Η είδηση δημοσιεύτηκε στο επίσημο site της Χρυσής Αυγής: Η μητέρα της Μυρτώς, του θύματος του βιασμού πριν λίγα χρόνια στην Πάρο που είχε συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, αποδέχτηκε δωρεά ιατρικής κλίνης και συσκευής οξυγόνου για την κόρη της από την γνωστή και μη εξαιρετέα Οργάνωση. Το δημοσίευμα συνοδευόταν και από φωτογραφία η οποία απεικόνιζε τη μητέρα της Μυρτώς πλάι στον Ηλία Κασιδιάρη και κάποιον άλλο νταγλαρά.

Δεν θέλω να περιαυτολογήσω αλλά πόσο όμορφο είναι να δικαιώνεσαι, φίλοι μου! Έγραφα σε τούτο δω το site τα ξημερώματα της Δευτέρας που πέρασε: «Ο Ιβάν είναι πρόεδρος του ΠΑΟΚ. Και ο ΠΑΟΚ, ή πιο σωστά οι φίλαθλοί του, αποτελούν ένα φαινόμενο που δε συναντάς αλλού στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αν και οι παοκτζήδες πανελλαδικώς είναι λιγότεροι από τους ολυμπιακούς και τους παναθηναϊκούς στη Βόρεια Ελλάδα αποτελούν καθεστώς...

Ευρωσκεπτικιστής δήλωσε λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος (για κάποιο λόγο η τελευταία αυτή έκφραση μου θυμίζει πάντα τον Χάρρυ Κλυνν) Ιερώνυμος σε συνάντησή του με τον Βαυαρό υπουργό Οικονομικών και Ανάπτυξης, Markus Soder.

Η Ευρώπη είχε χθες ένα ματς μπολ. Εις βάρος της. Πράγματι, αν η Marine Le Pen κέρδιζε τις γαλλικές προεδρικές εκλογές η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έφτανε οριστικά στο τέλος της. Η κόρη του Le Pen δεν είναι Τσίπρας. Είναι ιδεολόγος ακροδεξιά και, αποδεδειγμένα, παίρνει εντολές κατευθείαν από το Κρεμλίνο.

Ένας ακόμα μπανάλ ποδοσφαιρικός τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας πέρασε στην ιστορία. Ναι, μπανάλ. Γιατί, πείτε μου, τι από αυτά που είδαμε να συμβαίνουν στο Βόλο δεν έχει ξαναγίνει στο παρελθόν; Επεισόδια στα ελληνικά γήπεδα είχαμε, έχουμε και θα έχουμε.

Έστω και με ένα συνεχές ζάπινγκ στον αγώνα Μονακό - Γιουβέντους για το Τσάμπιονς Λιγκ παρακολούθησα το ντιμπέιτ του Εμανουέλ Μακρόν με τη Μαρίν Λεπέν. Για τον πρώτο δεν θα σχολιάσω κάτι. Σε ντόπιους αναγνώστες απευθύνομαι και στη χώρα μας (δυστυχώς) δεν υπάρχει Μακρόν. Όπως δεν υπάρχει Ρέντσι, Τρυντό κ.λπ., κ.λπ. Η δεύτερη με τρόμαξε...

Ξέρω πως το θέμα είναι «μπανάλ». Έχω άλλωστε παρατηρήσει πως όσες φορές αρθρογραφώ σχετικά με αυτό τα πονήματά μου εξασφαλίζουν ελάχιστα share. Τι να κάνουμε όμως… Κάποιοι πρέπει να ασχοληθούν με μια φιλοναζιστική οργάνωση που ψηφίζεται από τον κόσμο και μπουκάρει στη Βουλή ως κόμμα.

Ποιο είναι επιτέλους το target group του σημερινού ΠΑΣΟΚ; Σε ποιους απευθύνεται; Το γράφω γιατί οι αντιδράσεις δεν προέρχονται πλέον μόνο από τους διάφορους «βενιζελικούς» ή «εκσυγχρονιστές». Η γκρίνια εξαπλώνεται και στους «προεδρικούς» που βλέπουν το κόμμα τους να κατευθύνεται με μαθηματική ακρίβεια στην εξαφάνισή του.

