Μεγάλη αύξηση σε κρούσματα και νοσηλείες σε παιδιά και εφήβους έχει προκαλέσει το τέταρτο πανδημικό κύμα με την μετάλλαξη Δέλτα να βρίσκει πρόσφορο έδαφος στον παιδικό πληθυσμό που σε μεγάλο ποσοστό παραμένει μη εμβολιασμένος. Για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού των παιδιών μιλά η Άρτεμις Τσίτσικα, αναπληρώτρια Καθηγήτρια Παιδιατρικής-Εφηβικής Ιατρικής ΕΚΠΑ. <b> Συνέντευξη στην Αλεξία Σβώλου </b>

Στο Σαββατοκύριακο που έρχεται, κάποιοι μαζί με το Freedom Pass θα πάρουν μαζί τους και (άλλο ένα) ασφαλιστικό νομοσχέδιο &#8211; «Αφιερωμένο εξαιρετικά». Το δώρο θα ανοίξει την πρωτοχρονιά του 2022, όταν πια η σημερινή φασαρία στη Βουλή και οι εκατέρωθεν μεγαλοστομίες θα είναι μακρινή ανάμνηση.

Με έκπληξη παρατηρώ ότι η Κυβέρνηση στο θέμα της μη αποδοχής της πρότασης υπουργοποίησης από τον Ευάγγελο Αποστολάκη βρίσκεται επικοινωνιακά σε άμυνα. Αντίθετα, πρέπει να περάσει στην επίθεση. Το μείζον θέμα δεν είναι τα «μπρος- πίσω» του ναυάρχου, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται τη συναίνεση. Η συναίνεση είναι ταγκό για δύο και όταν δεν υπάρχει απαιτείται το ζεϊμπέκικο, ένας κατ&apos; εξοχή μοναχικός χορός.

«Σε καμία περίπτωση δεν θα δείτε ανθρώπους να φεύγουν με ελικόπτερο από την οροφή κάποιας πρεσβείας&#8230; των Ηνωμένων Πολιτικών από το Αφγανιστάν. Δεν υπάρχει καμία σύγκριση». Έτσι απάντησε ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν στις 8 Ιουλίου σε μια ερώτηση που αφορούσε πιθανούς παραλληλισμούς μεταξύ της απόσυρσης από το Νότιο Βιετνάμ το 1975 και την επικείμενη τότε απόσυρση από το Αφγανιστάν. <b> Γράφει ο Justin Logan. </b>

Αν ο χαμηλότερου κόστους τρόπος να εμποδίσουμε τον υψηλό πληθωρισμό είναι η νομισματική πολιτική, τότε μπορούμε να πούμε ότι μια περίοδος υψηλού πληθωρισμού προκαλείται από μια αναποτελεσματική νομισματική πολιτική. Αν ο χαμηλότερου κόστους τρόπος για τον έλεγχο του πληθωρισμού είναι η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, τότε μπορούμε να πούμε ότι μια υπερβολικά τονωτική δημοσιονομική πολιτική προκαλεί τον υψηλό πληθωρισμό. <b> Γράφει ο Scott Sumner. </b>

Διαδικτυακή έρευνα γνώμης του Economist/YouGov που διεξάχθηκε κατά το διάστημα 14 - 17 Αυγούστου βρήκε ότι το 33% υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ έκαναν λάθος να αποσύρουν πρόσφατα τα στρατεύματα (20% των Δημοκρατικών, 54% των Ρεπουμπλικανών) ενώ το 36% δήλωσε ότι αυτό δεν ήταν λάθος. Στην έρευνα όμως, το 45% υποστηρίζει το σχέδιο της απόσυρσης μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου (64% των Δημοκρατικών και 29% των Ρεπουμπλικανών) ενώ το 32% διαφωνεί με αυτό. <b> Της Karlyn Bowman. </b>

Όταν η Φάρμα των Ζώων του Τζωρτζ Όργουελ κυκλοφόρησε στις 17 Αυγούστου του 1945, ο Β? Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη είχε τερματιστεί πριν από μόλις τρεις μήνες. Θα τερματιζόταν στον Ειρηνικό σε λίγες μέρες. Η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμαχούσαν ακόμη με τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν. Το να γράφει κανείς κακά πράγματα για το καθεστώς της Μόσχας δεν ήταν κάτι το πολιτικώς ορθό.

