Η μάχη μεταξύ μεταρρυθμιστών και αντι-μεταρρυθμιστών ήταν πάντα δύσκολη. Όταν, σπανίως, μια μεταρρύθμιση, επέφερε βαριά τραύματα στο πελατειακό σύστημα, οι μάχες ήταν λυσσαλέες.

Η πύρρειος νίκη του Μακρον δείχνει πόσο δύσκολο είναι για μια χώρα, όπως η Γαλλία να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα, δηλαδή ότι δεν μπορεί πλέον να δίνει τόσο γενναιόδωρες συντάξεις σε μια γηράσκουσα κοινωνία.

Οι διαθέσιμες στρατηγικές για την αντιμετώπιση της γήρανσης του πληθυσμού κινούνται πάνω σε τρεις βασικούς άξονες: (α) Πολιτικές αύξησης των γεννήσεων, (β) πολιτικές αύξησης του εργατικού δυναμικού, καθώς και πολιτικές ενεργού γήρανσης, και (γ) νέα μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης σε περιβάλλον φθίνοντος εργατικού δυναμικού, με την ένταξη των νέων παραμέτρων της καινοτομίας και της αυτοματοποίησης στην παραγωγική διαδικασία.

Ο λαϊκισμός τέμνει οριζόντια τα πολιτικά κόμματα, ιδιαίτερα σε θέματα που έχουν μεγάλο ψηφοθηρικό ενδιαφέρον. Αυτό συμβαίνει κατά κόρον στο θέμα του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας. Τώρα, ενόψει της ψήφισης από τη Βουλή του νόμου για την κεφαλαιοποίηση των επικουρικών συντάξεων, οι ενωμένες δυνάμεις της οπισθοδρόμησης προβάλλουν σθεναρά αντίσταση στην «ιδιωτικοποίηση των συντάξεων».

H κεφαλαιοποίηση της Επικουρικής Ασφάλισης όχι μόνο θα συμβάλλει στον εξορθολογισμό και στην βελτίωση της βιωσιμότητας του υφιστάμενου συστήματος συντάξεων, αλλά θα δημιουργήσει και νέα πρότυπα για την εύρυθμη λειτουργία ενός δημόσιου φορέα σε μια σύγχρονη πολιτεία.

Έστω και με καθυστέρηση, η κυβέρνηση είναι έτοιμη για την υλοποίηση μιας πραγματικής μεταρρύθμισης στο σύστημα συντάξεων της χώρας, η οποία έχει καθυστερήσει τουλάχιστον 30 χρόνια. Την μεταρρύθμιση της κεφαλαιοποίησης των επικουρικών συντάξεων πιστώνεται ο υφυπουργός κ. Τσακλόγλου.

Το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού θα χαρακτηρίσει τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις στον 21ο αιώνα και θα οδηγήσει σε τεράστιες αναδιαρθρώσεις των παραγωγικών προτύπων σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο δημογραφικό πρόβλημα στην Ευρώπη, αλλά, όπως συνήθως, το πολιτικό προσωπικό δεν έχει επεξεργαστεί μια συνεκτική στρατηγική για τα επόμενα πενήντα χρόνια.

To δημογραφικό είναι ένα εθνικό θέμα. Είναι το ίδιο σοβαρό με τα άλλα εθνικά μας θέματα και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί. Είναι σαφές ότι κάτι πρέπει να γίνει και μάλιστα τώρα. Διότι δεν υπάρχει οικονομικό σύστημα πουθενά στον πλανήτη που να μπορεί να «ζήσει» τους πολίτες του όταν η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ηλικιωμένοι και συνταξιούχοι.

Το έχουμε ξαναπεί, αλλά καλό είναι να το υπενθυμίζουμε. Σε μια χώρα που γηράσκει με ραγδαίο ρυθμό, αν το ασφαλιστικό σύστημα παραμείνει αμιγώς διανεμητικό όπως σήμερα, τότε δύο τινά θα συμβούν: Είτε το ύψος των συντάξεων θα πρέπει να μειώνεται διαρκώς σε σχέση με τους μισθούς, είτε το ύψος των εισφορών και φόρων να αυξάνεται. Οποιος λέει το αντίθετο ή διατυμπανίζει μαγικές λύσεις, απλώς κοροϊδεύει.

