Παραπάνω από μια δεκαετία το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, είναι ένα κόμμα σε μετάβαση. Από μεγάλο, έγινε μικρό. Καταβάλλοντας, ίσως δυσανάλογα βαρύ τίμημα, την εποχή των μνημονίων για τις εποχές του καταναλωτικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας που άρχισε  στα τέλη του 80 και ολοκληρώθηκε στην περίοδο της «αστακομακαρονάδας». Από κόμμα εξουσίας και ισχυρός πόλος του παραδοσιακού  δικομματισμού έγινε κόμμα «σφήνα» στον υβριδικό δικομματισμό του «ενάμιση κόμματος».

Εκρηκτικό κοκτέιλ πανδημίας, πληθωρισμού, εφοδιαστικών αλυσίδων καλούνται να αντιμετωπίσουν ξανά οι οικονομίες. Σκληρότερα θα πληγούν εκείνες με τα πιο χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού, όπως η Γερμανία και η Ελλάδα, η οποία θα «βραχεί» και αυτή, καθώς ανεξάρτητα της «Ομικρον», οι κίνδυνοι προυπήρχαν, τονίζει ο διευθυντής ερευνών του γερμανικού Ινστιτούτου DIW, Αλέξανδρος Κρητικός. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Ως φιλελεύθεροι είμαστε υπέρ της ελεύθερης βούλησης του ατόμου. Με τους αρνητές, όμως, έχουν παραβιαστεί ανοικτές θύρες. Η πλειονότητα των ανεμβολίαστων συμπολιτών μας έχει υιοθετήσει την τακτική της ασυδοσίας (κάνω ότι θέλω και δεν με νοιάζει ο διπλανός μου) και έχει απορρίψει την ενεργητική φύση της ελευθερίας (κάνω ό,τι μπορώ για να μην επιβαρυνθεί ο συμπολίτης μου). Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορούμε να βρούμε έναν λόγο για να πούμε «όχι» στην υποχρεωτικότητα του εμβολίου.

Μόλις η κυβέρνηση εξήγγειλε το μέτρο του προστίμου των 100 ευρώ στους ανεμβολίαστους άνω των 60 ετών, ο ΣΥΡΙΖΑ διαμαρτυρήθηκε. Αίφνης θυμήθηκαν τους συνταξιούχους που αδυνατούν να καταβάλουν τα 100 ευρώ, αυτοί που επί 54 μήνες πετσόκοβαν τις συντάξεις τους. Αντί να τους παροτρύνουν να τρέξουν στα εμβολιαστικά κέντρα για να μην πληρώσουν το πρόστιμο, αντιδρούν στο συγκεκριμένο μέτρο, αν και γνωρίζουν πως η πλειοψηφία των θυμάτων ανήκει σε αυτήν την ηλικιακή κατηγορία.

Σας εξομολογούμαι ότι έκανα εκτεταμένο ρεπορτάζ στα δυο μεγάλα κόμματα, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, αν έχουν κινητοποιήσει τους κομματικούς τους μηχανισμούς για να επηρεάσουν τις εκλογές ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ. Και κατέληξα σε δυο-τρία βασικά συμπεράσματα, που ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι αισιόδοξα ή απαισιόδοξα. Πρώτον, ούτε η ΝΔ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν δώσει γραμμή σε μέλη τους να προσέλθουν στις κάλπες του ΚΙΝΑΛ για να υποστηρίξουν τον τάδε ή τον δείνα υποψήφιο. Αυτό σας το υπογράφω.

Υπάρχουν δύο στρατόπεδα μεταξύ των πρώην Σοβιετικών: το πρώτο με όσους χαίρονται που πλέον είναι ελεύθεροι, και το δεύτερο με τους δυστυχείς που πιστεύουν ακόμη ότι όλα τότε ήταν κατά βάσει εντάξει. Εγώ ανήκω στο πρώτο στρατόπεδο και είμαι περήφανος που έλαβα μέρος σε κάθε είδους αντισοβιετικές και αντικομμουνιστικές δράσεις. Παρακάτω έχω συγκεντρώσει διάφορες μικρές ιστορίες που υπογραμμίζουν σημαντικά διδάγματα για τον πολιτισμό μας για τη ζωή των Σοβιετικών. <b>Γράφει ο Gia Janderi</b>

Τα δεδομένα δείχνουν, ότι με κριτήριο το σύνολο των φόρων από την ακίνητη περιουσία σαν ποσοστό του ΑΕΠ, η Ελλάδα βρίσκεται στην 3η θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Στους δε φόρους κατοχής ακινήτων τύπου ΕΝΦΙΑ, η Ελλάδα βρίσκεται στην υψηλότερη θέση της Ε.Ε. με ποσοστό 1,7% επί του ΑΕΠ. Για πόσο θα συνεχίζεται αυτός ο παραλογισμός; Η εμπειρία δείχνει ότι η πλειοψηφία των φόρων που επιβάλλονται στους ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας, σπάνια καταργούνται.

