Μια πρώτη απάντηση είναι πως ποτέ δεν ήταν κρυμμένοι. Πάντα υπήρχε έντονος φιλορωσισμός, μίγμα σοβιετοφιλίας και παραδοσιακής αγάπης προς το ξανθό γένος. Όμως και η σοβιετοφιλία και η αγάπη προς το ξανθό γένος είχαν πολύ συγκεκριμένες αναφορές. Τη Μέκκα του κομμουνισμού και τις ιστορικές ρίζες που συνέδεαν τον ομόθρησκο ρωσικό λαό με τον ελληνικό. Σήμερα ούτε η κραταιά Σοβιετική Ένωση υπάρχει, ενώ το ομόθρησκο ρωσικό έθνος είναι ο καλύτερος συνεταίρος των Τούρκων.

Με τα ελληνοτουρκικά κερδίζουμε χρόνο, περπατώντας στον δρόμο της οικοδόμησης εμπιστοσύνης! Είναι σίγουρα η πιο ασφαλής επένδυση στον ανασφαλή σύγχρονο κόσμο μας! Μπορεί κάποιοι να ονειρεύονται μεγάλες πολιτικές καριέρες, στήνοντας το αφήγημα του «τουρκοφάγου», αλλά – ευτυχώς- δεν τους «βγαίνει». Διότι είναι τελείως διαφορετικό να χαράζει κανείς τις κόκκινες γραμμές από το να ποντάρει στον πατριωτισμό των Ελλήνων για μικροπολιτικούς και μόνο λόγους. Αυτό το τελευταίο είναι επικίνδυνο. Και ανόητο!

Το κόμμα του Σύριζα μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια να παίζει σε πολλά ταμπλό. Στα χρόνια του αντιμνημονίου είχε επιτύχει να περισυλλέξει, οπαδούς από αρχαιοτροτσκιστές μέχρι φιλομοναρχικούς, από θαυμαστές του Μάο μέχρι το βαθύ τριτοδρομικό Πασόκ και από διαγραμμένους του ΚΚΕ μέχρι ακραίους εθνολαϊκιστές. Όμως σήμερα, ο ιδεολογικός αυτός αχταρμάς βρίσκει τοίχο. Σε περιβάλλον σχετικής κανονικότητας, σαν και αυτό που βιώνουμε σήμερα, οι διαλυτικές τάσεις είναι πλέον εμφανείς.

Και εκεί λοιπόν που κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου (και του εσαεί ηττημένου) ακούει ξάφνου μια φωνή. «Σε θέτω σε εκλογική ετοιμότητα». Ανοίγει ελαφρώς το ένα μάτι, βλέπει από πάνω του τον Αλέξη να τον παροτρύνει με χειρονομίες έμπλεες οργής, το ξανακλείνει, γυρίζει από την άλλη μεριά και το ξαναρίχνει στο ροχαλητό. Αλλά αυτή τη φορά σε ροχαλητό εκλογικής ετοιμότητας. Συμπαθάτε με για την καθόλου κολακευτική εικόνα για το μέσο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Το επισημαίνουμε σε κάθε ευκαιρία: το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος ούτε συνεπές προς την ιδεολογία του είναι ούτε γραφικό ούτε σοβαρό. Πρόκειται για κλασική περίπτωση αυταρχικού μορφώματος που νέμεται τα προνόμια της αστικής δημοκρατίας για να ασχημονεί με τον πιο επίσημο τρόπο σε αυτή τη χώρα: από το βήμα της Βουλής. Και θυμίζουμε, χαρακτηριστικά, όσα αηδιαστικά είχαμε ακούσει από τους βουλευτές του κατά την ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης.

Η σχετική μας αδυναμία σε σχέση με την τρομερή σύγκρουση στην Ουκρανία οδηγεί πολιτικούς και ακτιβιστές &#8211; διαδικτυακά και εκτός διαδικτύου &#8211; να επιχειρούν συμβολικές χειρονομίες που πετυχαίνουν πολύ λίγα ακόμα και αν κάνουν μερικούς ανθρώπους να αισθάνονται κάπως καλύτερα. Ο κίνδυνος είναι ότι ορισμένες από αυτές τις χειρονομίες μπορεί να έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες τις οποίες αυτοί οι άνθρωποι δεν αναλογίζονται. <b>Γράφει ο Len Shackleton</b>

Στη Μαριούπολη θάβουν τους αμάχους - θύματα των ανηλεών ρωσικών βομβαρδισμών, σε ομαδικούς τάφους. Τα αυτοσχέδια νεκροταφεία σκάβονται μέσα στην πόλη, και οι νεκροί παραχώνονται όπως - όπως, γιατί οι ζωντανοί πρέπει να πολεμήσουν. Το καθεστώς Πούτιν έχει σκοπό να μην αφήσει πέτρα επί πέτρας όρθια στην πόλη όπου οι ρίζες της ελληνικής ομογένειας χάνονται στο χρόνο και η κοινότητά τους αριθμεί πολλές χιλιάδες. Εθελοντικά στη Μαριούπολη έχει εγκλωβιστεί ο Γενικός Πρόξενος.

Κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει στο μυαλό του Βλάντιμιρ Πούτιν, αλλά η Ρωσία δεν θα υποχωρήσει, λέει σε συνέντευξή του στο Liberal, ο Γερμανός ευρωβουλευτής, Μάρκους Φέρμπερ. H βαθιά ύφεση που απειλεί την ρωσική οικονομία λόγω των κυρώσεων θα δυσκολέψει την κατάσταση για τον Πούτιν στο εσωτερικό. Ο ευρωβουλευτής χαρακτηρίζει ιστορική την στροφή της Γερμανίας με το εξοπλιστικό πρόγραμμα, προβλέποντας ταυτόχρονα το τέλος της παγκοσμιοποίησης και την επιστροφή στα μπλοκ. <b>Συνέντευξη στην Όλγα Μπαλαφούτη.</b>

Η πιθανότατα να επιστρέψει η διεθνής παραγωγή αγροτικών προϊόντων, η βιομηχανική παραγωγή τροφίμων και το διεθνές εμπόριο στα ομαλά επίπεδα, που προϋπήρχαν της πανδημίας, αποτελούσαν το μεγάλο ζητούμενο για τη μετά covid εποχή. Σήμερα το ίδιο ζητούμενο τίθεται και πάλι επί τάπητος σε ένα πιο δύσκολο και απαιτητικό περιβάλλον. Σε ένα περιβάλλον πολέμου, όπου τόσο ο εισβολέας όσο και ο αμυνόμενος, αποτελούν δύο εξαιρετικά σημαντικούς παίκτες της διατροφικής σκακιέρας.

Στα δύο προηγούμενα χρόνια η αγορά αντιμετώπισε έντονα προβλήματα, αλλά την ίδια ώρα η κυβέρνηση είχε στη διάθεσή της αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ για να «διασκεδάσει» την πραγματικότητα. Ανάλογα χρήματα με αυτά που δόθηκαν στην αγορά για τον κορονοϊό δεν θα υπάρξουν, γεγονός που καθιστά την οικονομία ευάλωτη σε μία νέα κρίση. Είτε πρόκειται για τις επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία, είτε για οτιδήποτε άλλο. Η οικονομία χρειάζεται επειγόντως νέες ιδέες και κυρίως νέα λεφτά!

Ο Α. Τσίπρας πριν από λίγες ημέρες στη βουλή δήλωσε: «Θέλετε να αλλάξετε τον εκλογικό νόμο; Αλλάξτε τον δύο και τρεις φορές. Έτσι και αλλιώς δεν μπορείτε να δώσετε μπόνους στο δεύτερο κόμμα, γιατί είστε ήδη δεύτερο κόμμα». Συνεπώς, δικαιούται ο πρωθυπουργός να του πει: «έλα Αλέξη να αλλάξουμε μαζί τον εκλογικό νόμο, ώστε να ισχύσει αμέσως από τις επόμενες εκλογές». Ο Α. Τσίπρας με τα όσα είπε στη βουλή δεν μπορεί να αρνηθεί.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία απομάκρυνε από τη συζήτηση για την εξέλιξη της πανδημίας όσους συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο με μόνο σκοπό να αντιπαρατίθενται με όρους κομματικούς και αυτό είναι θετικό γιατί έχει μειωθεί ο θόρυβος για το θέμα και μπορούμε πλέον να ακούσουμε και να διαβάσουμε σοβαρές και ψύχραιμες φωνές.  Η πανδημία όχι απλώς δεν τελείωσε αλλά βρίσκεται στη φάση που θέτει δύσκολα διλήμματα. Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες, σε εμάς φαίνονται αδύνατες.

