Τα δύο άκρα θα ήθελαν μία ήττα του καπιταλισμού και θα συμμαχούσαν και με τον διάβολο γι αυτό, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι οι ίδιοι θα βρισκόντουσαν πρώτοι απ' όλους στα καζάνια της Κόλασης. Κι επειδή ο διάβολος δεν είναι εύκαιρος στις μέρες μας, έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στον Πούτιν. Ε λοιπόν, τους έχουμε άσχημα νέα. Πρέπει να ανησυχούν! Μία ήττα του Βλαδίμηρου στην Ουκρανία θα κάνει σκόνη τις ονειρώξεις τους.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είναι ο ηγέτης μιας άθικτης ακόμα ΕΣΣΔ που ανταγωνίζεται τώρα τις ΗΠΑ για το ποιος θα φτάσει πρώτος στον Άρη. Σίγουρα, τα εγγενή ελαττώματα του κομμουνισμού -συμπεριλαμβανομένης μιας θεμελιώδους παρανόησης της ανθρώπινης φύσης και της έλλειψης οικονομικού δυναμισμού - οδήγησαν αναπόφευκτα στην κατάρρευση. Αν και οι κομμουνιστές στη δεκαετία του 1980 φαινόταν να ελέγχουν σταθερά της χώρας, έλεγχαν πολύ λιγότερο την οικονομία. <b> Γράφει ο James Pethokoukis. </b>

Στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός έθεσε το εκλογικό δίλημμα «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» αλλά Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη το διάβασαν και σχολίασαν αμφότερες (!) ως «Μητσοτάκης ή χάος». Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αντελήφθη την ταύτιση και για να σώσει και τα προσχήματα της&#8230; αυτόνομης πρωταγωνιστικής πορείας, διόρθωσε αναγορεύοντας ως στρατηγικό αντίπαλο του πρωθυπουργού τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ! Δεν το σχηματοποίησε στο «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης» αλλά αυτό ήταν το πνεύμα του επίσημου σχολίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί, είτε μια κυβέρνηση με άξονα τον ΣΥΡΙΖΑ και συμπληρώματα από ΠΑΣΟΚ, Μέρα25 και ΚΚΕ, είτε μια οικουμενική κυβέρνηση από την οποία θα απουσιάζει απαραιτήτως ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αντίθετα ο Νίκος Ανδρουλάκης ονειρεύεται, είτε μια ισχυρή λαϊκή εντολή, που θα οδηγήσει σε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, είτε μια οικουμενική κυβέρνηση με έναν πρωθυπουργό που θα έχει «ευρωπαϊκή εμπειρία, που θα σέβεται τους θεσμούς, που θα είναι βαθιά δημοκράτης και δεν έχει παίξει με την εγχώρια ολιγαρχία».

Ο Κυριάκος λοιπόν αποφάσισε να μην αλλάξει τον εκλογικό νόμο. Προτιμά να ρισκάρει μια ολόκληρη πρωθυπουργία, παρά να τον πουν κωλοτούμπα. Εντάξει, στα θετικά του πιστώνεται αυτό, αλλά πάλι απ&apos; αυτούς που έτσι κι αλλιώς θα τον ψήφιζαν και θα τον υποστήριζαν. Οι εχθροί και πολέμιοι του, έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να του αναγνωρίσουν τίποτα. Υπάρχει βέβαια και το μεσαίο ακροατήριο. Και το ακροατήριο αυτό από την ΔΕΘ πήρε καλά μηνύματα για τα κριτήρια με τα οποία κρίνει τους πολιτικούς.

Ο πρωθυπουργός έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας στη ΔΕΘ πως θεωρητικά υπάρχει η πιθανότητα να σχηματιστεί κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ και ΜέΡΑ 25 με ψήφο ανοχής του ΚΚΕ. Αν το ΚΚΕ εκλέξει περίπου 20 βουλευτές, απαιτούνται για τον σχηματισμό κυβέρνησης 141 ψήφοι οι οποίοι θα υπάρξουν. Το ερώτημα αν αυτή η λύση συμφέρει στο ΠΑΣΟΚ, είναι άλλο θέμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως όφειλε, προειδοποίησε τους πολίτες πως πίσω από την απλή αναλογική κρύβεται μια τερατογένεση.

