Αν το απόγευμα της Tρίτης, ο Μίκης Θεοδωράκης βρισκόταν εν ζωή, θα στεκόταν με το αναπηρικό καροτσάκι του, στο μέσον της πλατείας Συντάγματος. Χωρίς δισταγμό και αμφιταλαντεύσεις. Στο πλευρό της Ουκρανίας και των Ουκρανών. Με το απαράμιλλο σθένος και την παρρησία του, ενάντια στον κόκκινο φασισμό που κονιορτοποιεί το διεθνές δίκαιο, αφήνει πίσω του άμαχους νεκρούς και αναβιώνει τον τρόμο ενός ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ολέθρου. Η καρδιά του Μίκη Θεοδωράκη, θα πάλλονταν από τα λόγια του νεαρού Γιούρι.

Το τι ανοησία και ασυναρτησία έχω ακούσει αυτές τις μέρες δεν περιγράφεται. Ειλικρινά δεν προσμετρούνται όσα αντιφατικά, παράλογα και μυστηριώδη έχουν φτάσει ως εμένα. Κάθε Έλληνας έχει και μια καίρια γνώμη γι αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία. Και μια δική του στρατηγική επίσης περί του τι θα ?πρεπε να κάνει η Ελλάδα. Την οποία στρατηγική υπερασπίζεται με τέτοιο πάθος που προς στιγμήν νομίζεις ότι έχεις απέναντί σου μια συνδυαστική μεγαλοφυΐα στρατάρχη και αρχιδιπλωμάτη.

Ενώ ο πρέσβης της Ρωσίας στην ΕΕ διαβεβαίωσε πως δε θα εισβάλει στην Ουκρανία παρά μόνο αν προκληθεί, δεν ανέφερε το γεγονός ότι η ίδια η Μόσχα θα παράσχει την πρόκληση. Αφού ο Πούτιν αναγνώρισε το Ντόνετσκ και το Λουχάνσκ, διέταξε την είσοδο στρατευμάτων στην ανατολική Ουκρανία. <b>Γράφει η Ivana Stradner </b>

Από τα μάτια των αντιεξουσιαστών και αριστερών φοιτητών, τρέχουν ακόμη δάκρυα για την εκκένωση της κατάληψης του Βιολογικού στο ΑΠΘ. Τόσες μέρες που σκοτώνονται άμαχοι από τον&#8230; ιμπεριαλισμό ούτε μια χειρόγραφη αφισούλα δεν έβαλαν στα στέκια τους. Στο ΑΠΘ, όπως έγινε γνωστό, φοιτούν περίπου 100 φοιτητές και φοιτήτριες από την Ουκρανία. Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου κ. Νίκος Παπαϊωάννου βγήκε πάλι μπροστά με κότσια και ενσυναίσθηση.

Εκτός από τους δημοσιονομικούς δείκτες, θα πρέπει να κοιτάζουμε τον Δείκτη Οικονομικής Πολυπλοκότητας, τον σημαντικό ρόλο του οποίου είχαμε επισημάνει πριν από μήνες στο Liberal. Όπως μάλιστα διαβάζουμε σε άρθρα, η Ελλάδα σε αυτό τον δείκτη είναι σε χειρότερη θέση από ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Εύλογα διερωτάται κανείς, πόσο εφικτό είναι αυτό σήμερα, όταν το πολιτικό σύστημα δεν συμφωνεί σε τίποτα.

Έβαλαν μαύρες πλερέζες και μοιρολογούν, γιατί η Ελλάδα, λέει, έστειλε όπλα στην Ουκρανία. Η υποκρισία περισσεύει! Αλήθεια! Τι θα έλεγαν αν οι Ουκρανοί υποδέχονταν με λουλούδια και όχι με μολότοφ τους «αδελφούς Ρώσους», όπως αρχικά πίστευαν ότι θα συμβεί; Θα έλεγαν ότι οι λαοί έδωσαν ένα «μάθημα» στο ΝΑΤΟ και θα ζήταγαν να φύγουν οι Αμερικανοί από την Αλεξανδρούπολη. Είναι πολλά τα λεφτά που έχει επενδύσει ο πουτινισμός και στην Ελλάδα&#8230;

Σε ολόκληρη τη Δύση, η εισβολή του Ρωσικού στρατού στην Ουκρανία, ανέσυρε μνήμες από το βαθύτερο σκοτάδι, που έχει ζήσει η Ευρωπαϊκή ήπειρος. Το φάντασμα του Χιτλερισμού με το φάντασμα του ολοκληρωτισμού της Σοβ. Ένωσης, επανεμφανίστηκαν μέσα από το πρόσωπο του Ρωσικής επιθετικότητας. Η ταχύτατη αντίδραση των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, των χωρών της Ε.Ε. και του Ην. Βασιλείου απέδειξαν ότι το αργοκίνητο καράβι των δημοκρατικών διαδικασιών, μπορεί να κινηθεί αστραπιαία, όταν το επιβάλουν οι καιροί.