Ας πούμε λοιπόν ότι η εθνική και κοινωνική ανασφάλεια που έφερε η γύρω μας πολεμική ατμόσφαιρα, θα υποχωρήσουν εν τέλει στα μετόπισθεν. Ότι ο μέσος Έλληνας θα προτιμήσει να θέσει ως κυρίαρχο κριτήριο την τιμή της βενζίνης και του ψωμιού, από την πιθανότητα να γίνουν όλα γύρω του στάχτη και μπούρμπερη. Και πηγαίνοντας κάποια Κυριακή προς την κάλπη, να πει «όχι, αφού ο Μητσοτάκης δεν αντιμετώπισε την ακρίβεια, εγώ δεν τον ψηφίζω».

Η Αμερική δεν είναι πλέον η γη της ελευθερίας. Αυτό είναι ένα από βασικά πορίσματα του Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας για το 2022 που δημοσιεύει το έγκριτο Heritage Foundation κάθε χρόνο από το 1995. Ο δείκτης καταγράφει το πόσο οικονομικά ελεύθερη ή ανελεύθερη είναι η εκάστοτε χώρα, και μπορεί να θεωρηθεί μια «κλίμακα καπιταλισμού». <b>Γράφει ο Rainer Zitelmann</b>

Ενώ μεγάλο μέρος των καθηγητών, αναλυτών και αποστράτων έδιναν το δικό τους αντιδυτικό και φιλορωσικό στίγμα, τη σκυτάλη την έλαβαν οι καλλιτέχνες και οι άνθρωποι του πνεύματος και της διανόησης, οι οποίοι έπαθαν μαζική αφωνία. Πώς είναι δυνατόν οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι να μένουν άπραγοι, ενώ έκαναν κινητοποιήσεις και συναυλίες για τους φανταστικούς νεκρούς της ΕΡΤ, όταν στους τηλεοπτικούς τους δέκτες, που τόσο πολύ υπερασπίστηκαν την εποχή που «είχε πέσει το μαύρο», βλέπουν αυτές τις απάνθρωπες εικόνες και τις εγκληματικές συμπεριφορές των εισβολέων του καθεστώτος Πούτιν;

Ο ηγέτης της Ουκρανίας δέχεται πυρά από δύο κατευθύνσεις. Αφενός, τον κατηγορούν γιατί άφησε την πατρίδα του απροετοίμαστη και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει τη ρωσική εισβολή. Όλοι αυτοί παριστάνουν τους μετά Χριστόν προφήτες. Από την άλλη πλευρά, τον κατηγορούν γιατί δεν συνθηκολογεί και αφήνει, όπως υποστηρίζουν, τη χώρα του να καταστρέφεται. Όλοι αυτοί δεν αντιλαμβάνονται πως η κυβέρνηση του Ζελένσκι έχει οικοδομήσει την ηθική στάση της αντίστασης από την οποία δε δύναται να αποστεί. Συνεπώς ο Ζελένσκι και οι συνεργάτες του έχουν μπει σε ένα μονόδρομο τον οποίο είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν, και όπου βγάλει.

Ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία θα καταστήσει Ουκρανούς και Ρώσους εχθρούς για τα επόμενα 50 χρόνια, δηλώνει στο Liberal o Αντρέι Κούρκοφ, ένας από τους επιφανέστερους συγγραφείς της Ουκρανίας. Όπως σημειώνει, ο Βλ. Πούτιν θέλει να ελέγξει την Ουκρανία, να τη μετατρέψει πρακτικά σε μέρος της Ρωσίας καθώς θέλει να τον θυμούνται στη Ρωσία ως κάποιον που αποκατέστησε τη μεγάλη ρωσική υπερδύναμη. <b> Συνέντευξη στον Γιάννη Παλιούρη. </b>

Πριν το πόλεμο, οι προβλέψεις για την ευρωπαϊκή οικονομία μιλούσαν για επιβράδυνση. Πλέον, είναι πιθανή ακόμη και μια ύφεση στην Ευρώπη, ενώ το δημόσιο χρέος, λόγω των υψηλότερων επιτοκίων, ξαναγίνεται ο βασικός κίνδυνος, εκτιμά στο liberal, ο Γάλλος οικονομολόγος Σαρλ Βιπλόζ. Μιλά για τη στροφή της Μόσχας στο Πεκίνο, τη βαθιά ύφεση που θα ζήσει η Ρωσία και τον ορατό κίνδυνο η καθημερινότητα των Ρώσων να επιστρέψει σταδιακά στη μιζέρια της ΕΣΣΔ, τότε που τα δυτικά αγαθά ήταν δυσεύρετα. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Σε όλη την Ευρώπη υπάρχει ένα κύμα σκληρών αντιποίνων προς τους συνεργάτες του καθεστώτος του Πούτιν. Κατασχέσεις πολυτελών σκαφών, δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών ολιγαρχών. Είναι σαφές ότι η Ευρώπη έχει κηρύξει τον πόλεμο στην συμμορία της Μόσχας. Στην Ελλάδα; Θα υπάρξουν αντίστοιχες κυρώσεις για τους φίλους του Βλαδίμηρου; Είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα, η απάντηση του οποίου έχει πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις.

