Η εμπλοκή στα Ίμια το 1996 απωθήθηκε σαν ένα σύντομο επεισόδιο με αίσιο τέλος και χωρίς συνέχεια. Κάτι ανάλογο με το προηγούμενο του «βυθίσατε το Χόρα» το 1976 και της νέας εξόδου του ως Σισμίκ στο Αιγαίο το 1987. Το πρώτο, καλή ώρα όπως τώρα το Τσεσμέ, παραβίασε για πρώτη φορά την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Το δεύτερο έφερε Ελλάδα και Τουρκία στα πρόθυρα του πολέμου, αλλά έληξε χωρίς να πέσει μια σφαίρα.

Με οριακές μεταβολές και μεικτές τάσεις ολοκλήρωσαν τις σημερινές συναλλαγές οι τρεις βασικοί δείκτες της Wall Street μετά τη χθεσινή ανάπαυλα της αργίας.

Όπως στα χρόνια της χολέρας έτσι και στον καιρό της πανδημίας είναι φυσικό όλα να περιστρέφονται περί αυτήν κι όλα να κρίνονται από αυτήν. Άλλωστε από όλες τις αντιθέσεις που γνώρισε η ανθρωπότητα, διαχειρίστηκε η πολιτική και παρήγαγαν την πρόοδο η μόνη που έμεινε αξεπέραστη ήταν αυτή που εξ αρχής χώριζε την ζωή από τον θάνατο.

Με τον σχηματισμό της κυβέρνησης Ντράγκι η Ιταλία μοιάζει να βάζει ένα στοίχημα πολλαπλού ενδιαφέροντος. Και για την ίδια. Και ίσως πολύ περισσότερο για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η τελευταία βρίσκεται σε μεταιχμιακή φάση. Έχει μπροστά της πολύ ακόμα δρόμο για να βγει από τη δοκιμασία της υγειονομικής κρίσης. Και ακόμα περισσότερο για να βγει από την πρωτοφανή οικονομική κρίση που η πανδημία προκάλεσε.

Αν και είναι πολύ νωρίς για να φανεί στο σύνολό της η μεγάλη εικόνα, τα μηνύματα που έρχονται το τελευταίο διάστημα από την απέναντι ακτή του Ατλαντικού γίνονται όλο και πιο σαφή. Μήνυμα πρώτο: Όσο διαρκή η πανδημία και απειλείται η οικονομία, η εσωτερική πολιτική θα αποτελεί και για τη νέα Διοίκηση Μπάιντεν απόλυτη προτεραιότητα.

Την ιδέα για μια Ενδιάμεση Συμφωνία για το Κυπριακό την πρωτοάκουσα από τα χείλη του Χρίστου Γιάγκου, ενός νέου διπλωμάτη του κυπριακού Υπουργείου Εξωτερικών που τα τελευταία χρόνια δοκιμάζει και αυτός την τύχη του ως ελεύθερος επαγγελματίας στο χώρο των συμβουλευτικών υπηρεσιών. Την υποστηρίζει εδώ και 15 χρόνια. Από τότε, δηλαδή, που το Κυπριακό βρέθηκε σε κενό αέρος μετά το ελληνοκυπριακό «Όχι» στο Σχέδιο Ανάν.

Έχοντας λάβει το μήνυμα περί της ανάγκης «ευελιξίας» και «ετοιμότητας συμβιβασμών», που εξέπεμψε τις προάλλες ο Βρετανός ΥΠΕΞ επισκεπτόμενος την Κυπριακή Δημοκρατία, υποθέτω ότι όλοι πλέον προετοιμάζονται για την πενταμερή συνδιάσκεψη για το Κυπριακό προεξοφλώντας ότι ο διεθνής παράγοντας θα πιέσει για επίσπευση της επανάληψης των διακοινοτικών συνομιλιών στην βάση μιας συνομοσπονδιακής μορφής λύσης.

Με τον Φλεβάρη να είναι κουτσός, την Ευρώπη να παραμένει στην δίνη της πανδημίας και τα γεγονότα πέριξ της μεσογειακής λεκάνης να πυκνώνουν παράλληλα με γρήγορους ρυθμούς τα ραντεβού της ελληνικής διπλωματίας με την Ιστορία πλησιάζουν εγκυμονώντας κινδύνους και εξελίξεις που ίσως περιπλέξουν ταχύτερα του αναμενομένου την κατάσταση που στην ευρύτερη περιοχή. 