Τους αποκάλεσαν και «ποιοτικούς» καλλιτέχνες. Ποιοι; Οι «ποιοτικοί» κριτικοί και οι «ποιοτικοί» δημοσιογράφοι. Ένα ευμέγεθες, κλειστό κύκλωμα που εμφανίστηκε αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση και δυνάστευσε και δυναστεύει τον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών. Είναι αλήθεια πως το βεληνεκές του έχει περιορισθεί τα τελευταία χρόνια γιατί τα μέλη αυτού του κυκλώματος μεγάλωσαν, κουράστηκαν και κούρασαν, ενώ αρκετοί από αυτούς εκτέθηκαν, υποστηρίζοντας την «πρώτη φορά Αριστερά», η οποία με τα καμώματα της τους εξέθεσε.

Και πάμε πάλι από την αρχή. Μήπως ο πόλεμος φέρει πρόωρες εκλογές; Κατά το παλαιότερο «μήπως η πανδημία φέρει πρόωρες κάλπες» ή τα «μήπως η Μήδεια&#8230; μήπως η Ελπίδα&#8230; μήπως η ακρίβεια&#8230;» και πάει λέγοντας. Οι εκλογές στην Ελλάδα είναι κάτι σαν την Coca-Cola, πάνε με όλα. Όπως στον βροχερό καιρό ψάχνουμε πού έχουμε ακουμπήσει την ομπρέλα μας, έτσι και σε κάθε κρίση το πρώτο που σκεφτόμαστε είναι οι εκλογές.

Κάποιες ημερομηνίες είναι χαραγμένες στη δημόσια συνείδηση. Η 11η Σεπτεμβρίου για παράδειγμα, δεν χρειάζεται εξήγηση. Αρκεί κανείς να αναφέρει την ημερομηνία. Για τις προηγούμενες γενιές, η αναφορά στο έτος 1938 είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Ήταν αμέσως γνωστό πού αναφερόταν κανείς: στο Μόναχο, τον κατευνασμό και την ντροπή των Συμμάχων. Η ιστορία του 2022 δεν έχει ακόμη συμβεί, πόσο μάλλον γραφεί. <b>Γράφει ο Stephen Pollard </b>

To σκληρό και ανθεκτικό Δημοκρατικό τόξο στη χώρα μας, κτίστηκε κατά τη διάρκεια των μνημονίων. Το συγκρότησαν οι πολίτες που αντελήφθησαν ταχύτατα το διακύβευμα και που έβαλαν το κεφάλι κάτω για να βγούμε από την κρίση, εν μέσω ύβρεων και απειλών. Οι πολίτες του Δημοκρατικού τόξου που εκφράζονται μέσα από τα κόμματα της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ, κατάφεραν και νίκησαν το 2019. Με την εκλογική νίκη αυτή, επανήλθε η χώρα πανηγυρικά στη δημοκρατική ομαλότητα και στον δυτικό, δημοκρατικό και φιλελεύθερο προσανατολισμό της.

Η εγχώρια κυβερνώσα αριστερά, δεν ενέκρινε την αποστολή ευρωπαϊκών χρημάτων και όπλων στην Ουκρανία όπου τα ρωσικά στρατεύματα φονεύουν αμάχους ακόμη και την ώρα των διαπραγματεύσεων. Αν στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κυριαρχούσε η αντίληψη ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για τη δημοκρατική ελευθερία, οι Ουκρανοί θα βρίσκονταν εντελώς μόνοι απέναντι στην πολεμική μανία του Πούτιν. Το Νο war για την Ουκρανία σημαίνει απώλεια πατρίδας και ελευθερίας. Το Νο war για τους αριστεριστές είναι απλώς φωτογραφίες κανών με γαρύφαλλα και το&#8230; σήμα της Μερσεντές.

