Πως αποκτά συνείδηση ευνομίας ένας λαός που έμαθε ότι η αντίσταση, η πάλη και η ανυπακοή είναι η ορθή πορεία πλεύσεως στη ζωή; Μία είναι η ενδεδειγμένη λύση. Μηδενική ανοχή στην παράβαση, σιδηρά καταστολή με παραδειγματική σκληρή αντιμετώπιση των παραβατών. <b>Γράφει ο Αθανάσιος Κοσμόπουλος.</b>

Καταλαβαίνω ότι για να προχωρήσει μια επένδυση επί ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να πληρούνται κυρίως άλλοι λόγοι από τα προφανή οφέλη μιας επένδυσης (πλούτος, θέσεις εργασίας κλπ.), όπως για παράδειγμα να εξυπηρετηθεί ένας εκκολαπτόμενος νέος ολιγάρχης ή να εισπραχθεί ένα μεγάλο τίμημα προκειμένου να αντέξουν τα δημόσια ταμεία την «περήφανη» διαπραγμάτευση...

Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι μόνο ο Μεταξάς και ο Παπαδόπουλος μπορούσαν με τόση ευκολία να προωθούν αποφάσεις και συμφωνίες στην οικονομία και να μην κουνιέται φύλλο. Αλλά ακόμα και τότε, μπορεί κάποιος να θυμηθεί αντιδράσεις συνδικάτων και απεργίες, όπως των καπνεργατών στην Θεσσαλονίκη τον Μάϊο του 1936, με πρωθυπουργό τον Μεταξά…

Όποιος ενήλικας άκουσε χτες τη συνέντευξη του πρωθυπουργού αναρωτήθηκε για πόσο ακόμα η χώρα αντέχει να κυβερνιέται από ανήλικους. Και μόνο η τοποθέτησή του «αν δεν τηρηθεί η συμφωνία για το χρέος, μια κυρίαρχη κυβέρνηση μπορεί να πάρει τα μέτρα που ψήφισε» αρκεί για να συμπεράνει κανείς ότι ο πρωθυπουργός απειλεί, πως αν δεν μειωθεί το χρέος κατά… 20 δις ευρώ στα επόμενα 43 χρόνια (αυτό προβλέπει η ελάφρυνση!), θα κρατήσει την αναπνοή του και θα αυτοκτονήσει για αντίποινα.

Από διπλωματία δεν θα έγραφε κείμενα επιθεώρησης του Σεφερλή στο Δελφινάριο. Από αυτά που ο πρωταγωνιστής κοιτάζοντας την πλατεία λέει σε stage whisper «Τώρα αυτή δεν ξέρει ότι δεν θα πάω γήπεδο αλλά θα βρεθώ με την μικρή στο ξενοδοχείο». Και ενώ στο θέατρο το έχει ακούσει και η τελευταία σειρά, υποτίθεται ότι «αυτή» που κάθεται στα δύο μέτρα στον καναπέ και βάφει τα νύχια της δεν τον έχει ακούσει.

Κάτι που μου προξένησε εντύπωση όταν ξέσπασε η κρίση, στο ξεκίνημα της δεκαετίας που διανύουμε, ήταν το μίσος που ξέρασαν ουκ ολίγοι συνάνθρωποί μας. Προσοχή! Δε μιλάω για την (απολύτως δικαιολογημένη) οργή του περισσότερου κόσμου. Αναφέρομαι στο συναίσθημα του καθαρού, ατόφιου μίσους του οποίου αποδέκτες έγιναν (κυρίως αλλά όχι μόνο) όσοι δεν συντάχθηκαν με την δήθεν «λαϊκή αγανάκτηση» και τις λογικές των «λεφτόδεντρων».

Οι κομμουνιστές είχαν στα παλιά χρόνια δύο οργανώσεις για τους δημοσιογράφους. Μία με τους κανονικούς, τους κομματικούς και μια ακόμη με εκείνους που δούλευαν για το Κεφάλαιο, τους δημοσιογράφους του αστικού Τύπου. Ουδέποτε είχαν εμπιστοσύνη στον αστικό Τύπο. Τώρα που έχουν εξουσία και «μέσα» δίνουν βάση στην κομματική ενημέρωση. Εντάξει, υπάρχουν και οι ιδιώτες που «βάζουν» τα λεφτά. Κάπως λέγεται αυτό...