Βλέπω τον Αλέξη ν&apos; αλλάζει κάθε μήνα στρατηγικές και θυμάμαι μια σκηνή απ&apos; τα μικράτα μου. Μας έπεφτε απ&apos; τα χέρια το παλιό θερμόμετρο, έσπαζε στο τσιμεντένιο πάτωμα, έφευγε ο υδράργυρος που είχε στο εσωτερικό του, προσπαθούσαμε να τον πιάσουμε, αλλά αυτός διαλυόταν σε υγρά κομμάτια που ξέφευγαν ανάμεσα στα δάκτυλα μας. Δεν τον πιάναμε με τίποτα και πουθενά. Μετά πάλι ξαναμαζευόταν όλος μαζί, ενωνόταν και μας κορόιδευε από το πάτωμα. Έτσι και ο Τσίπρας.

Για να θεωρηθεί επιτυχία η διαχείριση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης βάσει του σχεδίου, θα πρέπει να γίνει κανονική πλύση εγκεφάλου στους πολίτες.  Να εμπεδώσουν ότι τα δισεκατομμύρια που μας περιμένουν, απαγορεύεται να στηρίξουν ξανά το σχεδόν παρασιτικό κομμάτι των επαγγελματιών με μικρές ή μεγάλες επιδόσεις στην φοροδιαφυγή. Η οικονομία ή θα γίνει πατριωτική ώστε το κάθε ευρώ να στηρίζει τη χώρα και τις επόμενες γενιές ή θα πορευόμαστε με το «λεφτά για μας, να υπάρχουν».

Το βασικό πρόβλημα του Ερντογάν δεν είναι οικονομικό, αλλά πολιτικό. Η τουρκική οικονομία έχει πολύ λίπος για να κάψει και υψηλή παραοικονομία με «μαύρο χρήμα» για να καλύψει τις απώλειες της νόμιμης οικονομίας. Όμως από την περιπέτεια της λίρας επλήγησαν οικονομικώς ευρέα κοινωνικά στρώματα. Μπορεί να αντέξει ο Ερντογάν και το σύστημα του μια εκλογική ήττα; Το σίγουρο είναι ότι ο Ερντογάν δεν έχει παραφρονήσει. Γνωρίζει άριστα την κατάσταση στην οποία βρίσκεται και μελετά τις κινήσεις του.

Το «βαρύ» εθνικό μας προϊόν, ο μεγάλος μας πλούτος είναι τα μνημεία. Δεν είναι μόνο η τεράστια αρχαιολογική και επιστημονική τους αξία αλλά ο πλούτος που μπορεί να παράξει η χώρα εκμεταλλευόμενη σωστά, με σχέδιο και σεβασμό την υπεραξία τους. Οι πυρκαγιές που σχετίζονται με την κλιματική κρίση απειλούν τους αρχαιολογικούς χώρους, η Αρχαία Ολυμπία απειλείται διαρκώς, οι Μυκήνες πέρυσι μας «κοψοχόλιασαν» και δεν είναι μόνο οι πυρκαγιές: είναι και οι πλημμύρες και η άνοδος της στάθμης της θάλασσας.

Σε όλο τον κόσμο θεωρείται ηθικά επιλήψιμο για έναν πολιτικό να εκπροσωπεί επαγγελματικά συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα και μάλιστα με αμοιβή. Κι αυτό διότι στην προσπάθειά του να είναι σωστός απέναντι στις υποχρεώσεις του στον εργοδότη του, έρχεται εκ των πραγμάτων σε σύγκρουση με τα καθήκοντά του ως βουλευτής ή υπουργός. Τι τύχη έχουν οι ανταγωνιστές του εργοδότη του απέναντι σε μια υπηρεσία του δημοσίου, όταν όλοι γνωρίζουν ποιος θα δυσαρεστηθεί από μία «κακή» απόφαση;

