Οι χρυσαυγίτες δεν είναι πια τίποτα ασυγκράτητα αιμοβόρα παιδάκια, έμαθαν να παρενδύονται την απόγνωση και το φόβο αντί του μίσους και της βίας που πραγματικά κρύβονται μέσα τους. Έμαθαν να μιλούν την τρομαγμένη γλώσσα των νοικοκύρηδων που αγωνιούν για τα παιδιά τους και το βιός τους και να γίνονται αδιαμεσολάβητοι ένα με αυτούς. Και χάνονται χαμαιλέοντες στο πλήθος που το πνίγει ο δίκαιος θυμός, τραβώντας το επιδέξια στους δρόμους της προσχεδιασμένης βίας.

Άκουσα πολλά επαινετικά σχόλια για την ομιλία και γενικότερη παρουσία Obama κατά την σύντομη επίσκεψη του στην χώρα μας την προηγούμενη εβδομάδα. Διάβασα πολλά για την αμηχανία (στην καλύτερη περίπτωση) που δημιούργησε η σύγκριση... Μια απορία που διατυπώθηκε από πολλούς είναι: Γιατί να μην έχουμε κι εμείς έναν Obama;

Το πλεόνασμα μπορεί τον επόμενο χρόνο να φτάσει σε ακόμα μεγαλύτερα επίπεδα. Αρκεί να μην πληρώνεται κανένας ή να πληρώνονται όσο γίνεται λιγότεροι. Η κυβέρνηση θα πανηγυρίζει και θα προωθεί και πολιτικές μοιράσματος του πλεονάσματος. Θα δοθούν μερικά ψίχουλα στις ευπαθείς κατηγορίες, υποτίθεται. Αυτές οι οποίες μετατράπηκαν σε ευπαθείς και οι οποίες πολλαπλασιάζονται...

Επιστολή που ξεκινάει με το «Αγαπητέ Σταύρο» χωρίς η βουλευτής μέχρι το τέλος να αναφέρει ποτέ το επίθετο του αρχηγού του κόμματος θα μπορούσε να συμβεί μόνο στον Θεοδωράκη και το Ποτάμι. Το Ποτάμι έχει αυτό το χαρακτηριστικό. Ότι ο ψηφοφόρος του Ποταμιού δεν ψηφίζει βουλευτή για να του συμπαρασταθεί, αλλά ο βουλευτής ψηφίζεται για να του συμπαρασταθεί ο ψηφοφόρος.

Αν ο Maduro δεν μπορεί να βρει κοινά σημεία συνάντησης με έναν από τους πιο ενωτικούς Προέδρους που έχουν εκλεγεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορούμε μόνο να εικάσουμε το αποτέλεσμα της προσπάθειας προσέγγισης και συνομιλίας με έναν από τους πιο απρόβλεπτους και εριστικούς. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Δεν υπάρχει γείτονας της χώρας, πλην Βουλγαρίας, που να μη διεκδικεί αυτά που δεν μπορούσε να πάρει εδώ και χρόνια και μάλιστα επιθετικά. Κι εδώ κυβερνά ένας άπειρος και ανίδεος περί τα θέματα πρωθυπουργός, με άπειρους έως επικίνδυνους αρμόδιους υπουργούς και συμβούλους.

Η ελληνική κοινωνία έχει περάσει σε ένα στάδιο «υλικού παρασιτισμού», χτίζοντας γύρω της, τείχη εσωστρέφειας. Και η αιτία δεν είναι άλλη από μία ψευδαίσθηση ασφάλειας, από την «καταναλωτική ζάλη» της ευρωπαϊκής ευμάρειας.Η Ελλάδα όμως, δεν είναι ούτε Βέλγιο ούτε Δανία. Είναι το σύνορο της Ευρώπης και ο αποδέκτης κάθε «παλιρροιακού κύματος» από τις δονήσεις της Ασίας

Και ξαφνικά «ανακάλυψαν» ότι οι εκλογές θα κάνουν ζημιά στον τόπο. Μακάρι να έλεγαν τα ίδια τον Χειμώνα του 2014, όταν ο Τσίπρας δεν συναίνεσε για τον Πρόεδρο Δημοκρατίας και προκάλεσε έτσι εκλογές. Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας! Εκλογές ζήτησαν ο Κυριάκος και η Ν.Δ.. Δεν κατέβασαν στον δρόμο αγανακτισμένους, δεν γιαούρτωσαν κόσμο, δεν διέκοψαν παρελάσεις.

Το εργατικό κόστος μπορεί να γίνει η αιτία του θανάτου μιας επιχείρησης και ο μόνος τρόπος να αποτραπεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι η μείωση του αριθμού των εργαζομένων. Εδώ τώρα, πολλές φορές, υπεισέρχεται μια ιδεοληψία που θεωρεί τους εργαζομένους απλά πιόνια. Μέγα λάθος! <b>Γράφει ο Ιεροκλής Σαββίδης.<\/b>

Καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν υιοθέτησε την πατρότητα των μνημονίων. Δεν υποστήριξαν την αναγκαιότητά τους. Ας αναζητήσουμε τις ευθύνες στην πολιτική τάξη της χώρας και κυρίως στην Ελληνική κοινωνία, που αρνείται πεισματικά να δει την πραγματικότητα.