Στο χώρο της δικαιοσύνης, εξελίσσονται τους τελευταίους μήνες, δυο παράλληλες επιχειρήσεις. Η πρώτη, αφορά τη θεσμική αποπομπή από το δικαστικό σώμα, των δικαστών με την εξόφθαλμη ανεπάρκεια. Η δεύτερη επιχείρηση αφορά στην προστασία που παρέχει ο ΣΥΡΙΖΑ και το σύστημά του, στην πρώην εισαγγελέα διαφθοράς Ελένη Τουλουπάκη. Μόλις καταλήξει η δικαιοσύνη ποιοι μηχανισμοί έστησαν τη σκευωρία Νοβάρτις, θα βρούμε και το πως θα εγγυηθούμε το αναγκαίο καθεστώς των πραγματικών μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος.

Ο Κυριάκος έχει ορισμένα ασυνήθιστα για Έλληνα πολιτικό θεσμικά «κολλήματα». Αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει δύο εξαιρετικά και αποτελεσματικά όπλα που διαθέτει κάθε Έλληνας πρωθυπουργός. Το ένα είναι οι πρόωρες εκλογές όποτε τον ευνοεί το timing για να τις κερδίσει και το δεύτερο είναι η αλλαγή του εκλογικού νόμου λίγο πριν στηθούν οι κάλπες κατά πως τον βολεύει. Ο Μητσοτάκης τα θεωρεί αμφότερα θεσμικά άτοπα και ηθικά διαβλητά. Γι αυτό τον βλέπουμε να πηγαίνει ολοταχώς για εκλογές την άνοιξη του 2023, ενώ έκοψε κάθε κουβέντα για νέο εκλογικό νόμο.

Τη λανθασμένη επιλογή της Δύσης να κάνει μπίζνες με δικτάτορες είναι που πληρώνει σήμερα ο ουκρανικός λαός, η Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της και ο καθένας από εμάς χωριστά, στους λογαριασμούς της Ενέργειας και διαβίωσης. Ο Πούτιν, αντίθετα από τον Μακρόν, τον Σολτς, τον Ντράγκι, τον Ρούτε, τον Μητσοτάκη, δεν λογοδοτεί εδώ και καιρό απολύτως σε κανένα οπότε σήμερα οι πολιτικές των οικονομικών κυρώσεων για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να πονέσουν πρώτα πολύ αυτούς που τις επιβάλλουν. Η Δύση πληρώνει το τίμημα των σχέσεων με τους δικτάτορες.

«Οι γυναίκες είναι τα πραγματικά σκληρά καρύδια της ιστορίας», ανέφερε χαρακτηριστικά η Λένα Διβάνη μιλώντας στο Liberal.gr. Αναφερθείσα στις γυναικοκτονίες υπογραμμίζει ότι «Οι γυναίκες ήταν πάντα θύματα βίας απλώς παλιότερα δεν το λέγαμε γυναικοκτονία για να κρύψουμε την πραγματική αιτία του κακού. Το βαφτίζαμε έγκλημα πάθους, τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε. Τώρα πια ξέρουμε, βλέπουμε καθαρά και το λέμε ανοιχτά: Τη σκότωσε γιατί τη θεωρούσε κτήμα του και δεν συμμορφώθηκε στα γούστα του!» <b>Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα</b>

Έκανα λάθος. Μέχρι τη συνεδρίαση του ρωσικού συμβουλίου ασφαλείας και την ομιλία του Πούτιν στις 21 Φεβρουαρίου δεν πίστευα πως όντως θα τραβήξει τη σκανδάλη και θα εισβάλει στην Ουκρανία. Παρά τις στρατιωτικές κινήσεις που σημειώνονταν από τον Οκτώβριο, το στένεμα της θηλιάς στην Ουκρανία, και τις παράλογες δηλώσεις των Ρώσων αξιωματούχων, νόμιζα ότι πρόκειται για μια επιδεικτική απειλή χρήσης βίας που έχει σχεδιαστεί με στόχο να αποσπάσει παραχωρήσεις από τις ΗΠΑ και να καταδείξει το έλλειμμα αποφασιστικότητας της Δύσης. <b>Γράφει η Kori Schake</b>