Είμαι έξαλλος! Μόλις διάβασα ανακοίνωση της αμερικανικής πρεσβείας: «Καλούμε όλους, και ιδιαίτερα τους πολύ υψηλά ιθύνοντες, πολιτικούς και πολιτειακούς παράγοντες, βουλευτές, κομματικά στελέχη, υπουργεία, ΜΜΕ, διάφορους παπαγάλους και άλλους, που τόσο βιάστηκαν χθες να κατηγορήσουν για όλα τις ΗΠΑ (όπως πάντα), να συνέλθουν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να σταματήσουν την αντιαμερικανική προπαγάνδα και να δείξουν ψυχραιμία, νηφαλιότητα και σοβαρότητα». Συντάσσομαι για πρώτη φορά με τους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ! Γιάνκηδες go home!

Κάθε διεθνής κρίση αναδεικνύει και τα διλήμματά της στα οποία όλοι θα πρέπει να τοποθετηθούν. Και το πώς θα τοποθετηθούν, θα φανερώσει την αντίληψη που έχουν για την πολιτική και κυρίως το ήθος τους. Μετά την απρόκλητη εισβολή των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Ουκρανία σύσσωμη η διεθνής κοινότητα καταδίκασε με τον πιο έντονο τρόπο αυτή την πράξη. Από αυτή την παγκόσμια συστράτευση δεν μπορούσε να λείψει η Ελλάδα, αφού η κυβέρνησή της ασπάζεται πλήρως όλες τις αρχές και τις αξίες που διέπουν τον πολιτισμένο κόσμο.

Οι Ουκρανοί πολεμούν για λογαριασμό ολόκληρης της Ευρώπης, για κάθε πολίτη της ΕΕ χωριστά και ο πόλεμος αφορά τον περιορισμό της ισχύος μιας χώρας που τα τελευταία χρόνια έχει επηρεάσει τη ζωή μας με διάφορους τρόπους. Από την εμπλοκή της Ρωσίας σε εθνικές εκλογές κρατών-μελών της ΕΕ, μέχρι τους λογαριασμούς του ρεύματος και του σούπερ μάρκετ, επειδή ο Βλαντιμίρ Πούτιν θέλει να μας στείλει το μήνυμα ότι η καθημερινότητά μας εξαρτάται από το πώς θα ξυπνήσει εκείνος το πρωί.

Δεν είμαι ειδήμων στο διπλωματικό comme il faut. Δεν έχω εντρυφήσει πάνω στους λεπτεπίλεπτους λεκτικούς ακροβατισμούς της έκφρασης των διπλωματών, των πρεσβειών και των επιτετραμμένων. Στα τριάντα έξι πάντως χρόνια της δημοσιογραφικής μου ενασχόλησης, έχω διαβάσει μερικές χιλιάδες ανακοινώσεις πρεσβειών. Καμιά δεν ήταν σαν τις δυο τελευταίες ανακοινώσεις της ρώσικης πρεσβείας στην Αθήνα. Τι διάολο, κόψανε τελείως καπίστρι οι Ρώσοι; Θα μας πλακώσουν τώρα και στις κλωτσιές μέσα στο κτίριο του υπουργείου των εξωτερικών μας;

Ο φόβος κινητοποιεί. Βγάζει τη Γερμανία από τη χαλάρωση και τον εφησυχασμό, τη πιο στραμμένη στα οικονομικά και μακριά από τα γεωστρατηγικά, χώρα της Ευρώπης. Κάπως έτσι, όσα δεν έγιναν σε δεκαετίες, συνέβησαν μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, αναφέρει στο Liberal ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καιρίδης για την ιστορικών διαστάσεων γεωστρατηγική ενηλικίωση της Γερμανίας. <b> Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη</b>

Υπάρχουν Έλληνες που στηρίζουν τον τυχοδιωκτισμό του Πούτιν. Νομιμοποιούν πολιτικά τον Αττίλα και κλείνουν το μάτι στον Ερντογάν. Καταλαβαίνουμε τους χρυσαυγίτες! Έλκονται από τον αυταρχικό Πούτιν. Οι «ανθρωπιστές» της αριστεράς; Οι υπέρμαχοι της ειρήνης και του αφοπλισμού; Πώς αντέχει η συνείδησή τους τις απειλές Πούτιν για πυρηνικό όλεθρο; Η συμμαχία Καμμένων και Πολάκηδων δεν ήταν τελικά περιστασιακή. Ήταν στρατηγικής σημασίας και στόχευε στην καρδιά της δημοκρατίας. Όπως και η επέμβαση Πούτιν στην Ουκρανία.