Η αιτία της φτώχειας στην Αφρική δεν είναι η αποικιοκρατία, ο καπιταλισμός ή το ελεύθερο εμπόριο. Η φτώχεια στην Αφρική προηγείται της επαφής της ηπείρου αυτής με την Ευρώπη και παραμένει και σήμερα. <b>Γράφει ο Marian L. Tupy.</b>

Ο τρόπος που παρουσιάστηκαν και σχολιάστηκαν οι προεδρικές εκλογές στην Γαλλία από την δημόσια τηλεόραση, προσέβαλε τις δημοκρατικές ευαισθησίες κάθε πολίτη, που θεωρούσε αυτονόητα τα δημοκρατικά κεκτημένα της Μεταπολίτευσης.

Ένα μήνα πριν το Εργατικό κόμμα της Ολλανδίας κατέρρευσε. Από τις 38 έδρες στις προηγούμενες εκλογές και δεύτερο σε δύναμη, πήρε μόλις 9 σημειώνοντας αρνητικό ποσοστό στην ιστορία του! Στη Γαλλία, ο υποστηριζόμενος από το σοσιαλιστικό κόμμα υποψήφιος Μπενουά Αμόν, μόλις που κατάφερε να συγκεντρώσει ποσοστό 6,35% από 29 % που είχε πάρει ο Ολάντ πριν πέντε χρόνια!

Ο Καμπέγιο ( στρατιωτικός,νούμερο δύο στο PSUV, για πολλά χρόνια Πρόεδρος της βουλής ) όχι μόνο ομολογεί το φακέλωμα και την παρακολούθηση των στελεχών της αντιπολίτευσης,όχι μόνο εκτοξεύει ευθεία απειλή κατά της ζωής τους αλλά σε ζωντανή μετάδοση από την κρατική τηλεόραση δίνει με πονηρό τρόπο εντολή στους υποστηρικτές του \\\" ο κόσμος ξέρει που μένουν,ο κόσμος ξέρει που πρέπει να χτυπήσει.

Δυστυχώς, η επίτευξη των στόχων του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι ΜΟΝΟ ΜΙΑ προϋπόθεση για την ανάπτυξη και το μόνο που διασφαλίζει προς το παρόν είναι να πάρουμε τα δανεικά χρήματα του μνημονίου.

Και οι δύο θεωρούν την ιδιωτική οικονομία και την ελεύθερη αγορά το μεγάλο πρόβλημα. Εκτός και αν οι ιδιώτες είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με το καθεστώς, λειτουργώντας υπό την πλήρη εποπτεία του. Όπως ακριβώς συνέβη στην ναζιστική Γερμανία ή θα συνέβαινε στην ΕΣΣΔ με την «Νέα Οικονομική Πολιτική» του Λένιν, αν δεν τον είχαν καταβάλει τα εγκεφαλικά

Στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση διαπίστωσε για κάποιο λόγο που μόνο αυτή γνωρίζει ότι τόσο το ΔΝΤ όσο και η πλευρά Schaeuble μπλοφάρουν, «παίζοντας» καθυστερήσεις στις αποφάσεις για το χρέος. Εικάζουν επίσης ότι μέσα στον Ιούνιο, το αργότερο, οι μπλόφες και των δύο θα μαζευτούν ως δια μαγείας πιεσμένοι από τις εκλογές στην Γερμανία...

