Μετά το επιχείρημα-γκάφα ότι η πρωτόδικη απόφαση για τον ΔΟΛ είναι αμετάκλητη, τώρα ο Α. Τσίπρας πρέπει να βρει ένα καινούργιο για να δικαιολογήσει την πολιτική του απόφαση να μην βρεθεί φόρμουλα στήριξης των εφημερίδων. <b>Γράφει ο Γιάννης Παντελάκης.</b>

Ο Ν. Φίλης δεν είναι κανένα τυχαίο στέλεχος. Αποτελεί μέλος της ιστορικής ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και διετέλεσε διευθυντής της «Αυγής.» Να σημειώσω πως στα κόμματα της Αριστεράς, τα ανώτατα στελέχη τους μπορούν και ελέγχουν τις προσωπικές πικρίες τους, καθώς βάζουν την ενότητα του κόμματος πάνω απ΄όλα. Κάτι που δεν συμβαίνει βεβαίως στα αστικά κόμματα που ταλαιπωρούνται από τέτοια φαινόμενα.

Η κυβέρνηση, όπως οι περισσότερες, ήθελε από την αρχή κάτι απλό: αν όχι να σταματήσουν, τουλάχιστον να περιοριστούν οι ενοχλητικές δημοσιογραφικές φωνές. Σιγά-σιγά και μ’ έναν εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο τα καταφέρνει. Χρησιμοποιώντας τους χρεωκοπημένους ή αδιάφορους μιντιάρχες αλλά και πολλά ψέματα, επι των ημερών της έχει επιτευχθεί κάτι μοναδικό.

Συχνά αναρωτιούνται πολλοί: Τι είναι αυτό που απωθεί τους νέους από την πολιτική; Δεν είναι ένα πράγμα. Είναι πολλά. Το βασικότερο όμως είναι η υποκρισία και η αίσθηση πως «δουλευόμαστε μεταξύ μας».

Την ώρα που η κυβέρνηση ούρλιαζε και κατάγγελνε όλα τα κόμματα για θαλασσοδάνεια και διαπλοκή με τις τράπεζες και την ώρα που εκπρόσωποι, αρχηγοί και ο πρωθυπουργός λοιδορούσαν ο ένας τον άλλον για χρέη που δεν αποπληρώνονται στο αιώνα τον άπαντα, μοιράζονταν από την πίσω πόρτα όλοι τα 7 εκατομμύρια της χρηματοδότησης των κομμάτων σαν να μην τρέχει τίποτε!

Σωστός ντόκτορ Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ, ο κ. Τσακαλώτος. Απορίας άξιο πως την παλεύει να εκπροσωπεί ένα ολόκληρο κυβερνών κόμμα και να τους κρύβει τόσα πολλά από όσα γίνονται και μάλιστα να τους λέει άλλα από αυτά που συμβαίνουν κατά πρόσωπο. Αυτά όμως αφορούν τους κομματικούς, τους υπόλοιπους Έλληνες τους αφορά η εξέλιξη των συζητήσεων.

Διεκδικούμε μια συμφωνία προωθητική που δεν θα ανακυκλώνει την ύφεση, όχι μια συμφωνία άνευ όρων, δηλώνει στο Liberal ο υπουργός Εσωτερικών. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον γνωστό πως δεν είναι κόμμα... Οι σοβαροί πολιτικοί επιστήμονες το ήξεραν αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε σε όλους, την ευκαιρία να καταλάβουν ότι πρόκειται για ένα πανίσχυρο γενετικό πολιτικό μόρφωμα που μεταλλάσσεται ιστορικά, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, έως σήμερα.

Ο Νίκος Φίλης είναι γόνος οικογένειας με πολιτικές καταβολές. Γιος του δικηγόρου Αριστοτέλη Φίλη, πολιτευτή του ΣΚ-ΕΛΔ του Αλέξανδρου Σβώλου ξέρει πως αντιμετωπίστηκαν τα αριστερά κόμματα και ομάδες που αμφισβήτησαν την επικυριαρχία της ΕΔΑ στον αριστερό χώρο μετά το 1951.

Η πιο viral στιγμή μέχρι τώρα στο 2017 ανήκει χωρίς αμφιβολία στη Μαίρη Συνατσάκη. Ως γνωστόν, η γνωστή τηλεπαρουσιάστρια κυκλοφόρησε ένα βιντεάκι στο YouTube διάρκειας 15 λεπτών θέλοντας να περάσει κάποιο αντιρατσιστικό μήνυμα. Όπως υποστηρίζει αφορμή για τη συγκεκριμένη κίνησή της υπήρξαν οι γνωστές δηλώσεις του Μάκη Γιακουμάτου για τους ομοφυλόφιλους.

Μπορούν να συμφωνήσουν με τους δανειστές. Μπορούν και να μην συμφωνήσουν. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, από την στιγμή που ο πάνσοφος ελληνικός λαός τους παρέδωσε τις τύχες του στα χέρια τους. Στο τέλος – τέλος δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Συμφωνήσουν ή δεν συμφωνήσουν, η αποτυχία είναι απολύτως βέβαιη.

Επτά χρόνια Μνημονίων , περίπου ισάριθμες Κυβερνήσεις και η Υγεία συνεχώς ολισθαίνει. Αυτό δεν συμβαίνει όμως μόνο στη χώρα μας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την κρίση της Ελλάδας και την ψυχρολουσία του BREXIT, οι αξιωματούχοι αρχίζουν να κάνουν δεύτερες σκέψεις για όλες τις πολυδιαφημιζόμενες ενέργειες για απελευθερώσεις και περικοπές.

