Έχω την αίσθηση πως η παύση της ποινικής δίωξης του Α. Γεωργίου θα αποτελέσει προαπαιτούμενο της δεύτερης αξιολόγησης. Ο τρόπος παρέμβασης της Κομισιόν -ευθύς και απερίφραστος- δείχνει πως οι Ευρωπαίοι εταίροι μας γνωρίζουν πλέον άριστα το εσωτερικό τοπίο της χώρας. Γνωρίζουν δηλαδή πως η πολιτική εξουσία σέβεται επιλεκτικά την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.

Κάποτε, κάποιοι έλεγαν πολλά. Ήταν μετεκλογικές δεσμεύσεις για τις οποίες δεν θα μπορούσαν να έχουν σοβαρούς λόγους αντίρρησης οι δανειστές. Κι όμως, τα περισσότερα δεν υλοποιήθηκαν. Και δεν ευθύνεται καμιά δανειακή σύμβαση και καμιά αυταπάτη. Υπεύθυνη είναι η προσαρμοστικότητα που έδειξαν οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην κυβερνησιμότητα και την διαχείριση του τρόπου λειτουργίας του γεμάτου αδυναμίες πολιτικού συστήματος.

Ο Τσίπρας θέλει ένα πράγμα μετά μανίας: το ΟΛΟΝ Πασόκ. Έχει ήδη προσελκύσει το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του. Θέλει, όμως, το όλον. Αυτό δεν το κατάφερε μέχρι τώρα με «ειρηνικό» τρόπο. Θα το επιχειρήσει με «βίαιο» τρόπο μέσω (διπλών, όπως ελπίζει) εκλογών. Γράφει ο <b>Παναγιώτης Γκλαβίνης.<\/b>

Όλα τα στατιστικά στοιχεία σε όλες τις χώρες του κόσμου υφίστανται μεταβολές και συχνά αποτελούν αντικείμενο κριτικής για την αξιοπιστία τους. Ο έλεγχος για την αξιοπιστία τους πρέπει να είναι συνεχής. Η παρέμβαση αξιωματούχων της Ε.Ε. υπέρ ενός συγκεκριμένου προσώπου, του κυρίου Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, ασχέτως του αν είναι βάσιμη ή όχι, είναι τουλάχιστον παράξενη.

Ένας «υπερβολικός» φίλος μου έλεγε τις προάλλες, ότι το ελληνικό κοινοβούλιο λειτουργεί σαν «πλυντήριο» μαύρου κρατικού χρήματος και ως χώρος ασύλου «εγκλημάτων» του κοινού ποινικού δικαίου! Εγώ βέβαια απέκρουσα την «υπερβολή» του αλλά, όπως και να το κάνεις, μου έβαλε ιδέες για την συστηματική ασυλία που απολαμβάνουν κραυγαλέα ζητήματα, ακόμα κι όταν αποκαλύπτονται από συμπολιτευόμενους βουλευτές.

Ένας σύντομος απολογισμός αρκεί για να προκαλέσει μελαγχολία για τη νέα χρονιά στους μαθητές και φοιτητές μας. Τη μελαγχολία της επιστροφής στα θρανία. Και όμως το σχολείο και το πανεπιστήμιο είναι εξ ορισμού χώροι δημιουργικότητας, ενθουσιασμού, αισιοδοξίας. Σήμερα επικρατεί η οπισθοδρόμηση, ο σκοταδισμός, η μιζέρια. Ποιος φταίει για όλα αυτά; Γράφει ο <b>Θεόδωρος Φορτσάκης.<\/b>

Έξι ώρες στην ουρά προχθές για το σούπερ μάρκετ. Κάτι είχε πάρει το αφτί μου ότι θα φέρουν γάλα σε σκόνη και αλεύρι. Δεν υπάρχει βεβαιότητα με αυτές τις πληροφορίες. Στόμα με στόμα μεταδίδονται. Σχεδόν ποτέ και κανένας δεν γνωρίζει από πού πηγάζει το νέο και κατά πόσο αληθεύει. Γράφει ο <b>Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Οι πολιτικοί «αγοράζουν» συνήθως το πιο αισιόδοξο σενάριο για το μέλλον τους. Οι επιχειρηματίες έχουν πάντα υπόψη τους το δυσμενέστερο. Γράφει ο <b>Θανάσης Μαυρίδης.<\/b>