Το Βανκούβερ αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πόλεις του Καναδά, με πλούσια πολυπολιτισμική παράδοση, αλλά και πανάκριβα πλέον σπίτια. Μπορούν όμως οι αλλαγές στη φορολογική πολιτική της πόλης, να παρέχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουμε λύσεις για την αγορά ακινήτων στην Ελλάδα;

Γιατί η πολιτική του «ΣΥΡΙΖΑ» δεν διαφέρει από τις πολιτικές που εφάρμοσαν επί δεκαετίας «ΝΔ» και «ΠΑΣΟΚ».

Η λαϊκή δυσφορία από την οικονομική καταπίεση και την αλαζονική συμπεριφορά των αρχών είναι αυτή που έδινε και δίνει νόημα, μέγεθος και ουσία στην κάθε εξέγερση. <b>Γράφει ο Πέτρος Δούκας.<\/b>

Περίσσεψαν οι θετικές αναφορές χθες για τον Κωστή Στεφανόπουλο. Από πολιτικούς φίλους και πολιτικούς αντιπάλους. Ακόμα και οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που δεν φημίζονται πάντα για την comme il faut συμπεριφορά τους, αυτή τη φορά έδειξαν ένα πρωτόγνωρο σεβασμό για τον άνθρωπο που πέθανε. Ήταν ο εκλιπών μια χαρισματική προσωπικότητα που ανάγκασε σε αυτό τον αποχαιρετισμό;

Στέκεται σε μια στροφή της λεωφόρου Σπάτων, κοντά στο φανάρι. Όταν γίνει κόκκινο, αρχίζει η χορογραφία της ήσυχης απελπισίας. Κάνει μερικά βήματα για να προσεγγίσει τα αυτοκίνητα, τείνοντας το μικρό χάρτινο κύπελλο που κρατάει προς το όχημα. Καθόλου πιεστικά, καθόλου απαιτητικά, σαν να προτείνει και όχι να επαιτεί. Αλλού, από άλλον θα έμοιαζε με πρόποση.

Η απελπισία βρίσκεται παντού. Σε λιγότερο από τρία λεπτά, όσο διαρκεί το σημερινό βίντεο, σχεδόν τα πάντα, όσα σας μετέφερα μέσα από τα κείμενα μου θα γίνουν εικόνα μπροστά στα μάτια σας. Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Πάμε... <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Ο γλύπτης Σφυρίδων Καλέμης αγόρασε ένα μεγάλο κομμάτι μάρμαρο που του κόστισε 2000 ευρώ. Αφού το σκάλιζε επί 6 μήνες, δουλεύοντας 6 ώρες κάθε μέρα, 5 μέρες την εβδομάδα, έφτιαξε ένα γλυπτό. Πόσο θα πουληθεί; Η απάντηση οποιουδήποτε που διαθέτει πέντε δράμια μυαλό είναι: δεν ξέρουμε! <b>Γράφει ο Θάνος Τζήμερος.<\/b>

Οι γειτονιές μας δεν θα μετατραπούν σε κέντρα ισλαμικής κατήχησης ούτε και θα διοικούνται από τη Σαρία.<b>Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.<\/b>

Θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης τόσο για υπάρχοντες, όσο και για επίδοξους επενδυτές. Εάν ήμουν ένας από αυτούς (που βέβαια δεν είμαι), δε θα «ακουμπούσα» τα ελληνικά ομόλογα χωρίς να υπάρχει γενναίο «κούρεμα» χρέους. <b>Γράφει ο Κώστας Μήλας.<\/b>

Το ζήτημα είναι αν η πολιτική είναι θόρυβος και όχι σειρά από πράξεις. Και το ερώτημα επίσης έχει να κάνει με το αν, ως πολιτικό σύστημα, είμαστε ένας «επιδοτούμενος θίασος» που συνεχώς επιβραβεύει ιδιαίτερους χαρακτήρες για «ηθοποιούς».

Επιτέλους, ο προϋπολογισμός που κατέθεσε η κυβέρνηση χτες είναι συνεπής με όσα πίστευε ο ΣΥΡΙΖΑ για την κατεδάφιση του καπιταλισμού. Μένει να απαντηθεί το ερώτημα γιατί οι δανειστές που είναι καπιταλιστές πιέζουν για τέτοιους προϋπολογισμούς. Πιθανώς η απάντηση βρίσκεται στη ρήση του Αϊνστάιν ότι «η βλακεία είναι ανίκητη».

Τώρα που το συνδικαλιστικό κίνημα στο ΤΕΕ βούτηξε στην κολυμπήθρα των εκλογών και εξήλθε από αυτή πλήρως ανανεωμένο, θα δούμε, άραγε, κάποια ουσιαστική παρέμβαση για το θέμα της Τράπεζας Αττικής; Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε οι συνδικαλιστές να σείουν τα πατώματα και ο κόσμος να αναζητά την αλήθεια. Όχι; Δεν είναι έτσι;

Από το να αναλωνόμαστε σε αναλύσεις των κάθε λογής λεγομένων του Ερντογάν και να πιθανολογούμε τις διαθέσεις του Τραμπ στις ευρωατλαντικές και ελληνοτουρκικές σχέσεις, προέχουν κινήσεις κοινού παρανομαστή στα εξωτερικά όρια της Ένωσης.

Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα για ανάπτυξη σε μια χώρα όπου το κράτος, κυριολεκτικά χρεοκοπημένο, συνεχίζει μετά από 7 χρόνια κρίσης να διαχειρίζεται το 55% των πόρων της οικονομίας; <b>Γράφει ο Θόδωρος Σκυλακάκης.<\/b>