Εδώ και αρκετούς μήνες (συγκεκριμένα από τον περασμένο Αύγουστο) η περιοχή του Ασπρόπυργου έχει γίνει θέατρο δεκάδων ρατσιστικών επιθέσεων. Τέτοια φαινόμενα ήταν συχνά στις εποχές προ κρίσης. Τότε που ουσιαστικά «ανδρώθηκε» (υπό την ανοχή φυσικά του κράτους) η Χρυσή Αυγή. Σήμερα, με «Αριστερή» κυβέρνηση, ξαναβλέπουμε την ταινία από την αρχή της.

Ως άνθρωπος της τέχνης και του Πολιτισμού (λέμε τώρα) είμαι φυσικά υπέρ του να διαθέτει χορωδία κάθε δημόσια υπηρεσία. Η μουσική αποτελεί μια όμορφη, εποικοδομητική και δημιουργική απασχόληση ενώ βοηθά και τους εργαζόμενους να χαλαρώσουν μετά από μια κουραστική μέρα εργασίας. Προφανώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συμφωνεί απόλυτα μαζί μου...

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος; Έχουν περάσει 43 χρόνια από την στιγμή που ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυε το κόμμα- σύμβολο της Μεταπολίτευσης και ένα από τα ιστορικότερα στη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ ούτε λίγο ούτε πολύ σημάδεψε τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες της Ελλάδας...

Κάτι που μου προξένησε εντύπωση όταν ξέσπασε η κρίση, στο ξεκίνημα της δεκαετίας που διανύουμε, ήταν το μίσος που ξέρασαν ουκ ολίγοι συνάνθρωποί μας. Προσοχή! Δε μιλάω για την (απολύτως δικαιολογημένη) οργή του περισσότερου κόσμου. Αναφέρομαι στο συναίσθημα του καθαρού, ατόφιου μίσους του οποίου αποδέκτες έγιναν (κυρίως αλλά όχι μόνο) όσοι δεν συντάχθηκαν με την δήθεν «λαϊκή αγανάκτηση» και τις λογικές των «λεφτόδεντρων».

Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του το ιστορικό γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (P.S.) συγκεντρώνει μονοψήφιο ποσοστό. Και όχι απλώς μονοψήφιο αλλά το μικροσκοπικό 6,2%- ελάχιστες μόνο ψήφους πάνω από τους διάφορους ανεξάρτητους και περιθωριακούς υποψηφίους που συμμετείχαν «για την εμπειρία»...

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει θάνατος «επωνύμου», ντόπιου ή ξένου, που να μην ξεσηκώνει ποικίλες αντιδράσεις. Είτε πρόκειται για τον Στ. Παττακό είτε για τον D. Bowie πάντα θα υπάρξουν εκείνοι που θα αποθεώσουν το θανόντα, χτυπώντας κόκκινο στην υπερβολή, αλλά και αυτοί που θα πανηγυρίσουν ξέφρενα το χαμό.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία στη χώρα μας για τα θλιβερά γεγονότα στη Βενεζουέλα και τη σιγή ιχθύος που κρατά ο –επίσημος και ανεπίσημος- ΣΥΡΙΖΑ. Σε ό,τι αφορά την ηγεσία του κόμματος λογικό είναι να έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Είναι γνωστές οι στενές σχέσεις της Κουμουνδούρου με το καθεστώς του Καράκας.

Είμαι κάθετα αντίθετος στο να μεταφέρονται στην αρθρογραφία οι κοκορομαχίες που διαδραματίζονται στα σόσιαλ μίντια.Το σημερινό μου άρθρο είναι ελαφρώς διαφορετικό. Δίνω όνομα στεγνά. Το «όνομα» σε εισαγωγικά βέβαια γιατί πρόκειται απλώς για το –σαχλό- ψευδώνυμο ενός από τα διαβόητα συριζοτρόλ που λυμαίνονται, στην εν λόγω περίπτωση, το Twitter.

Τη Μεγάλη Πέμπτη, ως γνωστόν, η ΑΕΚ κέρδισε τον Ολυμπιακό με 2-1 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, για τον ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Πριν έξι χρόνια, που αρθρογραφούσα σε οπαδικό site του Ολυμπιακού, θα σας ανέλυα εδώ το κατά πόσο δεν θεωρώ βασική υπεύθυνη για την ήττα του Ολυμπιακού την διαιτησία. Βρισκόμαστε όμως στο 2017 και γράφω στο Liberal.