Ο μετριοπαθής αλλά σταθερός τόνος του πρωθυπουργού, η αποφυγή κάθε «εμπρηστικής» αναφοράς στην Αντιπολίτευση αλλά και η ίδια η δομή της ομιλίας, η καλά επεξεργασμένη και όχι απλώς διακηρυκτική παρουσίαση των οικονομικών μέτρων, θέλησε να δώσει το μήνυμα «Ναι μεν ξοδεύουμε πολλά αλλά δεν το κάνουμε τυφλά με κίνδυνο να οδηγηθούμε πάλι στην καταστροφή. Ξέρουμε τι μας γίνεται». Είναι βέβαιο ότι η υπόσχεση του Κυριάκου Μητσοτάκη καταγράφηκε.

Ανάπτυξη 6,9%; Σίγουρα πρόκειται για παραπληροφόρηση της «χούντας του Μητσοτάκη». Διότι, ανάπτυξη, σύντροφοι και συντρόφισσες, είναι, ως γνωστόν, αυτό που έγινε στις μέρες του Αλέξη του Τσίπρα, όταν γύριζαν τους ανθρώπους ανάποδα στον δρόμο για να πέσουν τα ευρώ από τις τσέπες, για να φτιάξουν το περίφημο μαξιλάρι. Και να σκεφτεί κανείς ότι βρισκόμαστε ανάμεσα σε συμπληγάδες. Κάτω από άλλες συνθήκες θα τρίβαμε τα μάτια μας. Οπότε; Ανάπτυξη ή επιστροφή στο chicken game του Γιάνη;

Ομολογώ ότι δεν είχα δώσει τη δέουσα προσοχή στη συνταγματική πρόβλεψη που υπάρχει στην Τουρκία, σύμφωνα με την οποία ο Πρόεδρος έχει τη δυνατότητα να αναβάλλει τις εκλογές μέχρι και δυο χρόνια αν η χώρα βρεθεί σε έκρυθμη ή εμπόλεμη κατάσταση. Το &apos;χα ξανακούσει παλιότερα, αλλά επειδή για μια δυτική δημοκρατική χώρα αυτά είναι ανήκουστα, τα απωθούμε από τη σκέψη και την ανάλυσή μας, ως απραγματοποίητα και για άλλες περιοχές του πλανήτη. Αμ δε.

Διαβάζοντας το άρθρο της Νεκταρίας Μαραγιάννη εδώ στο liberal, σχετικά με την παρουσίαση της τραγωδίας «Πέρσες» του Αισχύλου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, δεν θα μπορούσαμε παρά να κάνουμε αναγωγές με τον πόλεμο που ζούμε σήμερα, σε μια χώρα της οποίας η πρωτεύουσα, το Κίεβο, απέχει λιγότερο από 1.500 χλμ. από την Αθήνα. Δυστυχώς στη χώρα μας, δεν είναι λίγοι οι πολίτες που δεν έχουν αντιληφθεί το τι συμβαίνει σήμερα στη γειτονιά μας.

Έχει γραφτεί κατά κόρον πως επιχειρηματικά συμφέροντα δεν επιθυμούν μια αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Κυβερνήσεις με ισχνές και ετερόκλητες πλειοψηφίες και αδύναμους πρωθυπουργούς θα τους καταστήσουν και πάλι κυρίαρχους του παιχνιδιού. Έτσι έχουν μάθει να παίζουν και τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης είναι πολλά. Η Ελλάδα του Μητσοτάκη είναι σήμερα το προκεχωρημένο φυλάκιο του Δυτικού κόσμου. Είναι γνωστή η ρωσική επιρροή στην ελληνική κοινωνία, αλλά είναι άγνωστη η ρωσική διείσδυση στους αρμούς της εξουσίας.

Παρά τα όσα ισχυρίζονται πολιτικά κόμματα, βουλευτές από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, πολιτικές νεολαίες, συνδικαλιστικές οργανώσεις, τραγουδιστές, ηθοποιοί, χρήστες των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης που κυνηγάνε τα «λάικ» και άλλοι, την Ελλάδα δεν τη διαφεντεύει ο Μινώταυρος του Νεοφιλελευθερισμού. Αυτό αποφάνθηκαν κατεξοχήν αρμόδιοι, όπως το Ινστιτούτο Fraser. Σύμφωνα με το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών, στο Δείκτη Οικονομικής Ελευθερίας για το 2020 η Ελλάδα έπεσε κατά 9 θέσεις.

