Διακινείται η άποψη από σοβαρούς σχολιαστές πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μετεξελιχθεί σε ένα νέο ΠΑΣΟΚ, καθώς εκατοντάδες στελεχών του πάλαι ποτέ κραταιού Κινήματος έχουν μεταπηδήσει στις τάξεις του. Μοιραία λοιπόν, κατ΄αυτήν την άποψη, αυτά τα στελέχη να έχουν μεταφέρει μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ τις αντιλήψεις τους και τις συμπεριφορές τους από την προηγούμενη κομματική θητεία τους, αλλοιώνοντας έτσι την φυσιογνωμία του νέου κόμματος τους.

Ο νέος πολιτικός, αυτός που μάχεται για να φέρει το σύγχρονο και το δίκαιο, αυτός που θα απαιτήσει να παταχθούν οι παθογένειες και που ανήκει στη νέα γενιά των ανθρώπων που εργάστηκαν για 700€ ή που είναι άνεργοι με πτυχία, οφείλει να μην λαϊκίζει, να μην θυμίζει παλαιοκομματικές εποχές, να μιλά με νούμερα και να φέρνει προτάσεις δικαίου για την ανασυγκρότηση της χώρας.

Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (www.kefim.org), ως εκφραστής των φιλελεύθερων ιδεών στη χώρα μας, φιλοξενεί την ερχόμενη Δευτέρα στο ξενοδοχείο Αμαλία στις 7 μ.μ. τον πρώην στενό συνεργάτη του Β. Πούτιν, Άντρεϊ Ιλαριόνοφ, ο οποίος θα μιλήσει τόσο για την ελληνική οικονομία, όσο και το καθεστώς Πούτιν στη Ρωσία και τον ρόλο της στο σημερινό γεωπολιτικό σκηνικό.

Η Σαουδική Αραβία, η μεγαλύτερη εξαγωγός πετρελαίου του κόσμου, με 10% της παγκόσμιας παραγωγής, φαίνεται ότι για πρώτη φορά εξέδωσε ομόλογα «αναδυόμενης» χώρας με τη μεγαλύτερη αξία όλων των εποχών. Πρόκειται για τακτική ή στρατηγική κίνηση, και που οδηγεί;

Αναρωτιέμαι ποιο «πρωτόγονο» σχολείο και ποια «εθνική υποκουλτούρα» είναι αυτή που κλωνοποιεί «χρυσαυγίτες», «μπάχαλους» και «αντιεξουσιαστές» αντί να ποτίζει την καθαρή σκέψη και την αυτογνωσία του αληθινού πατριώτη. Αυτού που δεν θα προσκυνάει κλέφτες και φαντάσματα αλλά θα ξέρει να κατανοεί τον κόσμο και την αλήθεια σε ανθρώπους και κοινωνίες, μέσα από τον ρεαλισμό

Ο ΣΥΡΙΖΑ του 3% έγινε κυβέρνηση χάρη στους ψηφοφόρους και τα τριτοκλασάτα στελέχη εκείνου του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Ως εκ τούτου, ο μόνος που δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για την κακή μεταπολίτευση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια ματιά στους χειροκροτητές του συνεδρίου του θα έπειθε και τον πιο δύσπιστο... <b>Γράφει ο Νίκος Ρωμανός.<\/b>

Με 100 ευρώ μεικτά τον μήνα μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Να καλύψεις μερικές διαδρομές από το σπίτι ως τη δουλειά με το μετρό. Εναλλακτικά, να πιεις μερικούς καφέδες από την πλησιέστερη καντίνα. Η να καπνίσεις λίγα τσιγάρα. Αυτό που σίγουρα δεν μπορείς να κάνεις με 100 ευρώ μεικτά τον μήνα είναι να επιβιώσεις στοιχειωδώς.

