Η συμμετοχή της Άκρας Δεξιάς στην αυστριακή κυβέρνηση έχει προκαλέσει ένα μούδιασμα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ωστόσο δείχνει να είναι ακόμα ψύχραιμος: «Εδώ συνεργάζομαι με τον ακροδεξιό κυβερνητικό εταίρο του κ.Τσίπρα και με ακροδεξιά κόμματα της Βουλγαρίας, της Σλοβενίας και αλλού, γιατί μεγαλοποιείτε το θέμα της Αυστρίας;»

Τις τελευταίες μέρες στο Twitter μαίνεται ένας άτυπος εμφύλιος πόλεμος. Σε αυτόν συμμετέχουν τα γνωστά έμμισθα συριζοτρόλ και κάποια πρώην «συντρόφια» τους που εσχάτως «αυτομόλησαν». Το γιατί το έκαναν αυτό, άγνωστο. Το πιο πιθανό είναι να έληξε κάποια σύμβαση μετακλητού την οποία απολάμβαναν. Για να κάνουμε λιγάκι χιούμορ ας υποθέσουμε πως απλώς έχουν τύψεις.

Ο θάνατος του Βασίλη Μπεσκένη υπήρξε ένα σοκ. Δεν συζητάω για τους δικούς του ανθρώπους και τους φίλους του, δεν αναφέρομαι μόνο σε όσους τον εκτιμούσαν ως δημοσιογράφο. Ο τόσο απροσδόκητος χαμός ενός τόσο νέου ανθρώπου προκαλεί τρόμο σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο.

Το μεγάλο είδωλο του Αλέξη Τσίπρα, ο σύντροφός Νικολάς Μαδούρο, απέκλεισε πρόσφατα από τις προεδρικές εκλογές τα τρία μεγαλύτερα κόμματα της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης. Ο πρωθυπουργός μας και η Αυλή του σίγουρα θα ήθελαν να τον μιμηθούν αλλά είναι (ακόμα) κομματάκι δύσκολο. Μέχρι να έρθει λοιπόν αυτή η στιγμή αγωνίζονται να φιμώσουν τα «αντικαθεστωτικά» ΜΜΕ.

Εδώ και λίγες μέρες έχει ξεσπάσει τεράστιο σκάνδαλο με τον Πάνο Καμμένο και κατ’ επέκταση το light εθνικοσοσιαλιστικό μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να κατηγορούνται πως πουλάνε όπλα στην σαουδαραβική κυβέρνηση. Μιλάμε για χιλιάδες βλήματα (κυριολεκτικά, όχι συριζαίους ψηφοφόρους) τα οποία σκάνε πάνω σε αμάχους, σε γυναίκες και παιδιά στην Υεμένη.

Η σκηνή με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο να σημαίνει την λήξη των εργασιών της ημέρας στη Wall Street, χτυπώντας ένα σφυράκι σαν τον Γιάννη Μιχαλόπουλο στο «Ορκιστείτε παρακαλώ», απεικονίζει με τον πιο γλαφυρό τρόπο την οριστική συνθηκολόγηση του μορφώματος που ονομάζεται ΣΥΡΙΖΑ.

Τον Ιανουάριο του 2015 η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές εθεωρείτο κάτι παραπάνω από σίγουρη. Όλοι εμείς που γνωρίζαμε πως ο Τσίπρας κορόιδευε τον κόσμο με το αλήστου μνήμης Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης φοβόμασταν τα χειρότερα. Ήταν δεδομένο πως άλλος δρόμος πέρα από τα «επαχθή και απεχθή» μνημόνια δεν υπήρχε και το ενδεχόμενο μιας οικονομικής κατάρρευσης της χώρας φάνταζε στανταράκι.

O ξυλοδαρμός του δημοσιογράφου του ραδιοφωνικού σταθμού «Στο Κόκκινο», Παντελή Νταβανέλου, τα ξημερώματα του Σαββάτου στην οδό Στουρνάρη αποτελεί την πιο πρόσφατη σε μια σειρά από βίαιες επιθέσεις στον χώρο των Εξαρχείων. Στο συγκεκριμένο κρούσμα δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν κάποιοι αναγνώρισαν τον άτυχο δημοσιογράφο και αυθαίρετα προέβαλαν πάνω του όλες τις αστοχίες της κυβέρνησης.