Όσοι συμπατριώτες μας κατηφόρισαν προς Πελοπόννησο μεριά τη Μεγάλη Παρασκευή βρέθηκαν μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη: Κάποιες δεκάδες μέλη της Χρυσής Αυγής μοίραζαν «κομματικά» φιλοναζιστικά φυλλάδια. Οι τεράστιες σημαίες με αυτό το, κλασικό πλέον, κράμα αγκυλωτού σταυρού και μαιάνδρου που ανέμιζαν οι χρυσαυγίτες όμως έδιναν στην εικόνα μια απειλητική χροιά γερμανικού μεσοπολέμου.

Αντίθετα με το Facebook το Twitter διαθέτει, ως γνωστόν, έναν περιορισμό σε σχέση με ό,τι μπορείς να ποστάρεις. Κάθε tweet πρέπει να περιέχει μάξιμουμ 140 «χαρακτήρες». Όπου «χαρακτήρας» είναι όχι μόνο το κάθε γράμμα που θα χρησιμοποιήσεις αλλά και τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται οι υπεύθυνοι σόσιαλ μίντια του πρωθυπουργού μας κατόρθωσαν χθες να χωρέσουν μέσα σε αυτούς τους 140 ψωροχαρακτήρες ολόκληρο το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ.

Κυκλοφορούν διάφορες αισιόδοξες θεωρίες για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ και –αναπόφευκτα- για εκείνο της χώρας. Τα χαμηλότατα (σχεδόν μονοψήφια) ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος στις δημοσκοπήσεις αποτελούν για πολλούς προμήνυμα συντριβής του στις εκλογές οι οποίες –πάντα σύμφωνα με τα ίδια αισιόδοξα σενάρια- δεν πρόκειται να αργήσουν...

Την Κυριακή το απόγευμα και ενώ σύσσωμο το πανελλήνιο περίμενε με κομμένη την ανάσα να δει αν θα ήταν προτεινόμενοι η αγγελική Ειρήνη Παπαδοπούλου και ο διαβολικός Στέλιος Χανταμπάκης, ο –φίλος- Γρηγόρης Ψαριανός έγραψε στο Twitter: «Δεν παίρνουν όλο τον μισθό τους όλοι οι πολίτες. Οι Συριζαίοι τον παίρνουν...»\r\n

Ήταν μια πολύ δύσκολη εβδομάδα για τον πλανήτη Γη. Την Δευτέρα, τζιχαντιστές τρομοκράτες επιτέθηκαν σε σταθμό του μετρό στην Αγία Πετρούπολη με αποτέλεσμα διψήφιο αριθμό νεκρών και δεκάδες τραυματίες. Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε πολύνεκρη επίθεση με χημικά όπλα στην πόλη Χαν Σεϊχούν της βορειοδυτικής Συρίας. Την Παρασκευή οι ΗΠΑ απάντησαν με 59 πυραύλους Τόμαχωκ κατά της συριακής αεροπορικής βάσης Σαϊράτ...

Την περίοδο 2010-2012 το ελληνικό ίντερνετ –και όχι μόνο- γέμιζε συχνά-πυκνά από βιντεάκια όπου έλληνες φοιτητές του εξωτερικού προπηλάκιζαν «ανθέλληνες τροϊκανούς» αλλά και γηγενείς «γερμανοτσολιάδες» σε διάφορες εκδηλώσεις ανά τη δυτική Ευρώπη. Έχω μάλιστα την εντύπωση πως, για κάποιο λόγο, όλοι οι Έλληνες που σπούδαζαν εκείνες τις «παλιές καλές ημέρες» στα Παρίσια, τα Λονδίνα και τα Βερολίνα ήταν ένθερμοι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ...

Για τον «Αδιάσειστο» σας έχουμε μιλήσει και παλιότερα. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά συριζοτρόλ στο Twitter που κάθε ώρα και στιγμή αποθεώνει την εθνοσωτήριο κυβέρνησή μας, εξαπολύοντας σφοδρές επιθέσεις στους ανθέλληνες γερμανοτσολιάδες. Όλα αυτά κατά πάσα βεβαιότητα με αντάλλαγμα κάποια θέση στο Δημόσιο ή ένα ξεροκόμματο που θα του πετάξουν κάποιοι από Κουμουνδούρου μεριά.