Καλά, η μουσικός του ΣΥΡΙΖΑ στα λεωφορεία και στα τρόλεϊ θα στοιχίσει… μόνο 3.900 μικτά μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου, ενώ κόσμος ψάχνει στα σκουπίδια για φαϊ. Τα 9.000.000 που θα χρειαστούν για τα ηχοσυστήματα, όταν δεν υπάρχουν λεφτά για ανταλλακτικά και τα μέσα μεταφοράς μένουν ακίνητα στα αμαξοστάσια, πού θα βρεθούν; Κι αυτό είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα της ηθικής της κυβέρνησης και του κόμματος.

Ενώ στην ουσία ο Μαδούρο είναι ένας Δημοκρατικά εκλεγμένος Πρόεδρος, η φόρμουλα που ακολουθεί δεν διαφέρει πουθενά στον τρόπο και την τακτική του τελευταίου «παραδοσιακού» δικτάτορα στην Βενεζουέλα, του Στρατηγού Marcos Perez Jimenez.<b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Έφυγαν η Γιάννα και ο Θόδωρος. Σκέπασαν με σεντόνια τους πολύχρωμους καναπέδες, σφράγισαν τα πατζούρια στο σπιτικό τους, έκλεισαν τα ΑΦΜ τους και «άντε γεια»! Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι αλήθεια. Ούτε και θα σταθώ στο ότι το ευγενικό αυτό ζεύγος στήριξε τον Αλέξη. Θα ήθελα, όμως, να τους ρωτήσω: Γιατί;

<b>Ή πώς θάβουν τον αγωγό φυσικού αερίου και την συμμετοχή στην Τράπεζα των BRICS.<\/b> Όσο η Ελλάδα μετατρέπεται σε σωρούς ερειπίων, τόσο η κυβέρνηση καθίσταται όλο και πιο μνημονιακή.

Στον πολιτικό σχολιασμό –που από τη φύση του είναι υποκειμενικός– καλόν είναι να ακριβολογούμε και να μην συγχέουμε τις έννοιες. Έτσι μπορεί ο κομμουνισμός με τον ναζισμό να είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, είναι όμως δύο διακριτές όψεις και έτσι θα πρέπει να τις θεωρούμε.

Η βασική, η τεράστια διαφορά του trader και του ηγέτη, είναι η ύπαρξη του πλήθους. Γιατί ηγέτης στην έρημο δε γίνεσαι. Χρειάζεται να εμπνεύσεις τους ανθρώπους. Στον κόσμο του trader όμως δεν υπάρχει πολυκοσμία. Είναι μοναχικό άθλημα. Για λύκους… <b>Γράφει ο Βασίλης Παζόπουλος.<\/b>

Το παιχνίδι ήταν χαμένο από την αρχή. Από τότε που μια κυβέρνηση μ\\' ένα συγκριτικό πλεονέκτημα-ότι δεν μετείχε στον τρόπο διαμόρφωσης του τηλεοπτικού τοπίου τα τελευταία 27 χρόνια-αντί να βάλει ισότιμους και διαφανείς κανόνες, αποφάσισε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την δική της διαπλοκή. Κάπου εκεί, χάθηκαν όλα. Στη χώρα μας, μια κυβέρνηση δεν κινδυνεύει να πέσει επειδή εφαρμόζει σκληρά μνημόνια τα οποία θα έσκιζε αλλά όταν γίνουν μέρος του προβλήματος της διαπλοκής.

«Θα το πω. Συντρόφισσες και σύντροφοι…».Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά, οι «κόκκινες γραμμές» ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ είχαν ξεθωριάσει οριστικά. Και αυτό όχι σε ό,τι αφορά στην κυβερνητική ώσμωση, που έχει συντελεστεί εδώ και καιρό. <b>Γράφει η Χαρά Κεφαλίδου.<\/b>

Εκτός από τον πόλεμο ενάντια στην Αγγλία και τις ΗΠΑ, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ανοίγει ένα νέο λαμπρό «πεδίο μάχης», τον πόλεμο ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πώς θα διεξαχθεί όμως αυτός ο πόλεμος και πού οδηγεί;

Ξεσπάθωσε εμφανώς εκνευρισμένος χτες στη Βουλή ο υπουργός Επικρατείας για τα κανάλια. Απευθυνόμενος στην αντιπολίτευση παράθεσε μια σειρά από επιχειρήματα, που άπτονται της προχτεσινής απόφασης του ΣτΕ να κάνει παραδεκτές τις προσφυγές κατά του νόμου του. Παρόλο που τα επιχειρήματά του στρέφονται εναντίον του, υπάρχουν λύσεις!