Ο συνάδελφός μου Kristian Niemietz παρήγγειλε πρόσφατα μια έρευνα γνώμης για να μετρήσει τις στάσεις των Μιλένιαλ και των μελών της Γενιάς Ζ (Ζούμερ). Συμπέρανε ότι οι οικονομικές τους απόψεις είναι αδιόρθωτα αριστερές και ότι, σε αντίθεση με προηγούμενες γενιές, οι Μιλένιαλ δεν φαίνεται να εγκαταλείπουν τις λάθος απόψεις τους καθώς οδεύουν προς τη μέση ηλικία. <b> Γράφει ο Chris Snowdon. </b>

Μια φορά τον ρώτησα τη γνώμη του για τον John W. Davis, τον διακεκριμένο νομικό που υπερασπίστηκε την άλλη πλευρά σε μια από τις ομαδικές υποθέσεις που έμεινε γνωστή ως Brown εναντίον Board of Education. Ο Ντέιβις, υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ με τους Δημοκρατικούς το 1924, είναι εκείνος που αναγράφεται στην επωνυμία της διαπρεπούς νομικής εταιρίας της Wall Street Davis Polk & Wardwell. Ήταν επίσης ένας παλαιάς κοπής τζέντλεμαν της Δυτικής Βιρτζίνιας - και φανατικός υπέρμαχος του φυλετικού διαχωρισμού. <b> Γράφει ο David Henderson. </b>

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μία κυβέρνηση είναι να μπει σε φάση εσωστρέφειας. Είναι στον χαρακτήρα των συστημάτων εξουσίας να μην αντέχουν την κριτική για δικά τους σφάλματα και ως αντίδραση να λειτουργούν σε παράλληλο σύμπαν. Ένα σημαντικό πλεονέκτημα του Κυριάκου έναντι άλλων πολιτικών είναι ότι μπορεί να αναγνωρίζει τα λάθη και δεν διστάζει να αλλάζει ρότα. Δεν πέφτει στην παγίδα της «άρνησης». Παίρνει, δηλαδή, γρήγορα την ζημιά.

Η κυβέρνηση πρέπει να ξεπεράσει τάχιστα το σοκ Αποστολάκη και να επιστρέψει στα προβλήματα της καθημερινότητας, στη μεταρρυθμιστική ατζέντα της και στην οικονομία. Η πολιτική επιρροή και οι εκλογές σε αυτά τα πεδία κρίνονται και όχι στους ανασχηματισμούς. Απλώς τα μεγάλα κόμματα &#8211;και η Νέα Δημοκρατία είναι το μεγαλύτερο κόμμα από συστάσεως του Ελληνικού κράτους&#8211; ξεπερνούν τις αναπόφευκτες αστοχίες με φυγή προς τα εμπρός.

Στο άρθρο της περασμένης Κυριακής με τίτλο: «Τι περιμένει η οικονομία από τον ανασχηματισμό;», είχε εκφραστεί η άποψη ότι ο ανασχηματισμός θα λειτουργούσε σαν αμορτισέρ απέναντι στις κακοτοπιές και στα στραβοπατήματα της κυβέρνησης και σαν εκτόνωση των πιέσεων και των συσχετισμών εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας και του κυβερνώντος κόμματος. Και σαν τέτοιος λειτούργησε.