Mε τα μηνύματα που εκπέμφθηκαν από τις χθεσινές συναντήσεις του Πρωθυπουργού με τον Μπ. Νετανιάχου και τον Ν. Αναστασιάδη να επιβεβαιώνουν τη σημασία της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου και το ρόλο της για την ειρήνη και την ασφάλεια στην Αν. Μεσόγειο, εκείνο που μένει να επιβεβαιωθεί είναι η επίδρασή της στη διαμόρφωση των εξελίξεων ενόψει του επόμενου γύρου των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών και της Πενταμερούς Συνδιάσκεψης για το Kυπριακό.

Με τον Μπάιντεν να επισημοποιεί την αναμενόμενη επιστροφή της Αμερικής στην διεθνή διπλωματία τον Μακρόν να προειδοποιεί κατόπιν αυτών για ένα κρίσιμο τρίμηνο για τις ευρωτουρκικές σχέσεις και τον Ερντογάν η προηγούμενη εβδομάδα τελείωσε αλλάζοντας το φόντο πίσω από τις ελληνοτουρκικές διερευνητικές επαφές και τις εντατικές πια προετοιμασίες της Άτυπης Πενταμερούς Συνδιάσκεψης για το κυπριακό.

Από τις πολλές υποθέσεις που θα μπορούσαν να γίνουν για τις επόμενες κινήσεις της τουρκικής διπλωματίας στην Ανατολική Μεσόγειο η ελάχιστη και εγγύτερη στην πραγματικότητα είναι ασφαλώς ότι όσο η Τουρκία αισθάνεται δεδομένη την «ασυλία» που θα της προσφέρεται, έστω και με μοναδικό άλλοθι την απόσυρση των ερευνητικών πλοίων της από το Αιγαίο και την κυπριακή ΑΟΖ, ο άμεσος στόχος της θα παραμένει η διεύρυνση της ατζέντας των Διερευνητικών με την Ελλάδα και η αλλαγή της βάσης για επίλυση του Κυπριακού.

Αν και ήταν εξ αρχής προβλέψιμο το πού θα προσπαθούσε η Τουρκία να οδηγήσει τις συζητήσεις για την επίλυση του Κυπριακού, η δήλωση του Μ. Τσαβούσογλου από τα Κατεχόμενα ήρθε ως μια «αποκαλυπτική» επιβεβαίωση. Λέγοντας ότι «αν επιτευχθεί συμφωνία για τον διαμοιρασμό των εσόδων από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της κυπριακής ΑΟΖ θα έχει λυθεί το μισό πρόβλημα» κατέστησε ολοφάνερο ότι αυτός θα είναι και ο κύριος βραχυπρόθεσμος στόχος της τουρκικής διπλωματίας στην Ανατ. Μεσόγειο.

Ας υποθέσουμε ότι από όσα προβλήματα έχουμε με την Τουρκία το μικρότερο είναι οι προκλήσεις της. Κυρίως οι λεκτικές σαν κι αυτές στις οποίες για μια ακόμα φορά επιδόθηκε χθες ο Τσαβούσογλου μιλώντας στην Αττάλεια σε συγκέντρωση οπαδών του κυβερνώντος κόμματος πριν αναχωρήσει για την κατεχόμενη Κύπρο. Το ερώτημα είναι αν και τι μπορεί να αλλάξει στα προβλήματα που δημιουργεί στην Ελλάδα η επεκτατική στρατηγική της Τουρκίας.

Δεν είναι οι υδρογονάνθρακες αλλά οι Υδρίτες που βρίσκονται στην επιφάνεια του βυθού που είναι στο στόχαστρο της Τουρκίας.Eίναι μόρια Μεθανίου εγκλωβισμένα σε κρυσταλλική μορφή όπως το αμερικάνικο σχιστολιθικό αέριο που ανέτρεψε τα δεδομένα του ενεργειακού ανταγωνισμού.

Η εξέλιξη των πραγμάτων φαίνεται να μην αφήνει πια την παραμικρή αμφιβολία ότι η τύχη της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη θα κριθεί πρωτίστως στο πεδίο της αναμέτρησής της με την υγειονομική και την συνακόλουθη οικονομική κρίση. Αμφότερες παρατείνονται μέχρι νεότερων ειδήσεων από το μέτωπο των μαζικών εμβολιασμών.

