Η κατάσταση γνωστή, αναμενόμενη, κουραστική. Η ελευθερία του λόγου καταστρατηγείται καθημερινά στο πανεπιστήμιο, είτε αυτό είναι μια αφίσα με το πρόσωπο όσων διαφωνούν μαζί τους, είτε είναι μια απειλή, είτε ακόμα και ένας ξυλοδαρμός. Από το ΑΠΘ μέχρι το ΠΑΔΑ, τα περιστατικά βίας είναι κάπου πιο γνωστά, κάπου λίγο λιγότερο. Αλλά η ουσία είναι η ίδια παντού: κουμάντο κάνουν οι κομματικές μαφίες, αριστερές και δεξιές.

Όλοι ξέρουμε τις παθογένειες του ελληνικού πανεπιστημίου, τόσα χρόνια χορτάσαμε από αυτές και μάλιστα με το παραπάνω. Αλλά φτάνει κάποια στιγμή όπου κάποιος πρέπει να πει κάτι, να κάνει κάτι. Δεν υπάρχει περιθώριο πια. Το ποτήρι του παραλογισμού ξεχείλισε και εμείς τρέχουμε να μαζέψουμε ότι έχει απομείνει. Γιατί όμως;