Ο έλεγχος της ατζέντας είναι κάτι σημαντικό όσο και δύσκολο. Η πολιτική συνήθως ρέπει προς ήσσονα ζητήματα που δεν είναι πάντα τα πλέον επίκαιρα. Ακόμη, τα κόμματα συνήθως δίνουν μεγαλύτερη σημασία σε ζητήματα που απασχολούν την πλειονότητα των πολιτών, ανεξάρτητα από το κατά πόσο αυτά είναι σημαντικά για τη χώρα. <b>Γράφει ο &#193;lvaro Mart&#237;n </b>

Το σχέδιο για το Πανεπιστήμιο του 2030 καλύπτει μια σειρά θεμάτων, από τη διοίκηση μέχρι τη διδασκαλία και από τα προγράμματα σπουδών μέχρι την αξιολόγηση. Το σχέδιο για ανοιχτά, ασφαλή, γεμάτα ζωντάνια Πανεπιστήμια του αύριο είναι σημαντικό για ολόκληρη την κοινωνία. Δυστυχώς, η αντιπολίτευση που αντιλαμβάνεται τα Πανεπιστήμια σαν χώρο στρατολόγησης επαγγελματικών πολιτικών στελεχών και σαν πυρήνα δημιουργίας κλίματος αναταραχής, ορθώνει και πάλι το ανάστημα.

Ο Αντώνης Λιάκος μπορεί σήμερα να λέει πολιτικές ανοησίες (γνώμη μου είναι αυτή), αλλά δεν θα τον βγάλουμε δα τον άνθρωπο και χουντικό. Αλλοίμονο στον τόπο μας, αν ο ερευνητής κι ο επιστήμονας (ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων) φοβάται να κάνει μια βαθύτερη ερευνητική βουτιά στο πεδίο του, επειδή αναγκαστικά θα προσπεράσει στερεοτυπικές και απλοϊκές περιγραφές, οπότε θα ελλοχεύει ο κίνδυνος να του καταλογίσουν υποδόρια άρνηση των κοινά αποδεκτών εννοιών, σαν της χούντας.

Η άποψη ότι αριστερά και δεξιά στη χώρα δεν συμφωνούν σε τίποτα δεν είναι σωστή. Όχι, απλώς συμφωνούν αλλά συναινούν κανονικότατα σε πλήθος θεμάτων που αφορούν την Οικονομία και πάνω απ&apos; όλα τις κρατικές δαπάνες. Σε μια χώρα με οικονομία με δομικά προβλήματα, με τεράστιο μη παραγωγικό κράτος όλοι διαγκωνίζονται στο ποιος θα εμφανιστεί ως μεγαλύτερος&#8230;Μπαϊντενόπουλος, επαναλαμβάνοντας, συνθηματολογικά, προτάσεις που απευθύνονται σε μια κοινωνία στην καρδιά του Καπιταλισμού.

Βρίσκω ελάχιστα παρηγορητικό ότι ο λαϊκισμός που εκτρέφεται στον κόρφο της πανδημίας, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Μπορεί ακόμη και οι Ελβετοί αντιεμβολιαστές και αρνητές να βγαίνουν στις καθαρές και ήσυχες πλατείες με τα αίματα τους, πρωτοφανώς ξαναμμένα, αλλά δυστυχώς η Ελβετία είναι Ελβετία και η Ελλάδα αυτή που όλοι ξέρουμε. Εδώ πάλι βλέπουμε ξανά συντονισμένες απόπειρες ανασύστασης του λαϊκιστικού μετώπου, μέσω εκμετάλλευσης της διαίρεσης «εμβολιασμένοι - ανεμβολίαστοι» και των διαφορετικών όψεων του συσσωρευμένου θυμού λόγω της πανδημίας.

Η Τουρκία ζει το δικό της 2015, με τον Ερντογάν σε ρόλο Γιάννη Βαρουφάκη και Αλέξη Τσίπρα μαζί. Έχει αφήσει το φορτηγό στην κατηφόρα δίχως φρένα, επιχειρώντας μια από τις μεγαλύτερες ανακατανομές πλούτου που έχει ποτέ επιχειρηθεί. Στο τέλος δεν θα φταίνε οι «τρελές» του θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες η απαξίωση του νομίσματος αντιμετωπίζεται με μειώσεις επιτοκίων, αλλά οι&#8230; κακοί Έλληνες. Κι εδώ αρχίζουν τα επικίνδυνα. Η Τουρκία δεν απειλεί. Προετοιμάζεται.

