Ένας χρόνος (και λίγα λεπτά…) έκλεισε από την πρώτη συγκέντρωση του «Παραιτηθείτε», στις 15 Ιουνίου 2016. Έχω γράψει κι άλλες φορές για την εμπειρία μου αυτή. Ενδιαφέρον ωστόσο έχει να δούμε σήμερα, πέντε μέρες πριν το «Παραιτηθείτε ΙΙ» (20/6), πόσο άλλαξε η ζωή μας αλλά και η κατάσταση της χώρας αυτόν τον ένα χρόνο.

Έχω γράψει άπειρες φορές πως ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς δεν ανέχεται την αντίθετη άποψη. Δεν γουστάρει βρε αδερφέ να υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν με την Απόλυτη Αλήθεια την οποία πρεσβεύει αποκλειστικά και μόνο ο Μέγας Κουροπαλάτης της Αριστεράς, Αλέξης Τσίπρας. Τα παραδείγματα είναι δεκάδες χιλιάδες και πρόκειται για κάτι που έχουμε βιώσει στο πετσί μας όλοι εμείς που τολμήσαμε να αμφισβητήσουμε για παράδειγμα την «περήφανη διαπραγμάτευση».

Η κατάσταση στο Μενίδι είναι πλέον έκρυθμη. Το ενδεχόμενο μιας ένοπλης συμπλοκής ανάμεσα σε κακοποιούς και νεοναζί (με θύματα ενδεχομένως αθώους πολίτες) προκαλεί ανατριχίλα. Καλό είναι να φιμωθούν άμεσα οι ακραίες φωνές που υποδαυλίζουν το μίσος και τη βία. Καλό είναι επίσης να αποδειχθεί, έστω και στην ύστατη ώρα, πως υπάρχει κράτος.

Από τα πολλά και διάφορα που συνέβησαν το ΠΣΚ που μας πέρασε ξεχώρισε το νέο θλιβερό show της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο Δίστομο. Ως γνωστόν η, πάλαι ποτέ, Πρόεδρος της Βουλής, προσπάθησε να εμποδίσει τον πρέσβη της Γερμανίας να καταθέσει στεφάνι στο μνημείο για τους νεκρούς του ολοκαυτώματος του 1944...

Υπό τις συνήθεις επιθέσεις των ομοφοβικών (καθώς και των κρύπτοομοφοβικών του στυλ «Δε με νοιάζει τι κάνει ο καθένας στην κρεβατοκάμαρά του αλλά…») αλλά και υπό τις (σαφώς πιο βάσιμες) επιφυλάξεις εκείνων που υποστηρίζουν πως το ιβέντ που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στην Αθήνα δεν έχει καμία σχέση με τις αντίστοιχες πραγματικά ανατρεπτικές διαδηλώσεις που πραγματοποιούνταν πριν χρόνια.

Οι καταγγελίες του επιτρόπου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Nils Muiznieks προκαλούν ανατριχίλα. Ο ΣΥΡΙΖΑ όλο το διάστημα που μεσολάβησε από το, δήθεν, πραξικόπημα σε βάρος του Ερντογάν επαναπροωθούσε με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν όποιον ατυχή Τούρκο ζητούσε πολιτικό άσυλο στη χώρα μας.

Η «διαπραγμάτευση» βαλτώνει για πολλοστή φορά. Το σύνηθες δόλωμα της δήθεν ελάφρυνσης του χρέους αποσύρεται ξανά. Έτσι κι αλλιώς πέρα από τους Ταλιμπάν και τους διορισμένους κανείς δεν τσιμπάει πια. Σιγά σιγά έχουν ξαναρχίσει να ακούγονται φωνές που μιλάνε για «ρήξη».\r\n

Το όνομα Μανώλης Βαρδής πιθανότατα δεν σας λέει τίποτα. Και όχι, δεν πρόκειται για κάποιον συγγενή της γνωστής μουσικής οικογένειας. Ο Μανώλης Βαρδής έχει υπάρξει μουσικός παραγωγός και μπλόγκερ (πολλά χρόνια πριν το ξέσπασμα των σόσιαλ μίντια) ενώ τελευταία εξελίχθηκε σε μια ιδιότυπη φεϊσμπουκική περσόνα.