Ο διευθυντής επικοινωνίας της ΕΡΤ αποκάλεσε την Ολυμπιονίκη Στεφανίδη γκάου, επειδή η τελευταία δήλωσε ότι δεν γνωρίζει την εφημερίδα Αυγή. Να φανταστούμε ότι όσοι προσλήφθηκαν στην ανανεωμένη και δημοκρατική ΕΡΤ γνωρίζουν τι είναι η Αυγή. Αλλιώς θα είχαν να αντιμετωπίσουν την οργή των διευθυντών τους. Ελπίζουμε να μην τους βάζουν και να διαβάζουν κάθε πρωί την εφημερίδα…

Ο παγκόσμιος πληθυσμός έφτασε το 1 δισεκατομμύριο περίπου το έτος 1800. Άλλα 120 χρόνια πήρε για να διπλασιαστεί, ενώ χρειάστηκαν μόλις 40 χρόνια για να φτάσει η ανθρωπότητα τα 3 δισεκατομμύρια. Σήμερα πλησιάζουμε αισίως τα 7 δισεκατομμύρια.

Υπάρχει η πραγματικότητα, υπάρχει και ο Κατρούγκαλος. Αυτά τα δυο, δεν συμβαδίζουν απαραίτητα. Η πρώτη, είναι συγκεκριμένη και σκληρή για τους συνταξιούχους, τους άνεργους ή όσους ακόμα έχουν απασχόληση. Οι δηλώσεις του δεύτερου, δεν έχουν σχέση με την πρώτη, τις περισσότερες φορές κινούνται σ’ ένα διαφορετικό επίπεδο μακρινό από αυτήν.

Η Αντιπολίτευση σωστά λέει για την αποτυχία της κυβέρνησης στην οικονομία. Το προσφυγικό όμως είναι ένα πολύ πιο οξύ πρόβλημα που η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα σε ένα τραγικό αδιέξοδο. Αδιέξοδο εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό. Αν η αντιπολίτευση δεν πάρει άμεσα πρωτοβουλίες η κατάσταση θα γίνει σύντομα μη διαχειρίσιμη με απρόβλεπτες συνέπειες.

Προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε και η εφημερίδα «Αυγή» κάθε μέρα κατρακυλά σε λασπώδη μονοπάτια. Τι συνέβη και μια ιστορική εφημερίδα που τις σελίδες της κόσμησαν διανοούμενοι υψηλού επιπέδου, λογοτέχνες, ποιητές, ιστορικοί, όχι μόνον του χώρου της Αριστεράς, σήμερα έχει μετατραπεί σε φωνή μίσους και διχασμού...

Μια μεγάλη μάχη ξεκίνησε ανάμεσα στην Αμερικάνικη κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την εταιρία Apple, καθώς η εταιρία φαίνεται ότι δεν θέλει να πληρώνει φόρους στην ΕΕ. Πρόκειται για «θράσος των γραφειοκρατών» των Βρυξελλών, ή κρύβεται κάτι βαθύτερο;

«Το μόνο καλό είναι ότι δεν ανησυχούμε για τον διαβήτη. Έχουμε να δούμε ζάχαρη στο νοσοκομείο πάνω από μισό χρόνο», άρχισαν να μου εξηγούν ο γιατρός φίλος και η νοσοκόμα σύζυγος του. «Μήνες έχουμε να δούμε επίσης αλεύρι, ρύζι και γάλα φρέσκο ή σκόνη».<b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Οι εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια, σε όποια χώρα υπάρχουν, σε καμία περίπτωση δεν απασχολούν τόσο πολύ την ειδησεογραφία. Η κοινή γνώμη δεν ενδιαφέρεται να μάθει τους «πρώτους των πρώτων» και οπωσδήποτε, οι γονείς δεν διαλαλούν την επιτυχία τους, στη γειτονιά, στην πόλη και στο facebook. Είναι ζήτημα της ακαδημαϊκής κοινότητας και όχι των καφενείων…