Ποιος λοιπόν ήταν ο στόχος του Τσίπρα; Μα να συσπειρώσει ακόμα περισσότερο το εκλογικό του ακροατήριο. Τι κι αν ο Erdogan αμφισβήτησε τη συνθήκη της Λωζάνης ή έκανε show στη Θράκη; Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι στάνταρ πως την ώρα που μιλούσε ο Erdogan στην TV γύρναγαν κανάλι για να δουν Μενεγάκη ή τσέκαραν τα σόσιαλ μίντια.

Ο Πέτρος Κωνσταντινέας είναι ξεκάθαρα το νέο πουλέν του ΣΥΡΙΖΑ. Φωνακλάς και τσαμπουκαλεμένος έχει κατακλύσει εσχάτως τα τηλεοπτικά παράθυρα, «κατατροπώνοντας» με τον όμορφο και πολιτισμένο τρόπο του άνδρες και γυναίκες που τολμούν να αντιπαρατεθούν μαζί του...

Μέχρι και πρόβατα έσφαζαν οι χρυσαυγίτες. Όχι, δεν το έκαναν για να απολαύσουν το τρυφερό κρέας τους κάποια ηλιόλουστη Πασχαλιά. Το έκαναν ώστε να είναι ικανοί, όταν χρειαστεί, να εντοπίσουν την αρτηρία και να στείλουν στον τάφο τον αλλοδαπό, τον αντιεξουσιαστή, τον οποιονδήποτε δημοκρατικό πολίτη.

Πολύς ντόρος γίνεται τα τελευταία χρόνια με τις δημοσκοπήσεις. Ιδιαιτέρως συχνή είναι η αμφισβήτησή τους από τα κόμματα που δεν πιάνουν σε αυτές τα ποσοστά που θα προσδοκούσαν. Πρωταθλητής σε τούτο το φαινόμενο βέβαια είναι το μόρφωμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα στελέχη του οποίου συχνά αναπτύσσουν συνωμοσιολογικές θεωρίες για ξένα και ντόπια «κέντρα».

Η Μποφίλιου έπεσε θύμα ενός αδιανόητου διαδικτυακού λιντσαρίσματος το οποίο θύμιζε σε μεγάλο βαθμό τις μαζικές επιθέσεις των συριζοταλιμπάν σε όποιον διαφωνούσε μαζί τους την περίοδο 2010-2105. Τι ακριβώς «τόλμησε» να πει; Πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι δικτατορία. Πιο σωστά, απλώς συναίνεσε στην σχετική, σχεδόν, ρητορική, ερώτηση του δημοσιογράφου.

Διαβάσαμε λοιπόν στα ίντερνετς: «Ο Τομέας Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ καλεί το Σάββατο 2 Δεκέμβρη, ώρα 15:00, στη συγκέντρωση που διοργανώνεται στο Σύνταγμα και στην πορεία στα γραφεία της ΕΕ για να διαδηλώσουμε και να διαμαρτυρηθούμε για το έγκλημα της αιχμαλωσίας και του σκλαβοπάζαρου, των δολοφονιών και των βασανιστηρίων που συνεχίζονται στην Λιβύη.

Πω πω ξύλο… Της αρκούδας λέμε. ΜΑΤ, γκλομπιές, δακρυγόνα μέσα στο Ειρηνοδικείο, τραυματίες, ανοιγμένα κεφάλια- μέχρι και ένας πρώην δήμαρχος στο νοσοκομείο. Πρωτοφανείς σκηνές κρατικής βίας που είχαμε πολλά χρόνια να δούμε. \r\nΤο θέμα μου δεν είναι οι ίδιοι οι πλειστηριασμοί. Το ζήτημα αυτό δεν είναι άσπρο-μαύρο...

Κίνημα Αλλαγής θα ονομάζεται πλέον η Δημοκρατική Συμπαράταξη. Λογικό άλλωστε να αλλάξει όνομα. Ο κεντροαριστερός συνασπισμός που προέκυψε από τις εκλογές της 12ης και 19ης Νοεμβρίου δεν έχει καμία σχέση με εκείνον που υπήρχε μέχρι τότε. Δεν έχει σημασία που η πρόεδρος και τα πρωτοκλασάτα στελέχη παρέμειναν ίδια. Εδώ ψήφισαν πάνω από 150.000 κομματικοί ψηφοφόροι. Οφείλουμε να τους σεβόμαστε.

