Κι όμως, υπάρχει ελπίδα! Όπως διαβάσαμε χθες σε δίκη για δημόσια υποκίνηση βίας και κατάχρηση του εκκλησιαστικού του αξιώματος πρόκειται να παραπεμφθεί ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος για δηλώσεις που είχε κάνει το 2015 σχετικά με την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια.

Δεν μπορεί να κοιμηθεί ο Αλέξης. Έχει χάσει τον ύπνο του. Γι αυτό άλλωστε έδωσε και το «μέρισμα»- δεν το μάθατε; Η λαοθάλασσα που ψήφισε στις αρχαιρεσίες της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ξεκαθάρισε πως η δεύτερη θέση στις επόμενες εθνικές εκλογές δεν έχει οριστικά κριθεί ενώ θα γίνει μάχη και για την πρωτιά

Ας μη γελιόμαστε. Οι δύο μεγάλοι ηττημένοι υποψήφιοι των εκλογών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ήταν ο Γιώργος Καμίνης και ο Σταύρος Θεοδωράκης. Οι δύο πιο γνήσιοι εκφραστές τους προοδευτικού μεσαίου χώρου συγκέντρωσαν μαζί ένα ποσοστό χαμηλότερο από εκείνο που έπιασε ο Νίκος Ανδρουλάκης μόνος του.

Τα αποτέλεσμα της Κυριακής στην πραγματικότητα βάζει οριστικό τέλος στις όποιες αυταπάτες για την δημιουργία ενός τρίτου μοντέρνου προοδευτικού και εκσυγχρονιστικού πόλου ανάμεσα σε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ/ΔΗΣΥ παγιώνεται οριστικά πλέον ως ένα vintage κόμμα-σκήνωμα του παλιού ΠΑΣΟΚ.

Οι εκλογές στην Κεντροαριστερά, η άδεια του Κουφοντίνα αλλά και το βρομόξυλο έξω από τα δικαστήρια έκαναν την είδηση να περάσει στα ψιλά. Πράγματι, σχεδόν μόνο οι αθλητικές εφημερίδες ασχολήθηκαν με ένα γεγονός που –αν και φαντάζει παντελώς ασήμαντο- θα έπρεπε να μας προβληματίσει όλους.

Κυριακή κοντή γιορτή λοιπόν! Λίγες ώρες απομένουν πλέον μέχρι να μάθουμε ποιοι θα είναι ο δύο υποψήφιοι που θα προκριθούν στον \\\"τελικό\\\" και θα κονταροχτυπηθούν για την ηγεσία της, διευρυμένης πλέον, Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Το πότε βέβαια θα γνωρίζουμε ποια θα είναι ακριβώς η μορφή αυτής της διευρυμένης Δημοκρατικής Συμπαράταξης είναι μια άλλη, πονεμένη, ιστορία.

Ήμουν σίγουρος πως ήταν ο πατέρας. Από την πρώτη στιγμή μου φάνηκε ύποπτος. Ο τρόπος που προσπάθησε να αποπροσανατολίσει τις έρευνες ανακατεύοντας γνωστά οικονομικά σκάνδαλα. Το γεγονός ότι η άλλη κόρη του τον έδωσε στεγνά κατηγορώντας τον για την άγρια δολοφονία της αδερφής της στο νεκροταφείο. Ποια κόρη θα έλεγε κάτι τέτοιο για τον πατέρα της εκείνη τη στιγμή; Είναι προφανές πως κάτι γνώριζε.

Πάει λοιπόν και το δεύτερο (και τελευταίο) ντιμπέιτ για την ηγεσία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Αν και υπήρξε ελαφρώς πιο «ζωντανό» από το πρώτο ούτε αυτό έκρυβε ιδιαίτερες συγκινήσεις. Βγήκε όμως μια είδηση: Το «φλερτ» ανάμεσα σε Φώφη Γεννηματά και Σταύρο Θεοδωράκη!\r\n

Έγραψα χθες για τον ανήθικο και πολιτικάντικο τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας το θέμα του μικρού Αμίρ. Πέρα όμως από την (πολιτική) αλητεία του πρωθυπουργού αλγεινή εντύπωση μου προξένησε και η αφέλεια πολλών συμπατριωτών μας που έσπευσαν να τον επικροτήσουν. Προσοχή!

«Ουδέν κακόν αμιγές καλού» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Και πόσο μεγάλη αλήθεια! Ας πάρουμε π.χ. της περιπέτεια του μικρού Αμίρ από το Αφγανιστάν. Την Παρασκευή που μας πέρασε άγνωστοι (ίσως χρυσαυγίτες- πιθανότατα όμως απλά καλόπαιδα ελληνάκια που έτσι τους έχουν μάθει οι υπέροχοι ελληνάρες γονείς τους) πέταξαν πέτρες στο σπίτι του.

Λίγες μόνο μέρες έχουν απομείνει μέχρι τις εκλογές για την ηγεσία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Η προεκλογική καμπάνια των υποψηφίων βρίσκεται στο φόρτε της και ένα από τα σχετικά συνθήματα που έχουν δημιουργήσει ντόρο είναι εκείνο του Νίκου Ανδρουλάκη «θέλω να κυβερνήσω με τη γενιά μου»...

Η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει τελείως. Η χθεσινή άνανδρη επίθεση των νεοναζί συμβαίνει μόλις λίγες μέρες μετά από τη διακοπή από ομοϊδεάτες τους της παρέλασης στη Σαντορίνη (!) επειδή το παιδάκι που κρατούσε τη σημαία δεν ήταν από την Ελλαδάρα. Και λίγους μήνες μετά την επίθεση του ίδιου Κασιδιάρη εναντίον του Ν. Δένδια μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Η ιστορία είναι πλέον λίγο-πολύ γνωστή: Μέσα στον χαμό που έχει προκύψει από τις αποκαλύψεις για τον Harvey Weinstein ο 45χρονος ηθοποιός Anthony Rapp αποκάλυψε πως στα 14 του είχε δεχθεί σεξουαλική επίθεση από τον 26χρονο τότε Kevin Spacey, στο σπίτι του δεύτερου, μετά από πάρτυ.

