Τώρα που αποδείχθηκε με ομολογία του πιο υπεύθυνου, ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθούσε έναν κατάδικο τους, ένα ιστορικό τους στέλεχος, έναν που είναι σαρξ εκ της σαρκός τους, μούγκα οι ΣΥΡΙΖΑίοι. Άχνα. Ακούσατε κανέναν τους να πει έναν λόγο συμπάθειας για τον Στέργιό τους; Καμιά εκδήλωση έκπληξης γι αυτό που έγινε; Κουβέντα, τίποτα. Για να τον παρακολουθεί το κόμμα, κάτι ήξερε, σωστά;

Ομολογώ ότι μου είχε διαφύγει μέσα στον καταιγισμό των ειδήσεων, από αλλού το διάβασα και ανάτρεξα εκ των υστέρων στις πρωτότυπες δηλώσεις, πλην το πράγμα έχει την πλάκα του. Σε τηλεοπτική εκπομπή, ο Νίκος Ανδρουλάκης είπε κάτι πρωτοφανές. Όχι ότι θα διεκδικήσει να χρηστεί πρωθυπουργός ως αρχηγός του τρίτου κόμματος, πράγμα θεμιτό με βάση την κοινοβουλευτική διαδικασία, αλλά ότι διαθέτει μεγαλύτερη πολιτική νομιμοποίηση να πρωθυπουργεύσει από ό,τι ο Μητσοτάκης ή ο Τσίπρας.

Ο Κυριάκος λοιπόν αποφάσισε να μην αλλάξει τον εκλογικό νόμο. Προτιμά να ρισκάρει μια ολόκληρη πρωθυπουργία, παρά να τον πουν κωλοτούμπα. Εντάξει, στα θετικά του πιστώνεται αυτό, αλλά πάλι απ' αυτούς που έτσι κι αλλιώς θα τον ψήφιζαν και θα τον υποστήριζαν. Οι εχθροί και πολέμιοι του, έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να του αναγνωρίσουν τίποτα. Υπάρχει βέβαια και το μεσαίο ακροατήριο. Και το ακροατήριο αυτό από την ΔΕΘ πήρε καλά μηνύματα για τα κριτήρια με τα οποία κρίνει τους πολιτικούς.

Ομολογώ ότι δεν είχα δώσει τη δέουσα προσοχή στη συνταγματική πρόβλεψη που υπάρχει στην Τουρκία, σύμφωνα με την οποία ο Πρόεδρος έχει τη δυνατότητα να αναβάλλει τις εκλογές μέχρι και δυο χρόνια αν η χώρα βρεθεί σε έκρυθμη ή εμπόλεμη κατάσταση. Το 'χα ξανακούσει παλιότερα, αλλά επειδή για μια δυτική δημοκρατική χώρα αυτά είναι ανήκουστα, τα απωθούμε από τη σκέψη και την ανάλυσή μας, ως απραγματοποίητα και για άλλες περιοχές του πλανήτη. Αμ δε.

Πάμε πάλι από την αρχή. Τι προϋποθέτει η απλή αναλογική; Διάθεση συνεννόησης ανάμεσα στα κόμματα ή έστω ανάμεσα σε κόμματα. Διάθεση για συγκλίσεις και συναινέσεις. Πρόθεση κοινής κυβερνητικής πορείας. Ιδεατά, το πρώτο πράγμα που θα 'πρεπε να είναι εφικτό σ? ένα πολιτικό σύστημα που οργανώνεται μέσω της απλής αναλογικής, θα ήταν ένας μεγάλος συνασπισμός. Οι δυο πρώτοι να φτιάξουν μια κοινή κυβέρνηση που δεν θα είχε μόνο ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά και αθροιστικό εκλογικό ποσοστό άνω του 50%.

Δεν ξέρω αν ο Μητσοτάκης θα αλλάξει τελικά τον εκλογικό νόμο, ξέρω πάντως ότι δεν τον συμφέρει να το ξεκαθαρίσει στη ΔΕΘ το Σαββατοκύριακο. Καλύτερα να αφήσει το θέμα να σέρνεται κανέναν δύο ακόμα μήνες και μετά να κάνει ό,τι κάνει. Γιατί το γράφω αυτό; Μα διότι τις δύο τελευταίες μέρες είδαμε επιτέλους την επικαιρότητα να ξεφεύγει από την παρακολούθηση Ανδρουλάκη και να πηγαίνει και κάπου αλλού.

