Από εδώ και πέρα θα το ακούτε όλο και πιο συχνά: Η οικονομία της Ευρώπης θα κινείται μέσα σε ομόκεντρους κύκλους, επειδή ακριβώς οι χώρες έχουν διαφορετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Είναι ο προθάλαμος του διπλού νομίσματος. Μας το λένε όσο πιο γλυκά μπορούν! Κάπου εδώ θα τελειώσει η σεμνή τελετή της μεγάλης Ενωμένης Ευρώπης.

Από τη στιγμή που ψηφίστηκε η αναίρεση των 100 δόσεων η οικονομία βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Γράφει ο Άγης Βερούτης.

Ο Έλληνας φορολογικός νομοθέτης, ακολουθώντας τα διεθνή πρότυπα και τις κατευθυντήριες οδηγίες του ΟΟΣΑ, συμπεριλαμβανομένων των Οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποσαφήνισε την έννοια και τα κριτήρια της φορολογικής κατοικίας.

Μετά τις πρόσφατες δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, φαίνεται ότι επανέρχεται στην επικαιρότητα το θέμα εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Και η ερώτηση είναι αν η χώρα οδεύει προς νέα χρεοκοπία, μετά τη χρεοκοπία του Μαρτίου του 2001 που προηγήθηκε της τότε αναδιάρθρωσης του χρέους.

Ο Μηνάς Χατζησάββας επιθυμούσε η σορός του ν\\' αποτεφρωθεί. Η επιθυμία του θα γίνει πραγματικότητα, αλλά σε κάποια άλλη χώρα. Στη δική μας δεν υπάρχει αποτεφρωτήριο. Φαντάζομαι πως υπάρχουν εκατοντάδες ή χιλιάδες ακόμα άνθρωποι που είχαν αυτήν την επιθυμία. Αλλά το κράτος δεν σέβεται ούτε τους νεκρούς του. Δεν θα επιλέξουν αυτοί πως θα φύγουν, θα επιλέξει αυτό.

Η ελληνική κυβέρνηση και η χαχόλικη μικροαστική καμαρίλα που την πλαισιώνει, με αξιώσεις αριστερής διαχείρισης ενός χρεοκοπημένου και παραδοσιακά μεγαλομανούς ευρωαστικού παρακολουθήματος, κυριολεκτικά «εμφιαλώθηκε» μετά τη συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας για το προσφυγικό. Γράφει η Λιάνα Κανέλλη.

Η περιβόητη ανάπτυξη είναι κάτι σαν τη Χαμένη Ατλαντίδα ή τον Godot του Beckett. Υπάρχει κάπου, αλλά δεν την βρίσκουμε, την περιμένουμε αλλά δεν έρχεται. Την υποδεικνύουν όλοι ως τη λυδία λίθο για την έξοδο από τον φαύλο κύκλο της κρίσης, όμως με τις υποδείξεις ποτέ δεν λύθηκε κανένα πρόβλημα. Χρειάζονται πράξεις.

«Τα σκυλιά ουρλιάζουν, αλλά το καραβάνι προχωράει», είπε ο Αλέξης Τσίπρας. Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα λένε, αλλά ότι τα πιστεύουν κιόλας. Αγαπητέ Αλέξη, αυτοί που ουρλιάζουν δεν είναι οι πολιτικοί σου αντίπαλοι. Εκείνοι κοιμούνται. Δεν είναι τα σκυλιά Αλέξη που ουρλιάζουν. Κάνεις λάθος! Ο κόσμος είναι, που αρχίζει να φωνάζει. Από οργή…

Δύο φορές μέχρι σήμερα στη διάρκεια της σχεδόν εξαετίας των μνημονίων κορυφώθηκε ο κίνδυνος κατάρρευσης της χώρας. Γράφει ο Κων\/νος Γκράβας.

Το κόμμα των Φιλελεύθερων και Δημοκρατών της Ευρώπης (ALDE Party) είναι το πρώτο που αναγνώρισε την αναγκαιότητα δημιουργίας μια φιλελεύθερης βάσης πολιτών από κάθε γωνιά της Ευρώπης: πολιτών που θα ανταλλάζουν απόψεις και καλές πρακτικές και θα συσκέπτονται για θέματα που αφορούν στην κοινή πορεία των χωρών τους

Η Αγγλία είναι Ευρωπαϊκή οικονομία που λειτουργεί με υψηλό βαθμό ανταγωνισμού, ενώ παράλληλα διαθέτει σημαντική σχέση με την Αμερικάνικη αγορά, κάτι που την καθιστά πιλοτική αγορά σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, που δείχνει παγκόσμιες τάσεις πριν αυτές εκδηλωθούν σε άλλες αγορές.

Ο Λεβέντης, γνωρίζει τουλάχιστον 11 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα ψηφίσουν το ασφαλιστικό! Ο Λεβέντης τους έχει μετρήσει, τους ξέρει έναν προς έναν, το έχει μάθει και από το πρωθυπουργικό περιβάλλον και οι σχετικές δηλώσεις του κάνουν θόρυβο. Πολύ θόρυβο. Ο Λεβέντης, κυριαρχεί στην ειδησεογραφία. Ο Λεβέντης, βρίσκεται σε κάθε πρωτοσέλιδο και σε κάθε δελτίο ειδήσεων.