Με την εμπιστευτικότητα των διαμειφθέντων μεταξύ των εκπροσώπων των δυο πλευρών στον 61ο γύρο των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών στην Κωνσταντινούπολη να μην επιτρέπει την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για την εξέλιξή τους το σίγουρο είναι ότι ο χαρακτηρισμός τους ως χαμηλών προσδοκιών διαδικασία δεν διαψεύστηκε αλλά και δεν επιβεβαιώθηκε πλήρως.

Μετά την αποτυχία της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις εξετάσεις διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης δεν φαίνεται πολύ πιθανό ο πόλεμος κατά του COVID 19 να κερδηθεί και να λήξει εντός του 2021. Οι ανατροπές που μοιραία θα ακολουθήσουν στα προγράμματα του μαζικού εμβολιασμού θα μεταβάλλουν και τα χρονοδιαγράμματα επιστροφής σε ρυθμούς ανάκαμψης ικανούς να αποσβέσουν σύντομα τις ζημιές της επιδεινούμενης οικονομικής ύφεσης.

Mε την παγκοσμιοποίηση της υγειονομικής κρίσης να έχει σημάνει «τέλος εποχής» και με την πάροδό της, οψέποτε και αν αυτή επέλθει, να σημαίνει την απαρχή μιας άλλης στη διάρκεια της οποίας θα επιταχύνονται οι αλλαγές που ήδη συντελούνται γύρω μας σε όλα τα επίπεδα, το πιθανότερο είναι η κρίση της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας να γίνει ενδημική και άρα μόνιμη.

Δεν ξέρω αν οι δημιουργοί της γνωστής καμπάνιας για την «αναδόμηση και την αναγέννηση μαλλιών» θα μπορούσαν να συνδράμουν με τις διαφημιστικές τους υπηρεσίες τις προσπάθειες της αντιπολίτευσης για την αναδόμηση και την αναγέννηση της εκλογικής βάσης των κομμάτων της. Ξέρω, ωστόσο, ότι η συρρίκνωσή της δεν είναι παντελώς άσχετη με την τριχόπτωση.

Με τον Ανδρέα Λοβέρδο να επισημοποιεί τελικά στην προχθεσινή συνέντευξή του στην ΕΡΤ την υποψηφιότητά του για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ βάζοντας ταυτόχρονα το στοίχημα του υπερδιπλασιασμού των ποσοστών του το ερώτημα που τίθεται είναι αν πράγματι η εγχώρια σοσιαλδημοκρατία έχει τη δυνατότητα να το κερδίσει.

Αν ζούσαμε στην εποχή του Μαρξ, το πιθανότερο είναι από την επομένη της πανδημίας να μιλούσαμε για προεπαναστατική περίοδο, αν όχι και για επικείμενη παγκόσμια κοινωνική επανάσταση. Η εμφάνιση του COVID 19 αιφνιδίασε τις κυρίαρχες τάξεις. Οι πολιτικές τους έφθασαν στο όριο της κατάρρευσης. Το Κράτος πιάστηκε στον ύπνο. Η Δημόσια Διοίκηση παρέλυσε.

Αντιδρώντας στην έκπτωσή του από το αξίωμα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΙΝΑΛ ο Ανδρέας Λοβέρδος έριξε το σύνθημα με το οποίο, αν δεν τον παρερμηνεύω, ρίχνει ταυτόχρονα και τον κύβο της υποψηφιότητάς του για την ηγεσία του κόμματος του: «Το στοίχημα που το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ δεν δικαιούται να χάσει είναι ο υπερδιπλασιασμός των ποσοστών του».

Αν υπάρχει ένας δείκτης που υπό συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής αβεβαιότητας προσφέρεται ως βάση υπολογισμού της διατηρησιμότητας των υφιστάμενων πολιτικών ισορροπιών και των κομματικών συσχετισμών είναι σίγουρα αυτός που μετρά τον βαθμό εμπιστοσύνης στις πολιτικές ηγεσίες. Το αναμφισβήτητο προβάδισμα που εδώ και καιρό ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί στο πεδίο αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συνιστά προσώρας το κυριότερο κεκτημένο στρατηγικό πλεονέκτημα της κυβερνώσας παράταξης.

Πότε ο πολιτικός χρόνος αρχίζει να μετρά αντίστροφα για μια κυβέρνηση; Προφανώς όταν αρχίζει η φυσιολογική φθορά της εξουσίας ή όταν στην πλειοψηφία του εκλογικού σώματος αρχίσει να ωριμάζει η ιδέα ότι από μια «πολιτική αλλαγή» έχει να κερδίσει περισσότερα από όσα έχει να χάσει.