Αυτές τις μέρες έχω την τύχη να βρίσκομαι στις ΗΠΑ και το μαρτυρικό Σικάγο για επίσκεψη σε συγγενείς που μόλις ανακάλυψα ότι διαθέτω. Όλος ο κόσμος (Ελληνοαμερικανοί - γηγενείς, Δημοκρταικοί - Ρεπουμπλικάνοι) εδώ έχει φρίξει από τον τσαρλατάνο κλόουν που εξελέγη νέος πρόεδρος της πανίσχυρης αυτής χώρας. Φωνές υποστήριξής του δύσκολα ακούγονται.

Το όνομα Βασίλης Πιπέρης πιθανότατα δεν σας λέει τίποτα. Αν βλέπατε όμως την φωτογραφία του θα αναγνωρίσατε όλοι σας τον Θεούλη παχουλό μουσάτο που έπαιζε δεύτερους ρόλους στα ξεκαρδιστικά σκετς των ΑΜΑΝ στην δεκαετία του \\'90 έως και την αυγή του αιώνα μας.

Πριν μερικά χρόνια ο φίλος και συνάδελφος Πέτρος Τατσόπουλος παρουσίαζε στον ΣΚΑΪ ένα ντοκιμαντέρ για την ελληνική επανάσταση. Το «1821», όπως ονομαζόταν και είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων πριν καλά καλά ξεκινήσει να προβάλλεται επειδή ο υπότιτλος του ήταν «Η γέννηση ενός έθνους».\r\n

Έχω γράψει πολλά για τα αίτια που το ΠΑΣΟΚ –κατά τη γνώμη μου- δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τον πάτο των δημοσκοπήσεων. Τώρα όμως σκέφτομαι πως ο λόγος είναι πολύ πιο απλός: Το ΠΑΣΟΚ κινείται στα χαμηλά γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να δώσει μια πειστική απάντηση στην ερώτηση: «Γιατί να σε ψηφίσω;»

Όλη αυτή η αλλοπρόσαλλη ιστορία με το ποστ του Γιώργου Φιλιππάκη και την μούφα –σύλληψή του επανέφερε στην επικαιρότητα ένα διαχρονικό θέμα: Την εικόνα που έχει ο νεοέλληνας για τη λεγόμενη «ελευθερία του λόγου». Πρόκειται για κάτι που συνέβαινε πάντα (όσο τουλάχιστον θυμάμαι εγώ) αλλά έχει γίνει ακόμα πιο έντονο με την ανάπτυξη αρχικά του ίντερνετ και εν συνεχεία των σόσιαλ μίντια.

Για την τρομοκρατική επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο την περασμένη Πέμπτη έχουν γραφτεί πολλά. Για μένα το θέμα της ηθικής αυτουργίας είναι ξεκάθαρο. Όλοι θυμόμαστε ποιο κόμμα είχε επανειλημμένα στοχοποιήσει όχι μόνο τον ίδιο τον Παπαδήμο αλλά ολόκληρο το πάλαι ποτέ (;) μνημονιακό στρατόπεδο. Μια ρητορική που απέδωσε καρπούς για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόκειται ακριβώς για τον τρόπο που εκφράζονταν και εκφράζονται οι hardcore οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό είναι άλλωστε που κάνει τον Πολάκη μοναδικό: Πρόκειται για το μόνο υψηλόβαθμο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που μιλάει στην καρδιά του μέσου συριζαίου. Του απευθύνεται στη γλώσσα του, του λέει αυτό ακριβώς που θέλει να ακούσει.

Καλοκαιράκι του 2005 βρίσκομαι σε ένα μπαρ, στο κέντρο της Αθήνας. Στο διπλανό τραπέζι κάθονται δυο τύποι κάπου στα τριανταφεύγα. Είναι το βράδυ των φοβερών τρομοκρατικών επιθέσεων της Αλ Κάιντα στο Μετρό του Λονδίνου με εκατοντάδες νεκρούς.