Η χαύνωση της δυτικής δημοκρατίας και η υπαναχώρησή της, έναντι των φανερών και κεκαλυμμένων εχθρών της, τελειώνει στο πολεμικό μέτωπο της Ουκρανίας. Η εγκατάλειψη της Ουκρανίας στη μοίρα της, όπως εμμέσως επιζητούν οι θαυμαστές ή οι απολογητές του Ρώσου προέδρου θα ήταν η υποστολή της σημαίας για τη δημοκρατική Ευρώπη. Την Ευρώπη η οποία παρά τις αβελτηρίες της, τις αγκυλώσεις της, τις δυσκολίες της και τις στραβοτιμονιές της, προσφέρει εδώ και πολλές δεκαετίες τη μόνη δημοκρατία που πραγματικά σώζει το λαό.

Κι όμως, όποιος είχε την τύχη να συνομιλήσει με τη Μαριέττα Γιαννάκου καταλάβαινε αμέσως ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να τη σταματήσει. Η ζωή της ήταν βγαλμένη, λες, μέσα από τα εγχειρίδια επιτυχίας στη ζωή. Σε όλα όσα έκανε, το βλέμμα της ήταν πάντα στραμμένο στους ανθρώπους. Η πολιτική της δράση είχε ως μόνο στόχο να είναι επωφελής για την κοινωνία. Η Μαριέττα Γιαννάκου όπως και άλλες σημαντικές ελληνίδες πολιτικοί, θα δείχνει πάντα το δρόμο στις Ελληνίδες σε μια εποχή που χρειαζόμαστε αυτό το είδος γυναικών στην πολιτική.

Σήμερα στην Ουκρανία, οι κάτοικοι της δίνουν τη μάχη για την πατρίδα τους, για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έλαβαν αποφάσεις για μια σειρά από κυρώσεις, μετά από πολύ σκέψη και ζυγίζοντας αρκετές παραμέτρους. Διότι γνωρίζουν ότι οι κυρώσεις από μόνες τους θα οδηγήσουν σε δημιουργία απόνερων που θα ταρακουνήσουν τους ευρωπαίους πολίτες. Γνωρίζουν επίσης, ότι οι κυρώσεις μπορούν να ενεργοποιήσουν και νέα αντίποινα από τη ρωσική πλευρά. Μέσα σε αυτό το περίγραμμα, γίνεται κατανοητό ότι Ευρωπαίοι θα κληθούν να δώσουν τον δικό τους πόλεμο και τις δικές τους μάχες.

Αυτά που γίνονται στη Γερμανία είναι πρωτοφανή. Πάνω από 100.000 πολίτες συγκεντρώθηκαν στο Βερολίνο για να καταδικάσουν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενώ η τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Σολτς εξήγγειλε εξοπλιστικό πρόγραμμα 100 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αν ήταν στο τιμόνι της Γερμανίας η Α. Μέρκελ θα γινόταν αυτά τα βήματα; Θα έμπαινε μπροστά η Γερμανία σε ένα κολοσσιαίο πρόγραμμα εξοπλισμών; Υπήρχε ποτέ περίπτωση επί Μέρκελ να μην προταχθούν τα συμφέροντα των γερμανικών εταιρειών επί των αρχών που θα πρέπει να διέπουν τις σχέσεις των πολιτισμένων κρατών;

Όχι, ο Ελληνάρας που περιγράφω σήμερα, δεν είναι σε κάποιο κρυφό payroll της ρώσικης πρεσβείας. Ένας απλός μέσος Έλληνας εργαζόμενος είναι. Όχι, δεν είναι συστηματικός αναγνώστης δήθεν αντισυστημικών ιστοσελίδων ούτε καταναλωτής ψεκασμένων αντιεμβολιαστικών και συνωμοσιολογικών θεωριών. Ούτε παλιός κομμουνιστής είναι να του &apos;χει απομείνει ο θαυμασμός για την παλιά Σοβιετία κι ας έχει μεταβληθεί τώρα σε σκληρά καπιταλιστική χώρα. Λογαριασμό θα δώσει τώρα ο Ελληνάρας μας γιατί τον γουστάρει τον Πούτιν; Έτσι βρε αδερφέ.

Σε χώρες σαν την Ελλάδα που επί δεκαετίες διέθεταν επίσημο σοβιετικό πρακτορείο, η ρωσοφιλία πήρε γελοίες διαστάσεις και πλέον τα αριστερά άκρα συναντιώνται με τους ακροδεξιούς εθνικιστές και τους αντισημίτες συνωμοσιολόγους, αναφέρει στο Liberal η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, σχολιάζοντας τις αντιδράσεις συγκεκριμένων κομμάτων και ενός χώρου για τη ρωσική εισβολή. <b> Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη </b>