Είτε πω εγώ στον Κυριάκο να αλλάξει τον εκλογικό νόμο είτε του πω να τον κρατήσει, αυτός είναι που θα αποφασίσει. Το ίδιο ισχύει και για τους συνεργάτες του, που μπαινοβγαίνουν κάθε μέρα στο πρωθυπουργικό γραφείο και πετάνε την γνώμη τους. Τελικά, εκείνος θα πει τι θα γίνει και φρονώ ότι θα το καταλάβουμε στην συνέντευξη τύπου στην ΔΕΘ. Ως τότε απλώς θα πιθανολογούμε και θα παριστάνουμε τους …Κάλχες.

Άλλος λέει ότι τις εκλογές θα τις κρίνουν εν τέλει η ενεργειακή κρίση και η οικονομία. Συλλογισμός λογικών ανθρώπων. Άλλος ελπίζει σε μια μακρά καριέρα της υπόθεσης των υποκλοπών που στο φινάλε της θα δώσει και τον τόνο στη μητέρα των μαχών. Δύσκολο, αλλά στην πολιτική καλό είναι να μην αποκλείουμε τίποτα. Εγώ πάλι, πιστεύω ότι θα μας έρθει από κει που δεν το περιμένουμε. Με τον Ερντογάν διαιτητή θα παιχτεί ο τελικός. Οι παλιοί διπλωμάτες λένε ότι η Τουρκία, πριν κάνει ένα βήμα πάντα προειδοποιεί.

Πήρα τηλέφωνο τον πρώτο υπουργό, ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε. «Δεν σας πάνε καλά τα πράγματα» του λέω. «Εξ αιτίας των υποκλοπών, εννοείς;... Έλα μωρέ, μην παρασύρεσαι κι εσύ απ' τους ΣΥΡΙΖΑίους, σοβαρός άνθρωπος. Το θέμα ξεφουσκώνει ήδη». Παίρνω δεύτερο υπουργό. «Το πράγμα ξεφεύγει» του λέω. «Μπα» μου απαντά με μιαν απάθεια που με αφήνει κατάπληκτο. «Έχει απαντήσει ο Κλίντον εδώ και δεκαετίες. 'Είναι η οικονομία ηλίθιε', το θυμάσαι; Ε αυτό θα κρίνει τις εκλογές...

Όταν ξεκίνησε η ιστορία της υποκλοπής, είχα γράψει ότι ο μέγας κίνδυνος για την κυβέρνηση είναι να μεταβληθεί σε μια πολιτική υπόθεση Πισπιρίγκου. Να απασχολήσει την πολιτικοτηλεοπτική και τη socialmediaκή πραγματικότητα κανένα εξάμηνο, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν θα ακούγεται τίποτα άλλο. Να πωρωθεί η κοινή γνώμη σε τέτοιο βαθμό, που όλα τα υπόλοιπα να της φαίνονται δευτερεύοντα, αμελητέα, τζούφια και ανόητα. Δεν θέλω να πικράνω κανέναν, αλλά εκεί οδεύει το θέμα.

Στα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων, πράγματι η υπόθεση της παρακολούθησης Ανδρουλάκη είναι χαμηλά στην αξιολόγηση των πολιτών. Έχουν πολύ σοβαρότερα θέματα να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι και ακόμα και αν η παρακολούθηση τους σόκαρε (όπως είπε ο Θ. Ρουσόπουλος) ή τους ενόχλησε, μάλλον με το λογαριασμό ρεύματος και με τις τιμές του σούπερ μάρκετ ξυπνούν κάθε πρωί, παρά με το τι γίνεται την Εξεταστική. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η ιστορία αυτή παρήγαγε ήδη τα πολιτικά της αποτελέσματα.