Έγραφα χθες για τους εθνικιστές που προσπάθησαν να αξιοποιήσουν τις επιτυχίες του μπασκετικού Ολυμπιακού για να επιβάλουν την αφελή και επικίνδυνη «ελληνοκεντρική» θεωρία τους. Δεν πέρασαν παρά λίγες ώρες και παρατηρήθηκε νέο κρούσμα. Τούτη τη φορά όχι στον «μπρούτο» χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού αλλά στον ευγενή των τεχνών(ε) και των γραμμάτων(ε).

Ως οπαδός του Ολυμπιακού περίμενα με μεγάλη αγωνία τον κυριακάτικο τελικό της Ευρωλίγκας. Ως γνωστόν, αντίπαλος της ομάδας μου ήταν η Φενέρ Μπαχτσέ αλλά αυτό λίγο με ενδιέφερε. Το θέμα ήταν ο Θρύλος να σηκώσει το τέταρτο ευρωπαϊκό στο μπάσκετ.

Τέτοιες μέρες ήταν πριν από περίπου έναν χρόνο όταν ο παιδικός μου φίλος, Στάθης, μου έστειλε μήνυμα στο Facebook. Μου έλεγε πως δεν άντεχε άλλο με αυτή την κυβέρνηση. Πως δεν άντεχε να βλέπει τον κόσμο να μην αντιδρά, να μη βγαίνει στον δρόμο. Μου έλεγε πως είχε ξεκινήσει ένα event στο Facebook. Μια συγκέντρωση εναντίον της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην Πλατεία Συντάγματος...

Θα σας διηγηθώ μια ιστορία με πρωταγωνιστή τον Johannes O’ Mayor. Όσοι είσαστε ενεργοί στο Facebook σίγουρα τον γνωρίζετε. Για τους υπόλοιπους να αναφέρω πως πρόκειται για έναν ωραίο τύπο ο οποίος, αν και ιδεολογικά ανήκει στον φιλελεύθερο χώρο, έχει εδώ και χρόνια υιοθετήσει μια διαδικτυακή περσόνα φανατικού παλαιοπασόκου.

Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών βοήθησε στο να γίνει κατανοητό κάτι που πολλοί γνωρίζαμε αλλά λίγοι τολμούσαμε να ομολογήσουμε: Πως η Ελλάδα είναι μια χώρα σε τεράστιο βαθμό σκοταδιστική με ένα μεγάλο κομμάτι του λαού της να μην έχει να ζηλέψει πολλά από τους μουλάδες των περιοχών που ελέγχονται από τον ISIS.

Η χθεσινή χειροδικία του Ηλία Κασιδιάρη εναντίον του Νίκου Δένδια αποτελεί το τελευταίο (μέχρι το επόμενο) επεισόδιο του σίριαλ: «Η νεοναζιστική οργάνωση τραμπούκων που ονομάζεται Χρυσή Αυγή». Αν και ουσιαστικά μονότονη η παρέα του Νίκου Μιχαλολιάκου φροντίζει να προσθέτει και κάτι καινούργιο στη δοκιμασμένη συνταγή της.

Μου αρέσει να ταξιδεύω με το τρένο. Μου αρέσει που είναι το μοναδικό μέσο μεταφοράς στο οποίο δεν παραμένεις καθηλωμένος στη θέση σου κατά την διάρκεια του ταξιδιού, χωρίς όμως το κούνημα και την μονότονη θέα του πλοίου.\r\nΤαξίδευα συχνά με τρένο την δεκαετία του \\'90 όταν ήμουν φοιτητής στη Γαλλία.

Το ξεκίνησα ως αστειάκι στο Facebook. Στην πορεία όμως εξελίχθηκε σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κοινωνικό πείραμα. Όλα άρχισαν όταν ανακάλυψα τυχαία ένα site το οποίο σου έδινε τη δυνατότητα να κατασκευάσεις το δικό σου fake news. Με λίγα λόγια, υπήρχε ένα πλαίσιο όπου έγραφες τον τίτλο, ένα μεγαλύτερο για το κείμενο ενώ μπορούσες να προσθέσεις και μια φωτογραφία.