Όταν πιάσαμε τα ευρώ στα χέρια μας, τα πρώτα χρόνια ζούσαμε ένα όνειρο. Υπήρχε μια ευφορία, μια διάχυτη αίσθηση θετικής προσδοκίας. Τα περιουσιακά μας στοιχεία, οι καταθέσεις, τα ακίνητα, ήταν σε ευρώ. Όχι δραχμούλες. Ο φόβος για υποτιμήσεις ή ανεξέλεγκτο πληθωρισμό ήταν παρελθόν.

Βρε δε πα να λέει ότι θέλει ο Πετρόπουλος (ο οποίος μάλλον έπεσε θύμα τρολαρίσματος και δε το κατάλαβε, σα τον Μάρδα ένα πράγμα), η πραγματικότητα είναι πως η αγορά αδιαφορεί για τυχόν χαμηλότερες εισφορές. Οι-φυσιολογικοί-επιχειρηματιες δε ρισκάρουν για να αποσπούν τον οίκτο του κράτους.

Είναι πάγια τακτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ—ΑΝΕΛ, να μην απαντά, επί της ουσίας, στα ενοχλητικά ερωτήματα της αντιπολίτευσης, ή να μην απαντά καθόλου. Να αφήνει τον χρόνο, δια της λήθης, να δίνει τις δικές του απαντήσεις. \r\n<b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής</b>

Υπάρχει ένα θέμα με την αλήθεια. Δεν είναι πάντοτε «αληθινή». Αυτός είναι και ο λόγος που οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι, χρησιμοποιούσαν δύο διαφορετικές λέξεις για να περιγράψουν εκείνο που εμείς σήμερα, προτιμούμε να περικλείουμε στην έννοια «αλήθεια». <b>Γράφει ο Δημήτρης Χριστοδουλάκης.</b>

Ο Νίκος Φίλης τα είπε χτες ωμά στην κεντρική επιτροπή του κόμματος. Και κεντρική επιτροπή για ένα αριστερό κόμμα είναι ό,τι η Αγία Τράπεζα για τους Χριστιανούς. <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Ο Γιώργος Μπιλλίνης είναι γνωστό στέλεχος του φιλελεύθερου χώρου. Προχτές με μία ανάρτησή του στο facebook έκανε γνωστό ότι αυτός τρολαρε τον υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ κ. Πετρόπουλο και εξαιτίας του ο υπουργός δήλωσε ό,τι δήλωσε για τις εισφορές των ελεύθερων επαγγελματιών. Αυτό ήταν. Ο Γιώργος Μπιλλίνης από χτες κρύβεται! Από τα κανάλια! <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης</b>

Ο Αντώνης Σαμαράς, ως νεοπαγής πρωθυπουργός, υπήρξε ο πρώτος που με τόση σαφήνεια αναγνώρισε πως στην Ελλάδα των Μνημονίων δεν υπάρχουν αθώοι ή αναμάρτητοι...<b>Γράφει ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος</b>

Όσοι κυκλοφορούμε το τελευταίο χρονικό διάστημα σε πάσης φύσεως κοινωνικούς χώρους, διαπιστώνουμε έναν συλλογικό «πεσιμισμό», μια συλλογική και εθνική «θλίψη» για το μέλλον της χώρας. Είναι, ίσως, αυτή η χειρότερη παρακαταθήκη της κρίσης, ήτοι η έλλειψη οράματος και αισιοδοξίας για το μέλλον.

Μετά τον αριθμό των διασημοτήτων που πέθαναν το 2016, ο θάνατος ενός Σουηδού καθηγητή διεθνούς υγείας μπορεί να μη φαίνεται ιδιαίτερα άξιος δημοσιότητας. Ο Hans Rosling όμως, που πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας στις 7 Φεβρουαρίου δεν ήταν ένας κανονικός ή άσημος καθηγητής. Το έργο του έχει μεγάλη σημασία για όσους νοιάζονται για την ανθρώπινη ελευθερία και πρόοδο.

Τελικά τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα κάνει πρόωρες εκλογές; και αν δεν κάνει, τι θα κάνει; Θα υπογράψει; Και αν δεν υπογράψει αυτά τα σκληρά μέτρα, τι θα γίνει; Και η δραχμή; Παίζει το σενάριο του εθνικού νομίσματος; Αυτά και άλλα τόσα ερωτήματα θα μπορούσε να θέσει ένας, στοιχειωδώς, ενημερωμένος πολίτης και να δοθούν ισάριθμες απαντήσεις που θα γεννούσαν καινούργια ερωτήματα.

Δεν έχουν περάσει ούτε είκοσι ημέρες από την ορκωμοσία Τραμπ και οι Ελληνες φίλοι του πρέπει να νοιώθουν βαθειά απογοήτευση. Αυτοί που τον είχαν πιστέψει, που έβλεπαν την επιρροή που θα έχουν σ\\' αυτόν οι Ελληνικής καταγωγής συνεργάτες του, αυτοί που θεώρησαν πως ο Τραμπ αποτελεί μια καλή εναλλακτική στους «Γερμανούς τοκογλύφους»...

Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, αποτελούσαν πάντοτε το σάκο του μποξ μεταξύ των πολιτικών αφού όλοι οι πολιτικοί ηγέτες βασίζονται σε αυτούς προκειμένου να καταφέρουν να εκλεγούν στην πρωθυπουργία. Η πρακτική των ατελείωτων διορισμών με στόχο να υπάρχει εκλογικό κοινό, οδήγησε τη χώρα σε μια απίστευτη στρέβλωση η οποία δεν είναι μόνο οικονομική. <b>Γράφει ο Χρήστος Αλωνιστιώτης.</b>