Η μετάλλαξη «Ο» και η παρουσία του Κρίστιαν Λίντνερ στην ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας είναι δύο παράγοντες που ενδέχεται να ανατρέψουν τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Μέχρι στιγμής, ελάχιστα πράγματα γνωρίζουμε γι&apos; αυτόν τον ιό. Έτσι είναι πιθανόν ο συναγερμός να λήξει χωρίς παρενέργειες. Ο ιός όμως της δημοσιονομικής πειθαρχίας των οικονομικά ενάρετων κρατών του Βορρά μπορεί να σαρώσει όλη τη Νότια Ευρώπη και ιδιαιτέρως την πατρίδα μας.

Κάθε «συνάντηση» με τον ποιητή και ψυχίατρο Μανόλη Πρατικάκη, είναι ένα μέγιστο μάθημα αυτογνωσίας, αποτελεί «λίγα ακόμα βήματα προς το Φως». Το ποιητικό του «Τα Δερβενάκια των Roling Stones» και το υπαρξιακό, οντολογικό πολυμυθιστόρημα «Ο αρχέγονος φρουρός» υπήρξαν η αφορμή για να κάνουμε τον άγνωστο εαυτό μας, την εποχή και το προσωπικό και συλλογικό παρελθόν μας φύλλο και φτερό. Ο Μανόλης Πρατικάκης μίλησε στο Liberal.gr για όσα του έμαθε η Επιστήμη, η Ποίηση και η Ζωή. <b> Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα </b>

Τις επόμενες ημέρες τα σκαμπανεβάσματα στις αγορές θα είναι πολλά, η μεταβλητότητα έντονη και η αστάθεια θα δίνει τον τόνο, μέχρις ότου επιστήμονες και φαρμακευτικές καταλήξουν στο πως αντιμετωπίζονται οι επιπτώσεις της νέας μετάλλαξης, λέει στο Liberal, ο οικονομικός αναλυτής του ινστιτούτου Bruegel, Ζολτ Ντάρβας. Αν και «βλέπει» μπροστά αρκετές πτωτικές συνεδριάσεις στις αγορές, εξηγεί γιατί δεν συντρέχουν εκείνοι οι παράγοντες που θα συνέβαλαν σε ανατροπές για τις οικονομίες, όπως στις αρχές του 2020, προκαλώντας αντίστοιχα σοκ στα χρηματιστήρια. <b> Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη. </b>

Ζωντανό, με ανοιχτές βιβλιοθήκες όλο το 24ωρο, αμφιθέατρα που θα φιλοξενούν επιστημονικά συνέδρια, πιο ανταγωνιστικά τμήματα, ευέλικτα προγράμματα σπουδών και κυρίως ασφαλές. Είναι το Πανεπιστήμιο του 2030, έτσι όπως το περιγράφει μέσω του Liberal, η Βάσω Κιντή, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Ιδρύματος Μποδοσάκη. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Μετά από ένα διάλειμμα μισού αιώνος από τις επανδρωμένες σεληνιακές αποστολές, η NASA ανακοίνωσε την πρόθεσή της να ξαναστείλει αστροναύτες στο φεγγάρι μέχρι το 2024. Σήμερα, ιδιωτικές εταιρίες όπως η SpaceX έχουν ρίξει το κόστος εκτόξευσης, καθιστώντας το διάστημα πιο οικονομικώς προσιτό από ποτέ. Μήπως όμως η εμπορευματοποίηση του διαστήματος μας αποπροσανατολίζει από τη συνέχιση της εξερεύνησής του; <b>Γράφει ο James Pethokoukis</b>

Είδα χθες μια ανάρτηση του δημάρχου Αλίμου, οποίος αναγκάστηκε να πάει ο ίδιος σε ένα σχολείο για να ανάψει τη θέρμανση, καθώς ο διευθυντής θεωρούσε υποτιμητικό για εκπαιδευτικό να ανοιγοκλείνει τον διακόπτη. Άφηνε τα παιδιά και τους συναδέλφους του να κρυώνουν. Ήταν τόσο τρελό όλο αυτό που όχι μόνο έγινε viral στα social media, αλλά ήταν και πρώτο σε αναγνωσιμότητα σε όλες τις ενημερωτικές ιστοσελίδες. Το περιστατικό αυτό είναι προφανώς μεμονωμένο και η εξαίρεση στον κανόνα.