Τις προηγούμενες μέρες ο αντιεξουσιαστικός χώρος βρέθηκε στο επίκεντρο των γεγονότων για δύο τελείως διαφορετικούς λόγους. Για δύο συμβάντα- ανεξάρτητα μεταξύ τους- που ωστόσο δεν απασχόλησαν με την ίδια ένταση την κοινή γνώμη.

Μετά από αρκετά χρόνια ζήσαμε ένα μαζικό ρατσιστικό πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας. Ευτυχώς κράτησε λίγο και δεν σημειώθηκαν σοβαροί τραυματισμοί. Η εικόνα όμως εκατοντάδων νεαρών να επιτίθενται και να διαλύουν με τη βία πορεία Πακιστανών που γιόρταζαν τα γενέθλια του Μωάμεθ μόνο ανατριχίλα προκαλεί.

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει αρχίσει να θυμίζει πια εγκληματική οργάνωση. Σκληρή, μαφιόζικη- σαν εκείνες που βλέπουμε σε έργα του Σκορτσέζε ή του Κουέντιν Ταραντίνο. Ξεκίνησε από μικροαπατεωνιές όπως το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης. Προχώρησε σε πιο χοντρές κομπίνες όπως το κάλπικο δημοψήφισμα εξαπατώντας και διχάζοντας. Κάπου εκεί, ξεκίνησαν τα πιο μεγάλα κόλπα.

Πριν λίγες ημέρες (και με αφορμή την συνάντηση του Βασίλη Τσιάρτα με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο) είχα γράψει πως ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία και η ξενοφοβία ανταμείβονται πάντα στην Ελλαδάρα μας. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχουμε και δεύτερο κρούσμα που απλώς επιβεβαιώνει τον συλλογισμό μου. Η Εκκλησία της Ελλάδας είναι ξανά παρούσα- τη φορά αυτή στον ρόλο του βραβευθέντα.

Το ότι το κάπνισμα επιτρέπεται (σε πείσμα των αυστηρών αντικαπνιστικών νόμων) σχεδόν παντού στη χώρα μας είναι γνωστό τοις πάσι. Οι θεριακλήδες είναι ουσιαστικά ελεύθεροι να ανάψουν τσιγαράκι στη δουλειά τους, στα περισσότερα μπαρ και ρεστοράν, ακόμα και στα ταξί ή τα τρένα. Εκτός συνόρων όμως συμβαίνει το ανάποδο...

Οι εικόνες της δικηγόρου Αναστασίας Τσουκαλά να σφαδάζει στο έδαφος με μια τεράστια φλεγόμενη φωτοβολίδα καρφωμένη στο γόνατο προκάλεσε ανατριχίλα και οργή σε όλους μας. Μέχρι και ένα σημαντικό κομμάτι του αντιεξουσιαστικού χώρου καταδίκασε την άνανδρη αυτή επίθεση κάποιων τελειωμένων μηδενιστών.

Κι όμως. Οι εκλογές της Κυριακής στη Δημοκρατική Συμπαράταξη έβγαλαν είδηση. Δε μιλάω φυσικά για την (άνετη) νίκη της Φώφης Γεννηματά η οποία ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενη- αν και προσωπικά περίμενα μεγαλύτερο ντέρμπι. Αναφέρομαι στο ποσοστό αποχής από την διαδικασία.

Σήμερα θα ασχοληθώ με την αγαπημένη μου (αντι)εξουσιαστική ομάδα, τον Ρουβίκωνα. Όχι, δεν θα σχολιάσω την εισβολή του στο Πεντάγωνο - αυτό το κάνω στον ολοκαίνουργιο Φιλελεύθερο της Δευτέρας (που καλά θα κάνετε να αγοράσετε). Απλώς θα σας εξηγήσω πως σε μια σουρεαλιστική χώρα, όπως είναι η Ελλαδάρα μας, μια (αντι)εξουσιαστική οργάνωση μπορεί να κάνει με αριστοτεχνικό τρόπο φιλοκυβερνητική προπαγάνδα μέσω σόσιαλ μίντια!