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών θεωρεί ότι με την εξέλιξη του ESM σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, η Ελλάδα θα πρέπει να γίνει η πρώτη υπόθεση που θα ρυθμίσει, με την εξαγορά του χρέους του ΔΝΤ. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα.</b>\r\n\r\n

Η Γαλλία μπορεί να ψήφισε την Κυριακή Μακρόν και Λεπέν, αλλά η Ελλάδα ψήφισε τη Μεγάλη Τρίτη να παραλάβει 404 γαλλικά λεωφορεία, από τα οποία τα μισά βρίσκονται σε αχρηστία και τα υπόλοιπα κυκλοφορούν με στηρίγματα στις οροφές, δημιουργώντας στις Οδικές Συγκοινωνίες τρύπα εκατομμυρίων!

Ο πρώτος γύρος των γαλλικών εκλογών έδωσε ένα καθοριστικό πολιτικό πλήγμα στον αριστερό και ακροδεξιό λαϊκισμό. Mια μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα, με την προϋπόθεση να απαλλαγεί από τους δικούς της Τσιπροκαμμένους. <b>Γράφει ο Θόδωρος Σκυλακάκης.</b>

Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του το ιστορικό γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (P.S.) συγκεντρώνει μονοψήφιο ποσοστό. Και όχι απλώς μονοψήφιο αλλά το μικροσκοπικό 6,2%- ελάχιστες μόνο ψήφους πάνω από τους διάφορους ανεξάρτητους και περιθωριακούς υποψηφίους που συμμετείχαν «για την εμπειρία»...

Οι γαλλικές εκλογές, πλην των ανατροπών που προκάλεσαν στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, κληροδότησαν στη γλώσσα του Ρακίνα και μια νέα λέξη, η οποία περιγράφει ακριβώς αυτές τις «εκπαραθυρώσεις» πολιτικών και κομμάτων από τα πρώτα τραπέζια της εξουσίας.

Να δείτε που μέχρι και όνομα σε πλατεία θα δώσουμε στον Σόιμπλε. Ο Γερμανός είναι ο καλύτερος σύμμαχος των Ελλήνων αντισυστημικών. Δεν είναι ανάγκη να ψάχνουν την έκπληξη με τους Ολλανδούς ακροδεξιούς ή με την Λεπέν στην Γαλλία. Ο Σόιμπλε θα τους κάνει την δουλειά! Θέλουν δραχμή; Θα τους δώσει «άλλη ταχύτητα». Στο τέλος θα τον πουν και ευεργέτη!

Εάν πριν από τέσσερα χρόνια τολμούσε κάποιος αρθογράφος με φαντασία να ισχυριστεί ότι σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν στην εξουσία, η ΕΡΤ θα έκανε προπαγάνδα υπέρ της ακροδεξιάς Μαρί Λεπέν (αν δεν γελούσαν) θα τον έπαιρναν με τις πέτρες… Οι κομματικοί της Κουμουνδούρου σε κάτι τέτοια είναι μανούλες. <b>Γράφει η Αλίκη Χατζή.</b>

Η Le Pen έχει άποψη για το ΣΥΡΙΖΑ και την έχει εκφράσει ανοιχτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν φαίνεται να έχει άποψη για το αν είναι σωστό η όχι η κ. Le Pen να κερδίσει τις εκλογές στη Γαλλία. Όπως είχε ομολογήσει και ο κύριος Κούλογλου, με αφορμή τις εκλογές στην Ολλανδία, η Αριστερά στην Ελλάδα επενδύει στο μπάχαλο. <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Στην πολιτική, όλα τα κόμματα έχουν τις αδύναμες πλευρές τους. Είτε αφορούν το ιδεολογικό επίπεδο είτε την τρέχουσα πολιτική πρακτική. Το πιο ζωτικό σημείο ενός κόμματος είναι το πρότυπο που έχει και που το προβάλλει στην εσωτερική πολιτική σκηνή.

Μια νέα δημοσκόπηση ήρθε για να μας πει πως ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σχεδόν δέκα μονάδες πίσω από τη Ν.Δ. Κι αυτή, επιβεβαιώνει πως ο δρόμος για τη δεύτερη θέση στις επόμενες εκλογές, δεν φαίνεται να αλλάζει. Αυτό σημαίνει πως θα πέσουν αμαχητί; Κάθε άλλο. Ήδη ετοιμάζεται η «επαναστατική» αντεπίθεση.