Η «προοδευτική διακυβέρνηση» είναι προ των πυλών. ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ - ΜΕΡΑ 25 και ΚΚΕ κινούνται παράλληλα, σαν να πρόκειται ήδη για ένα μπλοκ. Στις επόμενες εκλογές θα υπάρχουν δύο παρατάξεις: Η Κεντροδεξιά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και η Αριστερά με τον Αλέξη Τσίπρα, τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον Γιάννη Βαρουφάκη και τον Δημήτρη Κουτσούμπα. Και όλα συμβαίνουν και πάλι στο όνομα της δημοκρατίας. Ή αλλιώς, μία πιθανή ρεβάνς για τη «χαμένη ευκαιρία» του 2015 βρίσκεται σε εξέλιξη.

Οι αξιωματούχοι του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης σε κάθε εμπλεκόμενο, με το θέμα, τομέα, οι συμπολίτες μας στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις  που διασώζουν τον ανθρωπισμό για λογαριασμό όλων μας και όλοι όσοι δραστηριοποιούνται «στο πεδίο» ξέρουν πολύ καλά ότι ένας πρόσφυγας ή μετανάστης δεν αρκεί να διασωθεί από τη θάλασσα ή τα νερά του ποταμού Έβρου.

Ο Χρήστος Παπανίκος είναι κατά το γούστο μου ένας χαρισματικός σκιτσογράφος. Κάποιοι, και δεν ήταν λίγοι, άπαντες προερχόμενοι από τον χώρο της Αριστεράς, τον στοχοποίησαν για το περιεχόμενο του έργου του. Το ουσιαστικό πρόβλημα για όλους αυτούς είναι ένα. Ο Χρήστος Παπανίκος με τα σκίτσα του αποδομεί τον λόγο τους. Μάλιστα μια περσόνα της Αριστεράς ανάρτησε στο twitter και τη φωτογραφία του για να μάθουν όλοι -και κυρίως «αυτοί που πρέπει»- ποιος είναι και φυσιογνωμικά. Αυτό το θεωρώ σαν μια μορφή επικήρυξης.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης κατάφερε μέσα σε λίγα μόλις εικοσιτετράωρα να επιτύχει όλα όσα δεν είχε κατορθώσει από την ημέρα της εκλογής του μέχρι σήμερα. Το πρώτο που κατάφερε είναι, ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έχει πιθανότητες ανάληψης κάποιου υπουργικού θώκου σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΜέΡΑ25 - ΠΑΣΟΚ. Το δεύτερο που κατάφερε είναι, ότι με μαθηματική ακρίβεια θα ακολουθήσει την πορεία του Αλέκου Αλαβάνου και του Φώτη Κουβέλη. Και το τρίτο που κατάφερε, είναι να διασπάσει οριστικά το κόμμα του.

Ας υποθέσουμε ότι η πρόσφατη ιστορία του ΠΑΣΟΚ από το 2010 έως τώρα, είναι μια «φωτογραφία» στην οποία αποτυπώνονται τα πρόσωπα των προέδρων, των στελεχών, οι επιλογές τους, οι διαδρομές τους και οι στρατηγικές τους. Ο τελευταίος πρόεδρος που κρατά στα χέρια του τη φωτογραφία, αποφασίζει ότι χρειάζεται να την ταιριάξει με την εποχή, να αφηγηθεί την ιστορία αλλιώς για να την κουμπώσει στα μελλούμενα. Ανατοποθετεί τους προέδρους στη φωτογραφία, βάζοντας τον έναν μπροστά και τον άλλο πουθενά.

«Ωφελούν τα Bidenomics τους εργαζόμενους;»: Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει ο οικονομολόγος Paul Krugman στην τελευταία στήλη του στους New York Times. Και ίσως αναμενόμενα, ο νομπελίστας αυτός απαντά καταφατικά. «Περισσότεροι Αμερικανοί &#8211; πολύ περισσότεροι Αμερικανοί &#8211; έπιασαν δουλειά και ενώ όσοι ήταν ήδη απασχολημένοι υπέστησαν μια μείωση των πραγματικών μισθών, αυτή η μείωση αντανακλούσε τα γεγονότα στις παγκόσμιες αγορές τροφίμων και ενέργειας, και όχι την πολιτική των ΗΠΑ», γράφει ο Krugman. <b>Γράφει ο James Pethokoukis</b>

Η κυβέρνηση είχε αφήσει ένα ανεξόφλητο χρέος και οφείλει να το τακτοποιήσει. Χρέος προς χιλιάδες φοιτητές και τους γονείς τους, οι οποίοι ματώνουν και θα ματώσουν ακόμη περισσότερο φέτος, προκειμένου να συντηρήσουν τα παιδιά τους που σπουδάζουν. Η πρεμιέρα της νέας πανεπιστημιακής αστυνομίας δεν ήταν απογοητευτική. Ήταν περισσότερο μια επιχείρηση ανίχνευσης του περιβάλλοντος και της δυναμικής των αντιδρώντων. 