Λίγο ως πολύ η ζημιά στον τουρισμό έχει προεξοφληθεί. Εκείνο που ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει είναι η έκταση της ζημιάς από τον δεύτερο κύμα του COVID19. Βέβαια υπάρχουν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Αλλά και εδώ υπάρχουν ερωτήματα. Θα αρκέσουν αν η πανδημία διαρκέσει μεγαλύτερο διάστημα ; Βλέπουμε εν ολίγοις μπροστά με ένα ξεκάθαρο ορίζοντα τουλάχιστον 2-3 ετών ;

Η χώρα χρειάζεται ένα νέο αφήγημα. Ένα σχέδιο συγκροτημένο και ταυτόχρονα φρέσκο, μακριά από μπαγιάτικες αγκυλώσεις και πολιτικές ατολμίες. Η επιτροπή Πισσαρίδη που παρουσιάζει τις πρώτες της προτάσεις την Πέμπτη θα κάνει ασφαλώς την δουλειά της. Κεφαλαιοποίηση του ασφαλιστικού, στροφή στην μεταποίηση, δραστικές αλλαγές στο ευρύτερο Δημόσιο και στην απονομή Δικαιοσύνης, σύνδεση πανεπιστημίων με αγορά εργασίας, ακούγεται ότι θα είναι ανάμεσα στις προτάσεις της.

Ένα από τα μυστήρια του ελληνικού συστήματος υγείας ήταν ότι οι δαπάνες για φάρμακα στην Ελλάδα ήταν ανέκαθεν από τις υψηλότερες στον κόσμο. Εδώ και χρόνια η δημόσια διοίκηση είτε δείχνει αδράνεια στην εγκατάσταση μηχανογραφικών εφαρμογών, είτε αδιαφορεί για την τεχνική επεξεργασία των σχετικών βάσεων δεδομένων.

Η προϊούσα οικονομική καταστροφή λόγω κορονοϊού δημιούργησε την ιστορική ευκαιρία για την πολιτική μετεξέλιξη της ΕΕ. Οι ισχυρές αντιδράσεις της Ιταλίας και της Ισπανίας έδωσαν το άλλοθι στη Γερμανία να συμφωνήσει στο Ταμείο Ανάκαμψης. Αυτή είναι η στιγμή και για τον συνολικό επανασχεδιασμό της πορείας της Ελλάδας. Η στρατηγική των δημόσιων επενδύσεων στην καινοτομία είναι η μόνη που μπορεί να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος για την συνολική ανασυγκρότηση της χώρας.

Σε ένα τεράστιο πείραμα καλούμαστε να λάβουμε μέρος από την επόμενη Δευτέρα, κρατώντας από παντού αποστάσεις. Ένα πείραμα που για να πετύχει πρέπει να εφαρμοστεί με χειρουργική ακρίβεια, ξεπερνώντας τις πολλές τεχνικές δυσκολίες αλλά και την δυσφορία μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Οι μεγάλες οικονομικές καταστροφές έχουν ιστορικά αποτελέσει την αιτία για την πραγματοποίηση ριζικών αλλαγών σε όλα τα επίπεδα. Η τρέχουσα οικονομική καταστροφή που έχει προκληθεί θα ξεπεράσει το μέγεθος της οικονομικής καταστροφής του 1929. Και το ερώτημα είναι τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η αντιμετώπιση του ιού αφέθηκε στην κάθε χώρα, χωρίς κάποια έγκαιρη προειδοποίηση ή κάποιες προτάσεις συντονισμένων πολιτικών. Οι «Νότιοι» ζητούν οικονομική βοήθεια χωρίς μνημόνια, και οι «Βόρειοι» ισχυρίζονται ότι οι απαιτήσεις αυτές είναι έωλες διότι οι ενδιαφερόμενοι θα έπρεπε να είχαν δημιουργήσει πλεονάσματα τα προηγούμενα χρόνια για να τα χρησιμοποιήσουν τώρα.

Τα μέτρα που καθυστερούν την εξέλιξη της επιδημίας προκαλούν μεγαλύτερη ένταση της οικονομικής ύφεσης. Εκτός από την άμεση ζημιά στην οικονομία, υπάρχουν και οι έμμεσες, οι οποίες πρέπει να περιοριστούν ώστε να μην προκαλέσουν μόνιμες βλάβες και μετατρέψουν μια απλή ύφεση σε παρατεταμένη.

Σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση, χρειάζονται πρωτόγνωρα μέτρα, προκειμένου να προστατευθούν οι χιλιάδες θέσεις εργασίας των επιχειρήσεων που θα πληγούν, τονίζει στο liberal.gr ο οικονομολόγος Μιλτιάδης Νεκτάριος, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση πρέπει να εκπονήσει ένα γενναίο σχέδιο «αποζημιώσεων για διακοπή εργασιών». <b> Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη. </b>

Το δημογραφικό ζήτημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι πολύπλευρο, δεν συνοψίζεται στη χαμηλή γεννητικότητα και δεν αρκεί η αύξηση των γεννήσεων για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της γήρανσης του πληθυσμού.

Το 2020 είναι το πρώτο έτος της νέας διακυβέρνησης στο οποίο πρέπει να δοθούν τα δείγματα γραφής για τους στόχους της μακροχρόνιας οικονομικής πολιτικής και έτσι θα διαμορφωθούν και τα περιθώρια άσκησης κοινωνικής πολιτικής. Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών θα οδηγήσει σε σημαντική μείωση της ανεργίας, σε συνδυασμό με την αύξηση των επενδύσεων.