Παρατηρώντας τον τρόπο που η αριστερά αντιλαμβάνεται την οικονομία καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα πως το μόνο που έχει να κάνει η Νέα Δημοκρατία στο πλαίσιο της αντιπαράθεσής της με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να προβάλλει βιντεάκια από τις τοποθετήσεις των στελεχών του στη Βουλή. Οι παιδαριωδίες, που τις περισσότερες μάλιστα φορές εκφέρονται και με ύφος κωμικό, αρκούν για να διαπιστώσει ο οποιοσδήποτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έμαθε τίποτα.

Εφόσον καταφέρουμε να αποφύγουμε έναν πυρηνικό πόλεμο, οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως θα θυμούνται την αύξηση της κινεζικής επιρροής στον κόσμο ως το γεγονός εκείνο που έσωσε την ατομική ελευθερία, την ευημερία, την Αμερική και τον δυτικό πολιτισμό. Τουλάχιστον αυτός είναι ο αισιόδοξος τρόπος να βλέπει κάνεις την κινεζική τυραννία και τους ανυπόμονους μιμητές της στη Δύση. <b>Γράφει ο Pierre Lemieux</b>

Ο Θάνος Πλεύρης θα είναι πιο αποτελεσματικός από τον Κικίλια στο θέμα της πανδημίας; Θα το δούμε. Η Γκάγκα καλύτερη από τον Κοντοζαμάνη; Ενδέχεται. Ο Τάκης Θεοδωρικάκος θα αποδειχθεί καλύτερος από τον Χρυσοχοΐδη; Γιατί όχι, είναι πιθανό. Καλά, αφήνω στην άκρη την περίπτωση Αποστολάκη που θα ξεχαστεί ως αύριο (θυμάστε τον Ταραντίλη του προηγούμενου ανασχηματισμού;) και πάω στους υπόλοιπους. Σ&apos; αυτούς που είναι υποχρεωμένοι να αποδειχθούν καλύτεροι.

Το πάθημα ας γίνει μάθημα, αν και το Μέγαρο Μαξίμου θα έπρεπε να γνωρίζει το μάθημα του εδώ και καιρό. Με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και με όσους συνεργάστηκαν με αυτήν, δεν μπορεί να υπάρχει καμιά συναίνεση. Όταν αυτοί μιλούν για εθνική συναίνεση ουσιαστικά θέλουν συγκυβέρνηση. Τα όσα ειπώθηκαν για τον κ. Αποστολάκη τα αντιπαρέρχομαι, γιατί το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι πολιτικό. Αλλά και στην προσωπική του διάσταση οι ευθύνες του Μεγάρου Μαξίμου είναι υπαρκτές.

Από την «περιπέτεια» υπουργοποίησης του ναυάρχου Αποστολάκη προκύπτουν δεδομένα, χρήσιμα για την πολιτική προστασία του μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος της κυβέρνησης Μητσοτάκη και την αλλαγή υποδείγματος διακυβέρνησης. Κανείς απ&apos;όσους υπηρέτησε, υιοθέτησε, ανέχθηκε και υπέθαλψε τον επιζήμιο λαϊκισμό τον εκχυδαϊσμό και τη φαυλότητα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, είναι ικανός να παρέχει εχέγγυα πολιτικής αξιοπιστίας και αποτελεσματικότητας. Η δε επίδειξη πνεύματος συναίνεσης προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του, είναι σαν ο βάτραχος να προσφέρει την πλάτη του στον σκορπιό.

Ο χτεσινός ανασχηματισμός δεν με έκανε να πέσω από την καρέκλα μου. Κι αυτό διότι δεν ήταν ούτε δομικός, ούτε σαρωτικός, ούτε συγκλονιστικός. Αφήστε δε που θα κοιμόμαστε πλέον με ανοικτά τα παράθυρα, αφού τις νύκτες μας θα τις φυλάει ο Τάκης ο Θεοδωρικάκος. Αλλαγές στο οικονομικό επιτελείο δεν έγιναν, ούτε στην Δικαιοσύνη. Το καλό είναι ότι δεν «τιμωρήθηκε» η Νίκη Κεραμέως για τις επιλογές της. Για τον κ. Αποστολάκη;