Πάμε πάλι από την αρχή. Τι προϋποθέτει η απλή αναλογική; Διάθεση συνεννόησης ανάμεσα στα κόμματα ή έστω ανάμεσα σε κόμματα. Διάθεση για συγκλίσεις και συναινέσεις. Πρόθεση κοινής κυβερνητικής πορείας. Ιδεατά, το πρώτο πράγμα που θα &apos;πρεπε να είναι εφικτό σ? ένα πολιτικό σύστημα που οργανώνεται μέσω της απλής αναλογικής, θα ήταν ένας μεγάλος συνασπισμός. Οι δυο πρώτοι να φτιάξουν μια κοινή κυβέρνηση που δεν θα είχε μόνο ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά και αθροιστικό εκλογικό ποσοστό άνω του 50%.

Από τον περασμένο Ιανουάριο ακόμα, δεν υπήρχε μέρα που να μην διαβάσουμε κάποιο παραπολιτικό σχόλιο που ήθελε οι συζητήσεις για το ενδεχόμενο αλλαγής του εκλογικού νόμου να είναι στην «ημερήσια διάταξη» της συζήτησης κατά τον πρωινό καφέ στο Μαξίμου. Αν ο Πρωθυπουργός είχε ακούσει τότε τους στενούς του συνεργάτες και πολιτικούς του φίλους και είχε προχωρήσει στις σχετικές αλλαγές εμείς τουλάχιστον, είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι κανένα από τα «δράματα» του καλοκαιριού δεν θα είχε συμβεί.

Οι σχέσεις με τους «πρώην» είναι πάντα οι πιο δύσκολες. Το ίδιο ισχύει και στην πολιτική. Όταν οι πρώην πολιτικοί οδηγούνται στην έξοδο από τους ίδιους τους κομματικούς μηχανισμούς, τότε ή «τους ξεβράζει το κίνημα» όπως λέει το ΚΚΕ, ή «κατεβαίνουν από το τρένο» και «μπαίνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας», όπως λέει το ΠΑΣΟΚ. Όταν οι «πρώην» ηττώνται κυρίως από την ψήφο των πολιτών, τότε, αντί να αποσυρθούν από την πολιτική ζωή, προσπαθούν με κάθε τρόπο να παραμείνουν στο πολιτικό προσκήνιο.

Αναμφίβολα πολύ πετυχημένο προπαγανδιστικό σλόγκαν. Το ερωτηματικό βεβαίως είναι δικό μου, καθώς αμφιβάλλω για το κατά πόσο ανταποκρίνεται στις προθέσεις του ΠΑΣΟΚ η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και ΟΧΙ ΜΟΝΟ. Πάντως ομολογουμένως μπορεί αυτό το σλόγκαν να λειτουργήσει υπέρ της Νέας Δημοκρατίας κατά την προεκλογική περίοδο, ανεξαρτήτως της βασιμότητάς του. Άλλο αυτό και άλλο να χαράσσεται μια πολιτική πάνω σε ένα προπαγανδιστικό σύνθημα. Θεωρώ αυτονόητο πως το ΠΑΣΟΚ δε θα συμπράξει με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές με την απλή αναλογική.

Ο υιός Οζάλ το είπε: «Ρίξτε τον Μητσοτάκη!». Δεν είναι δα και κάποιο τεράστιο πολιτικό μέγεθος ο Αχμέτ Οζάλ, όπως ήταν ο πατέρας του. Αλλά είναι ένας ακόμη αρχηγός κόμματος της γειτονικής μας χώρας που πλειοδοτεί σε εθνικιστικές κορώνες σε βάρος μας. Είναι σαφές ότι τους ενοχλεί ο Μητσοτάκης. Ότι θέλουν να τον ρίξουν πάση θυσία. Πρώτα να πέσει ο Μητσοτάκης, λένε «και ύστερα να επέμβουμε στην Ελλάδα». Και το λένε ανοικτά. Απροκάλυπτα.