Τα ζητήματα που γεννήθηκαν τον τελευταίο καιρό γύρω από τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και τη σχέση της με την εκτελεστική εξουσία, με επίκεντρο την υπόθεση των ραδιοτηλεοπτικών αδειών και όχι μόνο, είναι πολλά και γνωστά. Και δεν είναι η πρώτη φορά που τέτοιου είδους φαινόμενα λαμβάνουν χώρα στο πρόσφατο χρονικό διάστημα: αρκεί κανείς να θυμηθεί το χειρισμό και τις παρεμβάσεις στις υποθέσεις Γεωργίου-Εθνικής Στατιστικής Αρχής και Βγενόπουλου.

Η καταλαγή είναι αυτό που χρειαζόμαστε, αλλά είναι και αυτό που δεν φαίνεται να επικρατεί καθόλου σαν αίτημα, ένθεν και ένθεν του πολιτικού χάρτη, αφού οι συλλογικότητες έχουν συνηθίσει να κτίζουν την αυτοπεποίθηση τους μέσα από τη μείωση του αντιπάλου. <b>Γράφει ο Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης.<\/b>

Η συνεχής στοχοποίηση αποτέλεσε και αποτελεί το απόλυτο διαδικτυακό υπερόπλο στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ τα χρόνια της κρίσης. Έγραφες κάτι εναντίον του Τσίπρα ή υπέρ της κυβέρνησης του ΓΑΠ ή των «Σαμαροβενιζέλων»; Η φάτσα σου βρισκόταν παντού. <b>Γράφει ο Θανάσης Χειμωνάς.<\/b>

Η πτώση, όσο δύσκολη και επικίνδυνη και να φαντάζει, θα σημάνει και την αλλαγή. Το τέλος της πορείας χωρίς προορισμό. Μπορεί, όπως λένε, το ποτάμι να μην γυρίζει πίσω, αλλά μπορούμε σίγουρα να αλλάξουμε την πορεία του. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Πάντα, το παιχνίδι παίζεται μεταξύ «αυτών» και των «άλλων». Ακόμα και τώρα, που όλα αποκαλύπτονται, το επιχείρημα του μίσους για τους προηγούμενους είναι το βασικό εργαλείο διάσωσης για την απάτη. Είναι επίσης, εκτός από το κοινό συμφέρον στην εξουσία, και ο συνδετικός κρίκος που παράγει άλλοθι για την συντήρηση των δικτύων του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο σύμπαν που ζούμε και αναπνέουμε υπάρχουν περισσότερα από δύο τρισεκατομμύρια γαλαξίες. Κι έρχεται μέσα σε αυτήν την απεραντοσύνη ο Νίκος Παππάς και χαλάει τον κόσμο για να ελέγξει τα τηλεοπτικά κανάλια σε μια μικρή χώρα, σε έναν από τους τουλάχιστον 100 δισεκατομμύρια πλανήτες που υπάρχουν στον δικό μας και μόνο γαλαξία! Δεν προκαλεί τα θεία;

Η πρωτοφανής σε κυνισμό δήλωση του διοικητού του ΟΑΕΕ ούτε τυχαία ήταν, ούτε εκ παραδρομής. Φανερώνει το μίσος που τρέφει το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, για οτιδήποτε δεν είναι κρατικό. Η συγκεκριμένη δήλωση απλώς επιβεβαιώνει την εκτίμηση πως η φορολογική και ασφαλιστική πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αποβλέπει στην εξαθλίωση της μεσαίας τάξης.