Τώρα που τα social media έχουν μετατραπεί σε βασικό εργαλείο ηγετών και παραγόντων άσκησης πολιτικής, προκειμένου να προσεγγίσουν μεγάλα ακροατήρια και να στείλουν μηνύματα σε αμέτρητους αποδέκτες, τώρα πια scripta manent. Η ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η τεχνολογία, πρώτα δημιουργεί τη νέα κατάσταση και μετά βρίσκεται ο όρος για να την περιγράψει. Ζούμε πλέον στα χρόνια της twiplomacy.

«Αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες» είπε εκείνο το απόγευμα ο Γιάνης εκστασιασμένος μπαίνοντας στο σπίτι του. Όλοι μας λέμε στους οικείους μας για τις εμπειρίες της ημέρας, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με μία ιδιάζουσα περίπτωση! Οι άνθρωποι πέταξαν εκείνο το απόγευμα με τα capital controls €40 δισ. στον Καιάδα. Ήταν η ημέρα που η χώρα έπεσε κατηγορία. Τώρα, απλά, μαθαίνουμε όλοι τις συνέπειες…

Στο απόγειο του είναι, πλέον, ο εσωκομματικός πόλεμος στο Εργατικό Κόμμα, που ξεκίνησε με την εκλογή του Τζέρεμι Κόρμπιν στη ηγεσία, μετά την οδυνηρή ήττα στις εκλογές του περασμένου Μαΐου.

Το χρέος, ως γνωστόν δεν έχει πρόβλημα για όσο καιρό… πληρώνεται, το πρόβλημα ξεκινάει όταν σταματάει να αποπληρώνεται. Και δυστυχώς αυτό συμβαίνει την χειρότερη στιγμή, όταν εξελίσσεται η κρίση, προς την οποία μάλλον οδεύει και η Ευρώπη το 2016.

Στην χώρα, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα πολιτικής εκπροσώπησης. Το οποίο γίνεται ακόμα μεγαλύτερο, αν σκεφτούμε πως πολλοί πολίτες που επιλέγουν ένα από τα υπάρχοντα κόμματα, το κάνουν όχι με θετική ψήφο, αλλά ως \\\"το μικρότερο κακό\\\".

Πάμε κατά διαόλου. Αντί να στρώνει, η κατάσταση, περιπλέκεται. Η κρίση είναι πλέον απολύτως πολιτική. Το ύψος των εντός και εκτός συνόρων περιστάσεων και προκλήσεων είναι δυσθεώρητο και προφανώς το μπόι κανενός κόμματος δεν αρκεί για να περάσει πάνω από τον πήχη. Όλοι μαζί μπορούμε. Αλλά πριν έρθει η στιγμή που ούτε αυτό θα αρκεί για να μας σώσει.

Τα πράγματα είναι απλά: Τα νούμερα δεν βγαίνουν, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και αναζητούν συνενόχους για να οδηγήσουν την χώρα στην δραχμή! Είναι ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουν να κυβερνούν χωρίς να χρειαστεί να αλλάξουν το παραμικρό! Μόνο με περιβάλλον δραχμής μπορούν να προσλαμβάνουν στο δημόσιο και να μοιράζουν σε συντάξεις λεφτά που δεν υπάρχουν!

Όπως ήταν απολύτως προβλέψιμο, φτάσαμε στο φιάσκο της χθεσινής σύσκεψης. Ο Τσίπρας εγκλώβισε τους πολιτικούς αρχηγούς, για άλλη μία φορά και αυτοί έσπευσαν να ανταποκριθούν. Τους εξέθεσε σε μία συνάντηση, χωρίς ουσία, για να νομιμοποιήσει τις διαθέσεις του.

Οι σύγχρονοι πολιτικοί μας, πάντοτε γοητεύονταν από την Ιστορία, ελπίζοντας ότι θα τους αφιερώσει ένα κεφάλαιο...

Μπορεί να ακούγεται σαν θεωρία συνωμοσίας όμως αν κρίνουμε από την αυξανόμενη απόγνωση των κυβερνήσεων για έλεγχο και «ώθηση» της παγκόσμιας οικονομίας, ίσως διαπιστώσουμε πως δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Ένας βασικός λόγος που μας πήρε και μας σήκωσε ως χώρα τα τελευταία χρόνια ήταν ότι το πολιτικό σύστημα στάθηκε ανίκανο να δημιουργήσει στοιχειώδεις συναινέσεις για τη διαχείριση μιας κρίσης, η οποία στο κάτω-κάτω δεν αφορούσε καμία κυβέρνηση μεμονωμένα, αλλά την πατρίδα και τις ζωές μας.

Συναίνεση; Τι είναι αυτό; Μήπως κάτι που ζητούσαν επίμονα οι προηγούμενες κυβερνήσεις από τον κ. Τσίπρα κι εκείνος το απέρριπτε; «Στα τέσσερα» φώναζαν τότε οι βουλευτές των ΑΝΕΛ στους... μνημονιακούς. Με ποιους να υπάρξει τώρα συναίνεση και σε τι; Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.