Είσαι έτοιμος να κάνεις ανώτατες σπουδές μηχανολόγου μηχανικού βιομηχανικού σχεδιασμού, με μέσο όρο στις πανελλαδικές 1,5 στα 20; Η νοοτροπία του λαϊκισμού και της περιφρόνησης των χρημάτων των φορολογουμένων παραμένει κυρίαρχη. Γράφει ο <b>Θόδωρος Σκυλακάκης.<\/b>

Εσείς τι πιστεύετε; Με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία κτυπήθηκε η διαπλοκή, ισοπεδώθηκαν οι νταβατζήδες και θριάμβευσε η Δικαιοσύνη; Ή μήπως η Ελλάδα εξακολουθεί και είναι μία χώρα που προσφέρει οξυγόνο μόνο στις πέντε έξι οικογένειες που την διαφεντεύουν εδώ και χρόνια;

Στην πολιτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν μερικά θέματα SOS. Κάτι σαν τα σχολικά σκονάκια. Τα χρησιμοποιεί όταν βρίσκεται στριμωγμένος με την πλάτη στον τοίχο για να αλλάξει την ατζέντα. Το ένα από αυτά λέγεται «πόλεμος στην διαπλοκή», το δεύτερο «πόλεμος στην μεγάλη φοροδιαφυγή», το τρίτο «Γερμανικές αποζημιώσεις».

Περιστατικά έλλειψης της ελάχιστης απαιτούμενης γνώσης συνέβαιναν και στο παρελθόν. Αλλά αυτό που γίνεται με την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Και είναι λογικό. Το να είναι κάποιος «αγωνιστής», σύμφωνα με την ορολογία του χώρου, δεν σημαίνει πως διαθέτει και τα ελάχιστα εφόδια που χρειάζονται για την ευπρόσωπη δημόσια εικόνα του.

Και τα δύο οικονομικά επιτελεία διαχειρίστηκαν τον εφιάλτη, σαν να επρόκειτο για μία παροδική κατάσταση. Μιλώντας για τον ΓΑΠ έχουμε απλά να κάνουμε με τον πιο αδύναμο κρίκο μεταξύ φυγόπονων πολιτικών. Ο προκάτοχός του εν τω μεταξύ, εγκαταλείπει, βλέποντας ότι το παιχνίδι δεν δίνει πια νέες ευκαιρίες και ο άλλος φωνάζει βοήθεια για να μην καεί!

Αν κάποιος βάλει πάνω σε ένα τραπέζι τις 5 εκθέσεις, την έκθεση της Ε.Ε. για τις ευρωπαϊκές τράπεζες, εκείνη του ΔΝΤ, του ΕΒΑ, της Ευρωπαϊκής Επενδυτικής Τράπεζας και τη μελέτη του κορυφαίου οικονομολόγου Acharaya για τις ευρωπαϊκές τράπεζες, θα διαπιστώσει κάτι ανατριχιαστικό, που ξεπερνάει και τα χειρότερα σενάρια τρόμου! Είναι δυνατόν;

Απαλός ο ήχος των κυμάτων. Γνώριμες και καλοδεχούμενες οι φωνές από τα θαλασσοπούλια. Με κλειστά τα μάτια προσπαθώντας να ηρεμήσω τα μέσα μου και επιτέλους να κοιμηθώ λιγάκι, πίεσα το μυαλό μου να μεταφερθεί στην όμορφη ακρογιαλιά με τα καταγάλανα νερά. Ατίθασο όμως όπως πάντα δεν δεχόταν την αποπλάνηση. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει ότι θα πάρει την αξιολόγηση και θα μπορέσει έτσι να περάσει κι αυτό τον χειμώνα, καθώς οι Γερμανοί είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν την κυβέρνηση με αντάλλαγμα το προσφυγικό. Το Βερολίνο δεν θέλει εκλογές στην Ελλάδα και η Μέρκελ είναι σήμερα ο καλύτερος σύμμαχος του Αλέξη.