Το φιάσκο της υπουργοποίησης Αποστολάκη δεν χρυσώνεται με τίποτα. Πλήττει όμως αποκλειστικά τον πρωθυπουργό και τους πιο στενούς του συνεργάτες και όχι τη χώρα. Τη χώρα είναι οι πολυήμερες πυρκαγιές που την έπληξαν και οι πολιτικοί προϊστάμενοι των υπηρεσιών που απέτυχαν να ανταποκριθούν στην πρόκληση των πυρκαγιών, απομακρύνθηκαν. Το διακύβευμα δεν είναι η επανεκλογή Μητσοτάκη αλλά η ετυμηγορία της ιστορίας. Είχαμε την εντύπωση ότι τον πρωθυπουργό τον ενδιαφέρει ιδιαιτέρως η ιστορία. Μόνο που δεν γράφεται έτσι.

Δεν προλάβαμε να διερωτηθούμε για το αν και φέτος θα ισχύσει το φθινοπωρινό έθιμο των απεργιών και διαδηλώσεων και η ΑΔΕΔΥ, προγραμμάτισε για σήμερα, συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος, «ενάντια στο νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης». Πρέπει κάποιος να είναι ιδιαίτερα κακοπροαίρετος, παντελώς άσχετος ή εμμονικά δεμένος με ξεπερασμένα πρότυπα, για να αντιδρά στην υιοθέτηση από τη χώρα μας του μοντέλου του επικουρικού ταμείου σύνταξης κεφαλαιοποιητικού χαρακτήρα.

Η απαγόρευση των εξαγωγών είναι εξίσου προστατευτική με την παρεμπόδιση των εισαγωγών. Η προσπάθεια καθυπόταξης καπιταλιστικών εταιριών από τις κυβερνήσεις τους  κατά το παράδειγμα των αντίστοιχων σοσιαλιστικών, θα φτάσει εν καιρώ να κάνει τις πρώτες τόσο επιχειρηματικά και τεχνολογικά προβληματικές όσο και τις δεύτερες. <b> Του Pierre Lemieux.</b>

Τους προχθεσινούς διαδηλωτές που έμοιαζαν σαν να έχουν βγει από το βιβλίο του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν «Ο άρχοντας των δακτυλιδιών», τους έχουμε ξαναδεί. Συναντήθηκαν γραφικοί, αλλά πραγματικοί άνθρωποι που συνθέτουν ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα. Αποτελούν μέρος του βάλτου μέσα στον οποίο η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ψαρεύει, αναζητώντας οπαδούς, πρόσκαιρους συνοδοιπόρους ή χρήσιμους ηλίθιους.

Η άρνηση της πραγματικότητας είναι το πρώτο στάδιο. Το επόμενο στάδιο είναι η υποκατάστασή της από τους ευσεβείς πόθους. Είναι ανθρώπινο ο απελπισμένος από κάπου να πρέπει να πιαστεί και, πολύ λογικά, προσχωρεί στο δόγμα «αν δεν μας αρέσει η πραγματικότητα τόσο το χειρότερο γι&apos; αυτήν». Βέβαια, η κατάληξη αυτής της παρανοϊκής πορείας είναι γνωστή. Πάντα στο τέλος οι ευσεβείς πόθοι εξαερώνονται μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα.

Η πολιτική ορθότητα επιτάσσει να μην μαλώνουμε τους αρνητές και τους αντιεμβολιαστές. Να μην τους κουνάμε το δάχτυλο, για κάθε βλακεία που λένε προκειμένου να καταρρίψουν την επιστήμη και τα θαύματά της. Με πειθώ, υποστηρίζουν, θα καταφέρουμε να αλλάξουν θεώρηση και να εμβολιαστούν. Κι αν πριν καταφέρουμε να τους πείσουμε, προλάβουν να πείσουν εκείνοι κάποιον κακόμοιρο να μην κάνει το εμβόλιο;