Το εορταστικό τριήμερο που μας πέρασε υπήρξε ιδιαιτέρως χρήσιμο. Όχι φυσικά επειδή ανύψωσε το όποιο εθνικό φρόνημα των Ελλήνων αλλά γιατί υπογράμμισε για μία ακόμη φορά την επέλαση του νεοσυντηρητισμού που βιώνει η χώρα μας τα χρόνια της κρίσης.

Την Παρασκευή που μας πέρασε είδαν το φως της δημοσιότητας δύο άρθρα για τις εκλογές της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Αν και τα άρθρα αυτά τα υπογράφουν δύο άτομα από εντελώς διαφορετικούς πολιτικούς χώρους οι ομοιότητες είναι πολλές και εντυπωσιακές. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως κανείς από τους δύο αρθρογράφους δεν ανήκει (πλέον) στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Ο αντιεξουσιαστικός χώρος έχει σε μεγάλο βαθμό αλωθεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Από τότε που η «Επανάστα» έγινε trendy. Αλλά και από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ κατάλαβε πως μπορούσε να τον «αξιοποιήσει» για να αναρριχηθεί στην Εξουσία. Έτσι κι αλλιώς, η έννοια «Αναρχικός» περιλαμβάνει μεγάλη γκάμα ερμηνειών.

Ελάχιστες μέρες απομένουν πλέον για την εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Από την 1η Νοεμβρίου τα χάρτινα εισιτήρια θα κλειστούν ερμητικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και οι μετακινήσεις θα πραγματοποιούνται με «έξυπνες» ηλεκτρονικές κάρτες και εισιτήρια που οι ταξιδιώτες θα μπορούν να «φορτώνουν» με μετρητά όποτε το επιθυμήσουν...

Ώστε έτσι λοιπόν… «Αντίσταση στη Χούντα έκανε μόνο ο Βασιλιάς». Μια αδιανόητη διαπίστωση στην οποία δεν θα κατέληγε ούτε ο πιο ακραιφνής βασιλόφρων. Λίγη σημασία έχει βέβαια καθώς η δήλωση αυτή δεν έγινε ποτέ. Τουλάχιστον όχι από τον Άδωνι Γεωργιάδη στον οποίο αποδίδεται από γνωστά κέντρα και απόκεντρα του ΣΥΡΙΖΑ...

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της Χούντας του 1967-74 ήταν οι κιτς φιέστες στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο με γενικό θέμα «Το Μεγαλείο του Έθνους» και στόχο την αρπαγή μιας κάποιας υποστήριξης από διάφορους αφελείς «ελληνόψυχους». Ο ΣΥΡΙΖΑ χούντα δεν είναι. Γιατί αν ήταν δεν θα βρισκόμουν εδώ να σας γράφω τα αριστουργηματικά και εμπεριστατωμένα άρθρα μου εναντίον του.

Η πλαστή εκδοχή του νομοσχεδίου για την αλλαγή φύλου προκάλεσε την οργή της – ανέκαθεν – ούλτρα συντηρητικής ελληνικής κοινωνίας. Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Απλώς η ανάπτυξη των σόσιαλ μίντια τα τελευταία χρόνια έχει κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Δεν σκοπεύω να προσπαθήσω να σας πείσω πως ο Καμίνης αποτελεί την καλύτερη επιλογή για τις εκλογές της ΔΗΣΥ. Κάθε άνθρωπος που ανήκει στον χώρο έχει το δικό του σκεπτικό και μπορεί μόνος του να κρίνει και να επιλέξει. Βλέπω όμως πως ο βρόμικος πόλεμος συνεχίζεται.

Το 1996, μόλις ξεκαθάρισε πως η κρίση στα Ίμια δεν θα κατέληγε σε ελληνοτουρκικό πόλεμο, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ευχαρίστησε τους Αμερικανούς από το βήμα της Βουλής για την διπλωματική τους δράση. Εκείνο το «Ευχαριστώ την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών» προκάλεσε οργή σε πολύ κόσμο. Όχι μόνο σε ακροδεξιούς «υπερπατριώτες» αλλά και σε Έλληνες αριστερούς.

Μετά τις οκτώ το βράδυ οι γυναίκες αποφεύγουν να αφήνουν τις σκηνές τους για να πάνε τουαλέτα. Ο φωτισμός είναι επιδεικτικά ανεπαρκής και ο κίνδυνος βιασμού τεράστιος. Έτσι φτάνουν στο σημείο να φορούν πάνες ακράτειας για να βγάλουν την νύχτα. Κι όμως, όλα αυτά δεν συμβαίνουν σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ισλαμικού Κράτους...

Στον εμβληματικό σατιρικό δίσκο «Πατάτες» που κυκλοφόρησε στις αρχές τις δεκαετίας του ’80 ο Χάρρυ Κλυνν, κάνοντας χιουμοριστική αναφορά στην είσοδο της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, είχε βάλει τον Στέλιο Καζαντζίδη να τραγουδάει στα αγγλικά. Έλεγε, με τη χαρακτηριστική μπάσα φωνή ο Κλυνν-Καζαντζίδης: «Άι εμ αλόουν εντ γιου αρ γουιδ ανάδερ \r\nΣτάκαμαν μάι ντάρλινγκ ορ άι γουιλ τζαμπ γουρ μάδερ».