Οι πρόσφατες αποκαλύψεις από τους διαλόγους του Γάλλου Προέδρου, αλλά και η τοποθέτηση του Διοικητή της ΤτΕ σχετικά με τον πρώην ΥΠΟΙΚ, φανερώνουν ότι Βαρουφάκης-Λαφαζάνης-Τσίπρας ήταν συνοδοιπόροι στο ίδιο μονοπάτι. Το μονοπάτι που οδηγούσε τη χώρα στη δραχμή. <b>Γράφει ο Κώστας Τσιάρας.<\/b>

Ο επίμονος Schaeuble, επαναλαμβάνει κάθε λίγο, πως οποιαδήποτε συζήτηση για ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους θα γίνει μετά το τέλος του 2018. Οι δηλώσεις του, αντιμετωπίζονται από αρκετά Ελληνικά Μέσα ενημέρωσης και πολλά κυβερνητικά στελέχη, ως εχθρικές για την χώρα μας ενέργειας. Είναι όμως έτσι;

- «Αν αυτοί προοδεύουν με χαμηλούς φόρους, τότε εμείς γιατί τους κρατάμε ψηλά;» \r\n\r\n- «Εμείς μάλλον θέλουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο...»\r\n\r\n<b>Γράφει ο Ηλίας Παπαγεωργιάδης.<\/b>

Σφίγγει ο κλοιός γύρω από την Γερμανική τράπεζα, καθώς συγκλονίζεται πλέον όχι μόνο από πρόστιμα που οδηγούν σε σημαντική μείωση των κεφαλαίων της, αλλά και από την δυσκολία να βρει μετόχους που να βάλουν «βαθιά το χέρι στην τσέπη» ή δανειστές να την δανείσουν με χαμηλό επιτόκιο. Όλα δείχνουν ότι η Τράπεζα θα πάρει δραματικές αποφάσεις. Ποιες όμως είναι αυτές οι αποφάσεις;

Ο ηγέτης των Σοσιαλιστών επισημαίνει την ανησυχητική άνοδο των λαϊκίστικων κομμάτων, ενώ υποστηρίζει την ανάγκη αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. <b>Συνέντευξη στην Ήρα Φελουκατζή.<\/b>

Η αντιπολίτευση μέχρι σήμερα ακολουθεί τους κανόνες που πηγάζουν από το Σύνταγμα και τους νόμους. Όπως όμως και στο σκάκι, έτσι και στην πολιτική είναι αδύνατο να αντιληφθούμε πλήρως την τακτική παρά μόνο λίγο πριν το τέλος της παρτίδας. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός<\/b>

Όταν άρχισε η οικονομική κατάρρευση και τα μνημόνια, στις πλατείες της αγανάκτησης εν τέλει κυριάρχησε το μηδενιστικό τέρας, το οποίο ανέδειξε ως κυρίαρχα πολιτικά φαινόμενα τη Χ.Α., τους ΑΝΕΛ και τον Σύριζα. <b>Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς.<\/b>

Άσχετα με τη διάσκεψη του Συμβουλίου Επικρατείας για τα κανάλια αυτή καθ εαυτή και με το τελικό αποτέλεσμά της, υπάρχει ένα γεγονός, που δεν μοιάζει να απασχολεί τον κατά τα άλλα πολύ ευαίσθητο σε θεσμικά θέματα υπουργό Δικαιοσύνης. Ούτε καν για καταδίκη: Το παρακράτος, που λειτουργεί μεταξύ κράτους και μέρους της δημοσιογραφίας σε σχέση με την υπόθεση (και όχι μόνο).

Δυστυχώς, η κομματοκρατία επιβιώνει μόνο με τον συγκεντρωτισμό. Και ο συγκεντρωτισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει με αποκεντρωμένη διοίκηση, στελεχωμένη με υπεύθυνους «leaders». Δεν ανέχεται τα υποσυστήματα να αυτονομούνται από το «υπερσύστημα» της κεντρικής εξουσίας. Επομένως, στρατεύει παντού «ανδρείκελα», αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην οικονομία και γενικότερα στις ανάγκες της κοινωνίας

Η πρόταση της δραχμής μοιάζει με πρόταση ευθανασίας που κάνει κάποιος σε ασθενή που πάσχει από βαριά μεν, αλλά ιάσιμη ασθένεια. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνείται να προχωρήσει στις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται και προτιμά να οδηγήσει τη χώρα στον όλεθρο. Η δραχμή δεν είναι επιλογή, είναι αυτοκτονία...

Αν η Εκκλησία πρωτοστάτησε στον Αγώνα για την εθνική απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό, γιατί μετά ισχυρίζεται ότι εκείνος ο ζυγός δημιούργησε δίκαιο; Το δίκαιο του Σουλτάνου, δηλαδή τα χρυσόβουλα που την έκαναν ιδιοκτήτη στα καλύτερα και μεγαλύτερα φιλέτα της ελληνικής επικράτειας. <b>Γράφει η Λίνα Παπαδάκη.<\/b>

Το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ και Ανδρέα Παπανδρέου 35 χρόνια μετά τη νίκη στις εκλογές του 1981 καλόν είναι να αναλυθεί και να ερμηνευθεί μακριά από αξιολογικές απλουστεύσεις. Είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που άλλαξε τις δομές αλλά κυρίως την συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.

Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι η Ευρώπη πλέον φεύγει από την εποχή της «παγκοσμιοποίησης» και εισέρχεται σε μια νέα εποχή όπου τα έθνη ελέγχουν τον πλούτο που παράγουν. Πού όμως οδηγεί αυτή η εξέλιξη; Υπάρχει κίνδυνος νέας ανάφλεξης στην Ευρώπη;

Όταν οι Αιγύπτιοι ανάγγειλαν στον Φαραώ ότι ο λαός έφυγε, τότε εκείνος κι οι αξιωματούχοι του άλλαξαν γνώμη σχετικά με τον λαό και είπαν: «Τι ήταν αυτό που κάναμε κι αφήσαμε τους Ισραηλίτες να φύγουν από τη δούλεψή μας!» Έξοδος, 14,5

Ο επόμενος ηγέτης της Γερμανίας δεν θα περιοριστεί στις υποθέσεις της γερμανικής ομοσπονδίας αλλά θα κληθεί να πάρει ιστορικές αποφάσεις για την Ευρώπη. Επομένως, μολονότι τώρα θα θέλαμε στο τιμόνι της Γερμανίας τον Χέλμουτ Κολ ή τον Βίλλυ Μπραντ, θα πρέπει να αναλογιστούμε ποιος από τους πιθανούς διεκδικητές της Καγκελαρίας θα ήταν ο καταλληλότερος για μια τέτοια καυτή περίοδο

Ανήσυχος για την πορεία της χώρας όσο δεν αλλάζει το σημερινό μείγμα πολιτικών, αλλά συγκρατημένα αισιόδοξος ότι υπάρχουν περιθώρια να αντιστραφεί η κατάσταση είναι ο Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ. Τι λέει στο Liberal για το χρέος, τον κίνδυνο να θεωρηθεί «χαμένη υπόθεση» η Ελλάδα και την ανάγκη να προσδεθούμε στον πυρήνα της Ευρωζώνης. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα.<\/b>

Ο Νότης Μηταράκης γράφει στο liberal.gr για την εμπειρία του από την συμμετοχή του στην Εξεταστική Επιτροπή για την δανειοδότηση των κομμάτων και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Αναφέρεται σαφώς στην διγλωσσία, αλλά και την άγνοια των βουλευτών της συμπολίτευσης. «θα μιλούσα για άγνοια και υποκρισία», γράφει χαρακτηριστικά ο κ. Μηταράκης.

Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν ενδιαφέρεται για τους συμψηφισμούς. Δεν αποτελούν μια θετική πρόταση αυτοί. Άλλωστε, όλοι μπορούν να διακρίνουν πια τι έκανε κάθε κυβέρνηση, όλοι μπορούν να κατανοήσουν τι έχει συμβεί τα χρόνια της κρίσης. Η σύγκριση για το ποιος έκανε τις μεγαλύτερες κυβιστήσεις συγκριτικά με τον άλλο δεν έχουν να προσθέσουν τίποτα στον δημόσιο διάλογο.

Τα πράγματα έχουν αρχίσει να ζορίζουν επικίνδυνα. Πόρτες κλείνουν, ευκαιρίες και ελπίδες εξανεμίζονται και το σκληρό χέρι της κρίσης μας έχει αρπάξει κυριολεκτικά από τον λαιμό. Δεν έχει σημασία πια πόσο αγωνίζεσαι να ξεφύγεις, να κρατήσεις το κεφάλι σου λίγα εκατοστά πάνω από το νερό.. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Μέχρι πριν λίγο καιρό ο Τούρκος Πρόεδρος Ταϊπ Έρντοαν προκαλούσε αντιδράσεις ανησυχίας στους γείτονες με τις κατά καιρούς μεγαλοϊδεατικές του δηλώσεις, που δεν αναγνώριζαν διεθνείς συμφωνίες και σύνορα. Με τις χτεσινές του δηλώσεις θα έπρεπε να ανησυχούν οι ίδιοι οι Τούρκοι για την ασφάλεια της χώρας τους.

Ο πρόεδρος Ομπάμα άκουγε εκείνον τον περίεργο Έλληνα που ανέλυε όλα τα γεωπολιτικά κι είχε πάντα έτοιμη μία λύση για όλα! «Κι εσείς τι θα κάνετε με την Τουρκία;» ρώτησε ο πρόεδρος. «Θα σκύψουμε τόσο πολύ που θα μας χάσουν από τα μάτια τους. Θράκη γιοκ, Αιγαίο γιοκ, όπως έχασε ο Τούρκος ναύαρχος την Μάλτα και είπε Μάλτα γιοκ»!

Η απόφαση δεν άρεσε στον αρχηγό. Ενοχλήθηκε και τους το είπε. Ψήφισαν εναντίον της δικής του επιθυμίας. Η ψηφοφορία επαναλήφθηκε. Πήραν το μήνυμα. Κάποιοι, προφανώς αρκετοί, άλλαξαν την αρχική απόφασή τους. Η επιθυμία του αρχηγού ικανοποιήθηκε. Έφυγε από τον χώρο του συνεδρίου με τη διάθεση του νικητή. Είχε κάθε λόγο να αισθάνεται έτσι.

Όταν διάβασα την σύντομη ομιλία του Α. Τσίπρα το Σάββατο, στο συνέδριο του κόμματος του, αισθάνθηκα σαν να μην πέρασε μια μέρα από εκείνον τον καταραμένο Ιούνιο 2015. Η ίδια επιθετικότητα απέναντι στους εταίρους μας, ο ίδιος καταστροφικός μεσσιανισμός. Αναρωτιέμαι: «είναι δυνατόν να μην διδάχθηκε από το πάθημα εκείνου του καλοκαιριού;

Ο πολύπαθος δημόσιος τομέας έχει τα τελευταία χρόνια γνωρίσει μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμίσεις. Γράφει ο <b>Χρίστος Δήμας.<\/b>