Ότι η κυβέρνηση έχει πάθει μια κάποια ζημιά από την ιστορία της παρακολούθησης Ανδρουλάκη, είναι δεδομένο. Ποσοτικά η ζημιά φαίνεται μάλλον μικρή. Θα ήταν αμελητέα με άλλον εκλογικό νόμο, τώρα είναι μικρή αλλά καθοριστική. Όμως και πάλι φαίνεται διαχειρίσιμη, αυτό έδειξαν οι πρώτες δημοσκοπήσεις. Το «ποιοτικό» δεν φαίνεται ακόμα, το υποθέτουμε λογικά, το ψυχανεμιζόμαστε, αλλά δεν μετριέται εύκολα. Όμως υπάρχει σίγουρα η λεγόμενη ποιοτική ζημιά. Που πάντως, όσο δεν μετατρέπεται σε ποσοτική, τόσο εμπεριέχει στο εσωτερικό της τη δυνατότητα της αντιστροφής.

Να λοιπόν που δυο δημοσκοπήσεις ήταν αρκετές για να επανέλθουμε στην «προτεραία» κατάσταση μας. Φυσικά, η στιγμιαία φωτογραφία που έδειξαν δεν είναι ρόδινη για την κυβέρνηση, πλην αυτό ήταν λογικό και αναμενόμενο. Αυτά όμως που δεν ήταν ούτε λογικά ούτε αναμενόμενα, ήταν τα γλίσχρα δημοσκοπικά κέρδη του ΣΥΡΙΖΑ από την υπόθεση της υποκλοπής Ανδρουλάκη. Επισημαίνω ότι «ποιοτικές ζημιές» δεν παθαίνουν μόνο οι κυβερνήσεις, ενίοτε τις παθαίνουν και οι αντιπολιτεύσεις. 

Επειδή, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει πολύς κόσμος (της ΝΔ περιλαμβανομένης) που εμπιστεύεται τις δημοσκοπήσεις, ας περιμένουμε να δούμε τι θα δείξουν οι πρώτες του φθινοπώρου. Διότι αυτή τη στιγμή πελαγοδρομούμε σε μια πολιτικο-επικοινωνιακή παραζάλη, μέσα στην οποία τα μεγάλα σμικρύνονται και χάνονται, με τα μικρά να μπαίνουν σε μεγεθυντικό φακό και να κάνουν παιχνίδι κυριαρχίας. Ανάγκη πάσα να επανέλθει το έρμα, να δούμε πού βρισκόμαστε, να ξαναβρούμε μια στοιχειωδώς ενιαία κλίμακα αξιολόγησης των πραγμάτων.

Ότι έχουν φαγωθεί να ρίξουν τώρα τον Μητσοτάκη, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ότι αυτοί που κάθονται στο τιμόνι της μπουλντόζας αδυνατούν να περιγράψουν τι θα συμβεί στη χώρα την επομένη της κατεδάφισης, είναι επίσης ηλίου φαεινότερο. Η προοπτική που οι επίδοξοι κατεδαφιστές προσφέρουν στο κοινό τους, σταματά στον θριαμβευτικό κουρνιαχτό της πτώσης. Μετά «βλέπουμε». Κάτι θα γίνει, ο Θεός είναι μεγάλος, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και άλλα συναφή κεχαριτωμένα.

Εγώ θα το πιάσω αλλιώς το θέμα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Ηγουμενίδη που πλακώθηκε με την Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Χανίων για την κλήση που του κόψανε. Δεν τον έχω γνωρίσει τον κ. Ηγουμενίδη, εξ όσων γνωρίζω πάντως πρόκειται για έναν κανονικό άνθρωπο, όχι για καμιά έξαλλη μορφή πολιτικού χουλιγκάνου. Θα σας εκπλήξω το λοιπόν, γράφοντας ότι για το επεισόδιο δεν φταίει ούτε ο Ηγουμενίδης, ούτε οι τροχαίοι που τον γράψανε. Αυτός ο άτιμος ο ΒΟΑΚ φταίει. 

Στη Βουλή, η υπόθεση Ανδρουλάκη θα εξελιχθεί σε νέα μάχη των Αρδεννών, στο πιο άγριο. Θα γίνει η νύχτα μέρα από τις λάμψεις, θα βουίζουν τ' αυτιά μας από τις εκρήξεις. Σε τέτοιες ακραίες συνθήκες μάχης, οι μετέχοντες του μακελειού δεν καταλαβαίνουν ποιος νικά και ποιος χάνει. Ορμάνε μέσα στα όλα κι όποιον πάρει ο χάρος. Για να αποκτήσει κανείς ολιστική αντίληψη της κατάστασης, πρέπει να υψωθεί ψηλά, σαν drone ή δορυφόρος.